Για υπογραφή:

https://forms.office.com/e/YkTpJY25fz

Το πλήρες κείμενο:

«Με βάση την επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού, περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο η φωτογραφική συλλογή, ανάμεσά τους και οι συγκλονιστικές φωτογραφίες-ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή.

Mε το παρόν στηρίζω το διακηρυγμένο αίτημα του Δήμου Καισαριανής να αποδοθούν για ηθικούς, ιστορικούς και εκπαιδευτικούς λόγους στον φυσικό τους χώρο:

• στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής που βρίσκεται εντός του «Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς», λίγα μέτρα από τον τόπο της θυσίας των «200». Τα ντοκουμέντα θα αποκτήσουν περίοπτη θέση, μαζί με άλλα αρχειακά υλικά που εκτίθενται ήδη στον χώρο.
• τον Δήμο Χαϊδαρίου, αφού το Μπλοκ 15 ήταν το κτίριο των μελλοθανάτων του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου όπου φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.
• και το Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ, καθώς η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ  και έδρασαν μέσα από τις γραμμές του.

Ενώνουμε έτσι τη φωνή μας με ένα παλλαϊκό κύμα συμπαράστασης απογόνων, μαζικών φορέων, προσωπικοτήτων του καλλιτεχνικού και επιστημονικού χώρου».

The post Ο Δήμος Καισαριανής συλλέγει υπογραφές για τα ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Οι φωτογραφίες των ηρώων της Καισαριανής, συγκλόνισαν το Πανελλήνιο, και όχι μόνο, διότι έγιναν ο καθρέπτης, της δικής μας ζωής, και μας καλούν σε απολογία. Μας καλούν ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα, πώς άραγε αξιοποιήσαμε εμείς τη θυσία τους, καθώς  έχουμε σήμερα τη δυνατότητα χάρις στη δική τους θυσία, να διαχειριζόμαστε ελεύθερα τη ζωή μας, και να διεκδικούμε τα αυτονόητα.

Πώς δηλαδή αξιοποιούμε εμείς τη ζωή μας, για να έχουμε την αξιοπρέπεια που αντιστοιχεί στο ανθρώπινο είδος; Το είδος του «σοφού» ανθρώπου, το οποίο  μπορεί ν’ αποκτάει συνείδηση ότι η ζωή του είναι ένα ευαίσθητο  θαύμα, που ευημερεί σε συγκεκριμένες συνθήκες,  μοναδικό κι’ ανεπανάληπτο, και άρα οφείλει να τη σέβεται όσο τίποτα άλλο;

Πολύ περισσότερο, αφού πέρα από τη ζωή, δεν υπάρχει κανένα συμφέρον;

Πόσο επωφεληθήκαμε  της ευκαιρίας που μας έδωσαν με τη θυσία τους αυτοί και άλλοι πολλοί, για να μην ξαναβρεθούμε στην ίδια μοίρα;

Πόσο κατανοήσαμε, και πόσο διδάξαμε και αναδείξαμε την αξία του σεβασμού στην καθημερινότητά μας, για να εμποδίζουμε τον ανθρώπινο εγωισμό να σηκώνει κεφάλι, και ν’ απειλεί την ανθρώπινη υπόσταση ατόμων και ολόκληρων λαών, ενώ ζούμε πάνω σ’ ένα πλανήτη, που έχει τις προδιαγραφές παραδείσου;

Πόσο αναδείξαμε τις προδιαγραφές παραδείσου του πλανήτη μας, που μπορούν να εξασφαλίσουν ευημερία για όλους και όλες, με την προϋπόθεση του σεβασμού στη ζωή;

Δηλαδή του σεβασμού στον εαυτό μας, αλλά και στο κοινωνικό και φυσικό μας περιβάλλον;

Το γεγονός ότι παρατηρούμε σε καθημερινή βάση, και σε κάθε μας βήμα, τόσο τους καθημερινούς ανθρώπους με τους οποίους συναλλασσόμαστε, όσο και τους ηγέτες των λαών, να προσπαθούν να επιβληθούν με τη βία της προπαγάνδας και τη βία των όπλων, ο ένας στον άλλο, τι άλλο άραγε σημαίνει, παρά το ότι και πάλι αφήσαμε τον εγωισμό μας να μας βάλει σε λάθος μονοπάτι;

Το χειρόφρενο στο νέο κατήφορο της ανθρωπότητας, μόνο μια ισχυρή αντίληψη  της έννοιας του σεβασμού εγκατεστημένη σε κάθε ανθρώπινη  συνείδηση, μπορεί να το τραβήξει και να σώσει την ανθρωπότητα από το χειρότερο όλεθρο από όσους έχουν προηγηθεί.

