«Το Μεροκάματο του Τρόμου»
26 Γενάρη ξημέρωμα, 5 εργάτριες νεκρές και 6 τραυματίες στο νυχτοκάματο της επιβίωσης. Η τελευταία καταγραφή στον μακρύ κατάλογο των νεκρών στους χώρους εργασίας.
Με τους αντεργατικούς εγκληματικούς νόμους να διαδέχονται ο ένας τον άλλο, έχουμε καταγεγραμμένους νεκρούς σε ώρα εργασίας, 140 το 2024, 201 το 2025!! Με τους χιλιάδες ανασφάλιστους στα εργοδοτικά κάτεργα δεν καταγράφονται ούτε οι μισοί, ενώ εκατοντάδες είναι και οι σοβαρά τραυματίες. Τα κέρδη των βιομηχάνων των τραπεζών, των εφοπλιστών και λοιπών μεγαλοκαρχαριών, αυξάνονται αντίστροφα με τους θανάτους των εργαζομένων.
Το 2026 φαίνεται να μπαίνει με “αισιόδοξες” προοπτικές για τους νόμους “προστασίας” των εργαζομένων που εφαρμόζει η κυβέρνηση με την “άριστη” υπουργό Κεραμέως να είναι περήφανη για το έργο που επιτελεί. 14 νεκροί σε ώρα εργασίας τον πρώτο μήνα του 2026 κι ο μήνας δεν έχει κλείσει ακόμα. Έτσι προστατεύουν οι νόμοι τους τους εργαζόμενους.
Ποιός νοιάζεται για τους εκατοντάδες θανάτους στους χώρους δουλειάς; Οι κυβερνήσεις διαχρονικά και πιο σκληρά η κυβέρνηση της ΝΔ υπηρετούν δουλικά τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Έτσι έφτασαν μέχρι και να νομοθετήσουν τις 13 ώρες εργασίας κι όποιος αντέξει. Τους εργαζόμενους τους αντιμετωπίζουν σαν γρανάζια μηχανής, φθείρονται και πεθαίνουν… θα βρουν άλλους, οι στρατιές των ανέργων περιμένουν στη σειρά για να….ζήσουν.
Ποια ΜΜΕ ασχολούνται και αναδεικνύουν τέτοιας έκτασης εγκλήματα, που μόνο οι καταγεγραμμένοι θάνατοι ξεπερνούν τους 200 το χρόνο; Τα κρατικά κανάλια θα στραφούν ενάντια σε αυτούς που υπηρετεί η κάθε φορά κυβέρνηση; όχι. Τα ιδιωτικά ανήκουν έτσι κι αλλιώς σε μεγαλοεργοδότες τύπου “Βιολάντα”, Μπόμπολα, Μυτιληναίου και όλων αυτών που στα κάτεργα τους ενεδρεύει ο θάνατος. Θα στραφούν ενάντια στον εαυτό τους; Όχι. Η ενημέρωση τους λοιπόν είναι τόσο ανεξάρτητη όσο ανεξάρτητη είναι και η δικαιοσύνη τους.
Όμως πού βρίσκονται οι εκπρόσωποι των εργαζομένων; Πού βρίσκονται οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, των Ομοσπονδιών, των Εργατικών Κέντρων; Πού είναι η οργάνωση αντίστοιχων αγώνων;
Η ζωή και η ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος, ένα πράγμα μας διδάσκει: Οι εργαζόμενοι κερδίζουν τότε και μόνο τότε που όλοι ΕΝΩΜΕΝΟΙ, με παρατεταμένους αγώνες, απαντούν στην επίθεση των κυβερνήσεων. Μια επίθεση που προκαλεί καθημερινούς θανάτους όπως οι θάνατοι των 5 μητέρων στον αγώνα της επιβίωσης. Κι αυτά συμβαίνουν ενάμισι αιώνα μετά τους ματωμένους αγώνες για 8 ώρες εργασία, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ελεύθερος χρόνος.
Όσοι εδώ και δεκαετίες υπηρετούν τη γραμμή της συνθηκολόγησης και την πολιτική διάσπασης των εργαζομένων στο συνδικαλιστικό κίνημα (όλες οι βασικές δυνάμεις του), από τα πρωτοβάθμια σωματεία μέχρι τα τριτοβάθμια, διευκολύνουν αυτή την εγκληματική κυβερνητική πολιτική. Ενώ ηγεσίες όπως αυτή της ΓΣΕΕ με απίστευτο θράσος και κυνισμό φιγουράρουν δίπλα στην υπουργό εργασίας Κεραμέως την ώρα που περνάει το νόμο για το 13ωρο! Την ώρα που οι νεκροί θύματα στο κυνήγι του κέρδους πολλαπλασιάζονται. Έτσι φτάσαμε στην απόλυτη ασυδοσία των μεγαλοεργοδοτών, στην ανασφάλιστη εργασία, στην απίστευτη τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, στην παντελή έλλειψη μέτρων προστασίας, όλα αυτά που αναδεικνύονται και στην περίπτωση αυτής της τραγωδίας. Όλα αυτά για τα οποία οι κυβερνώντες πανηγυρίζουν αφού είναι τα βάθρα της ανάπτυξης τους. Έτσι φτάσαμε στην ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, και στην έλλειψη εμπιστοσύνης των εργαζομένων στη δύναμη της ενότητας και των αγώνων τους.
Αυτή την ενότητα και τους αγώνες τρέμουν οι κυβερνώντες γι’ αυτό νομοθετούν πυρετωδώς το αλυσόδεμα των εργαζομένων. Ακριβώς εκεί είναι που πρώτα από όλα πρέπει να δουλέψουν οι εργαζόμενοι: Να ενωθούν και να οργανώσουν τους αγώνες τους έτσι που οι νόμοι τους να γίνουν κουρελόχαρτα. Έτσι που να μην θρηνούμε κάθε μέρα νεκρούς. Έτσι που το μεροκάματο να σταματήσει να είναι “ Το Μεροκάματο του Τρόμου” όπως το παρουσίαζε κινηματογραφική ταινία έναν αιώνα πίσω.
ΕΡΓ.Α.Σ. Ικαρίας
27 Γενάρη 2026
