H Ορχήστρα Ανατολικής Μουσικής Ικαρίας σας προσκαλεί σε δύο μουσικές παραστάσεις με τίτλο “Πονώ και χαίρομαι μαζί” στις 23 και 25 Ιανουαρίου στον Άγιο Δημήτρη και στον Κάμπο αντίστοιχα.
Πρόκειται, όπως αναφέρει η Ορχήστρα, για ένα μουσικό έργο που μοιάζει με κινηματογραφική ταινία – ψυχογράφημα, όπου κάθε μουσικό κομμάτι αντιστοιχεί σε μια κινηματογραφική σκηνή και η ροή των μουσικών κομματιών στην ακολουθία των κινηματογραφικών σκηνών.
ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/01/2026, ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (Αίθουσα)
ΚΥΡΙΑΚΗ 25/01/2026, ΚΑΜΠΟΣ (Αίθουσα)
ΕΝΑΡΞΗ 20:30
ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Διανύουμε την 8η χρονιά λειτουργίας της Ορχήστρας μας, της Ορχήστρας Ανατολικής Μουσικής Ικαρίας, μέσα από την οποία ο καθένας και η καθεμία από εμάς γνώρισε και ήρθε σε επαφή με άλλους ανθρώπους και όλοι μαζί μοιραστήκαμε
μουσικές εμπειρίες, μάθαμε τον τρόπο να παίζουμε μουσική μαζί, με αλληλεγγύη και αλληλοσεβασμό, χωρίς έπαρση, και, χρόνο με τον χρόνο, να βελτιώνουμε τον ήχο μας, αγκαλιάζοντας ολοένα και περισσότερο την Ανατολική Μεσόγειο.Το ελληνικό μουσικό φαινόμενο βρίσκεται μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής μουσικής να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της μουσικής της Ανατολικής Μεσογείου. Μάλιστα, γύρω από την ταυτότητα της ελληνικής μουσικής ως μουσικής της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχει ένα εξαιρετικά ομιχλώδες τοπίο, που προκαλείται από τη σύγχυσή της με θέματα κοινωνικής, εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας.
Η μουσική της Ανατολικής Μεσογείου (η Λόγια Οθωμανική Μουσική της Κωνσταντινούπολης, το επονομαζόμενο «Σμυρναίικο Ρεμπέτικο» της Αθήνας, οι παραδοσιακές μουσικές της Μικράς Ασίας και η μουσική κουλτούρα της Ανατολίας, η μουσική των Αράβων και η περσική μουσική παράδοση) ανήκει στη μεγάλη οικογένεια της τροπικής μουσικής, ενός μουσικού είδους που συγκεντρώνεται στη χρήση των τρόπων. Η έννοια του τρόπου προσεγγίζει το άκουσμα μέσα από χαρακτηριστικά κρίσιμα για την αίσθηση της μελωδίας και το αναδυόμενο συναίσθημα. Οι μουσικοί τρόποι, δηλαδή, είναι ψυχοτρόποι κώδικες επικοινωνίας μεταξύ μουσικού και ακροατή, καθώς επιτρέπουν την έκφραση συναισθημάτων τα οποία δύσκολα εξωτερικεύονται με άλλον τρόπο.
Η ενασχόληση με την τροπική μουσική της Ανατολικής Μεσογείου είναι μια βαθιά εσωτερική αναζήτηση που λειτουργεί λυτρωτικά για τον μουσικό και τον ακροατή. Ο μουσικός δεν αναπαράγει απλώς νότες, αλλά προκαλεί συναισθήματα,μετατρέποντας την εκτέλεση σε προσωπική κατάθεση και τη μουσική πράξη σε βιωματική ερμηνεία, που εστιάζει στην ουσία του μέλους και στην ψυχική επαφή αντί, πχ, για τη δεξιοτεχνία. Έτσι, η μουσική πράξη υπερβαίνει την τεχνική αρτιότητα και περνάει στο επίπεδο της ουσιαστικής επικοινωνίας.
Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να παρομοιάσουμε τη μουσική μας παράσταση με μια κινηματογραφική ταινία – ψυχογράφημα, όπου κάθε μουσικό κομμάτι αντιστοιχεί σε μια κινηματογραφική σκηνή και η ροή των μουσικών κομματιών στην ακολουθία των κινηματογραφικών σκηνών. Όλα τα επιλεγμένα μουσικά κομμάτια διαμορφώνουν, μέσα από τη ροή τους, ένα μεγαλύτερης διάρκειας μουσικό έργο, όπως μια ταινία διαμορφώνεται από την αδιάλειπτη ακολουθία των κινηματογραφικών σκηνών της.
Αυτό το μουσικό έργο λειτουργεί ως ένας δημιουργικός μουσικός χώρος συναισθηματικής έκφρασης και επικοινωνίας, ο οποίος οφείλει την ύπαρξη, αλλά και τη λειτουργία του, σε αυτήν ακριβώς τη ροή. Οι συμμετέχοντες, ακροατές και
μουσικοί, για όσο χρονικό διάστημα ζουν μέσα σε αυτόν τον χώρο, αποκτούν κοινή συναισθηματική φόρτιση, η οποία δίνει στη μουσική παράσταση έναν σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα, όπου η μουσική γίνεται τρόπος έκφρασης και κάθαρσης.