Διότι η συνείδηση του σεβασμού, είναι αυτή που μετατρέπει το ανθρωποειδές σε άνθρωπο.

Και επειδή οι καιροί δεν περιμένουν, ας κοιτάξουμε όλοι και όλες βαθιά στα μάτια αυτούς τους ήρωες, να διαβάσουμε το βάθος και το πλάτος της συνείδησής τους, μήπως και βρούμε το κουράγιο, ν’ αναλάβουμε και τις δικές μας  ευθύνες, όσο έχουμε ακόμη καιρό ειρήνης στη χώρα μας. Γιατί όταν θα ηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου, θα είναι αργά να μιλάμε για σεβασμό. Κανείς -καμιά δεν θα μας ακούει. Επειδή ο σεβασμός, είναι η λογική της ζωής. Δεν είναι η λογική της νίκης του θανάτου πάνω στους άλλους, που τους θεωρούμε αντιπάλους αντί να τους έχουμε συνεργάτες.

Έχω τη γνώμη, ότι αν θέλουμε να προστατέψουμε την ειρήνη από τον ασυγκράτητο εγωισμό των γενεών που ακολουθούν, θα πρέπει να στηθούν ανδριάντες σε κάθε τόπο καταγωγής των ηρώων. Δηλαδή σε κάθε χωριό, και σε κάθε γειτονιά που τους γέννησε και τους έθρεψε. Για να μαθαίνουν τα παιδιά από τη μικρή τους ηλικία, ότι η γειτονιά τους και το χωριό τους γέννησε έναν άντρα ή μια γυναίκα, που η συνείδησή τους ξεπερνούσε τα όρια της γειτονιάς τους και του χωριού τους.

Αλλά να δημιουργηθεί και ένας χώρος ηρώων, στην Καισαριανή ή αλλού, όπου κάθε ένας και κάθε μια που υποστήριξε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τη θυσία της ζωής του-της, να έχει μια θέση η προτομή του-της. Και το χώρο αυτό, να τον επισκέπτονται υποχρεωτικά όλα τα σχολεία της χώρας, και οι Μαθητές -Μαθήτριες, να παρελαύνουν μπροστά στις χιλιάδες προτομές, των συγκεκριμένων ηρώων.

 Έτσι θα βάλουμε τις βάσεις, για να κάνουμε καθημερινή πράξη το σεβασμό όλων, προς όλους και όλες στην περίοδο της ειρήνης. Και αν επιμείνουμε αυτά να κάνουμε πράξη στην περίοδο της ειρήνης, τότε μπορούμε όλοι και όλες μαζί, με καθημερινές πράξεις, ν’ αποτρέπουμε τους πολέμους.

Κάθε χωριό δικαιούται και οφείλει να συστήσει στις νέες γενιές τους ήρωές του. Το δικό μου χωριό, το Καρκινάγρι της Ικαρίας, το γνωστό στραγγαλισμένο χωριό της Ικαρίας, που ακόμη αναπνέει όσο αναπνέουν οι μετρημένοι γέροντές του, έχει τους δικούς του ήρωες. Τα νέα παιδιά δεν τους γνωρίζουν, αλλά δεν τους γνωρίζουν και πολλοί από τους ενήλικες. Ένας όμως από αυτούς ξεχωρίζει. Είναι ο Σταμάτης Τρατράς. Κατά τον έγκυρο Γιάννη Τσαρνά, που υπηρέτησε ως Γυμνασιάρχης του Γυμνασίου Αγίου Κηρύκου, και αναγνωρίζεται ως ο μεγάλος Δάσκαλος των Ικαριωτών, αν κάποτε ανεγερθεί μνημείο για να τιμηθεί ο αφανής ναύτης, είναι δίκαιο, ο ανδριάντας που θ’ ανεγερθεί, ν’ απεικονίζει τον Σταμάτη Τρατρά. Ήταν ο πρώτος που με το καΐκι του, φυγάδευε από τις ακτές της Αττικής, προς τις ακτές της Μικράς Ασίας, πολιτικούς και στρατιωτικούς, για να φτάσουν στην Αίγυπτο. Επειδή ο Γιάννης Τσαρνάς γνώριζε τον Σ.Τ. πριν από τον πόλεμο, κι’ επειδή κατοικούσε απέναντι από τις φυλακές Αβέρωφ και τον επισκεπτόταν όσο ήταν στη φυλακή, ήταν αυτός που παρέλαβε και τα προσωπικά αντικείμενα του Σταμάτη, όταν αυτός εκτελέστηκε, στις 29-05-1943 στην Καισαριανή, μαζί με άλλους πέντε. Ήταν  τότε, τριάντα δυο χρόνων, και  μόλις είχε παντρευτεί. Το τελευταίο γράμμα του προς τη Μητέρα του, ήταν γραμμένο στο πίσω μέρος ενός πακέτου τσιγάρων. Το  περιεχόμενο ήταν πολύ σύντομο: «Μάνα μην κλαις. Πεθαίνω για την Πατρίδα». Το ταπεινό σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Σ.Τ., βρίσκεται στα ριζά του όρους «ενκυνοφάς».

