Ο Γιάννης Κάρτλετζ, συγγραφέας του βιβλίου «Ikarians in South Australia, 1900–1945», φωτίζει μια λιγότερο γνωστή πτυχή της ελληνικής διασποράς: την παρουσία Ικαριωτών στη Νότια Αυστραλία ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα
Μια λιγότερο γνωστή πτυχή της ελληνικής μετανάστευσης: την ιστορία των Ικαριωτών που εγκαταστάθηκαν στη Νότια Αυστραλία στις αρχές του 20ού αιώνα.
Παρά τους αυστηρούς περιορισμούς της αυστραλιανής μεταναστευτικής πολιτικής (που ευνοούσε κυρίως Βρετανούς), οι Ικαριώτες κατάφεραν να μεταναστεύσουν δημιουργώντας άτυπα δίκτυα αλληλοϋποστήριξης.
Αυτά τα δίκτυα βασίζονταν σε συγγενικές και τοπικές σχέσεις: παλαιότεροι μετανάστες φιλοξενούσαν νεοαφιχθέντες, βοηθώντας τους να βρουν δουλειά και να εγκατασταθούν.
ΑΠΟ ΤΟ 1911
«Στην οικογένειά μου γνωρίζαμε ότι ο προπάππους μου είχε έρθει στην Αυστραλία κάποια στιγμή πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν ξέραμε όμως λεπτομέρειες», λέει. Ενα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα για τον κ. Κάρτλετζ ήταν όταν τελικά ανακάλυψε το αρχείο άφιξης του προπάππου του στο λιμάνι της Αδελαΐδας: η χρονολογία άφιξής του ήταν το 1911. Είχε φτάσει μαζί με τον αδελφό του, τον γαμπρό του και έναν ανιψιό, ένα μοτίβο που, όπως σημειώνει ο ερευνητής, ήταν συνηθισμένο εκείνη την περίοδο, με ομάδες ανδρών να μετακινούνται μαζί για εργασία.
Εγκαταστάθηκαν στο Πορτ Πίρι, ενώ αργότερα μετακινήθηκε σε μια μικρή βιομηχανική πόλη της Νέας Νότιας Ουαλίας, στο Κάντος. «Κάτι που επίσης αγνοούσαμε οικογενειακώς ήταν ότι το 1929 είχε πολιτογραφηθεί ως Βρετανός υπήκοος, καθώς δεν υπήρχε ακόμη αυστραλιανή υπηκοότητα». Επέστρεψε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1930, λίγο πριν από τον πόλεμο, όμως η σύνδεση με την Αυστραλία δεν διακόπηκε. Τις επόμενες δεκαετίες, τα παιδιά και τα εγγόνια του, ανάμεσά τους και ο παππούς του κ. Κάρτλετζ, θα μεταναστεύσουν εκ νέου, αυτή τη φορά στο μεγάλο μεταπολεμικό κύμα της δεκαετίας του 1950.
Σε πόλεις όπως η Αδελαΐδα και το Port Pirie δημιουργήθηκαν μικρές, «άτυπες» κοινότητες, όπου οικογένειες ζούσαν κοντά και λειτουργούσαν σαν υποστηρικτικοί πυρήνες.
Η έρευνα δείχνει ότι η μετανάστευση των Ικαριωτών δεν ήταν τυχαία, αλλά οργανωμένη μέσω ενός «δικτύου» που επεκτεινόταν με τον χρόνο. Αυτό εξηγεί τόσο την άφιξή τους όσο και την επιτυχημένη εγκατάστασή τους.
Τέλος, τονίζεται ότι αυτή η πρώιμη κοινότητα έχει μείνει σχετικά «αόρατη» στην ιστορία, επειδή επισκιάστηκε από τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά κύματα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δείτε όλο το άρθρο εδω