Η Μητέρα του δεν είχε πάει στο σχολείο, όμως ήταν αεικίνητη, ενστικτωδώς συντονισμένη με το φυσικό της περιβάλλον. Η επίσκεψη στο περιβόλι και το σπίτι της, ήταν μια επίσκεψη στον παράδεισο, απ’ όπου έπαιρνες βαθιές ανάσες αισιοδοξίας.  Παντρεύτηκε δεκαέξι χρόνων, κι’ έμεινε χήρα στα είκοσι έξι της, με έξι παιδιά. Πέντε αγόρια, και ένα κορίτσι. Ο Σταμάτης ήταν ο πρώτος. Ένα δεύτερο παλικάρι έχασε επίσης, με τρόπο παράλογο, στη διάρκεια του πολέμου. Με το παράδειγμά της, τους έδωσε ψυχή για αγώνα, και αξιοπρέπεια. Ήταν η προσωποποίηση της «Μάνας-Κουράγιο». Η ψυχή που τους έδωσε, εκφράστηκε από τα έργα τους.

Όταν ο Σταμάτης διαπίστωσε ότι είχε προδοθεί, παράγγειλε στους συντρόφους ότι θα τα πάρει όλα επάνω του, και οι ίδιοι να υποστηρίξουν μέχρι τέλους, ότι δεν τον γνωρίζουν. Αυτό μου το διηγήθηκε ο γαμπρός του Γιάννης Μάγγουρας, που ήταν μέλος της ομάδας του. Την υπόσχεσή του την τήρησε μέχρι τέλους, παρά τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλαν οι Γερμανοί ανακριτές. Έτσι προστάτεψε όλους τους συντρόφους του. Ανάλογη ιστορία δεν έχει τύχει να ξανακούσω.

Μήπως έχει έρθει η ώρα να ξυπνήσει και το Καρκινάγρι, και η πολιτεία, για να στήσουμε τον ανδριάντα του Σταμάτη Τρατρά, τουλάχιστον στο Καρκινάγρι, έστω και μετά από ογδόντα χρόνια;

Πληροφορήθηκα ότι ο Ικαριώτης Σκηνοθέτης και ηθοποιός Λεωνίδας Βαρδαρός  που με τα έργα του προσπαθεί να συντηρήσει τις μνήμες των ηρωικών πράξεων των συμπατριωτών μας για τις επόμενες γενιές, ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ για τον Σταμάτη Τρατρά, κι’ έχει ανάγκη τόσο από πληροφοριακό υλικό, όσο και από οικονομική στήριξη. Όσοι-όσες έχουν κάτι να του προσφέρουν, ας επικοινωνήσουν μαζί του. Το τηλέφωνό του, που δημοσιεύω με την άδειά του, είναι το:  6972850393.

Αν ξυπνήσουμε, μπορούμε να σώσουμε και την αξιοπρέπειά μας, και τη ζωή μας. Αν δεν ξυπνήσουμε, τις ζωές όλων μας, θα τις πάρει το ποτάμι της χυδαιότητας και της λήθης, και καμιά απολίθωση, δεν θα προλάβει να συντηρήσει τα ίχνη τους.

Πούλος Θεολόγος

Φυσιογνώστης-Παιδαγωγός

The post Η θυσία των 200 της Καισαριανής και ο Ικαριώτης ήρωας Σταμάτης Τρατράς appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Στην επιστολή τους αναδεικνύουν τη διαδρομή, τη θυσία και το αποτύπωμα ενός από τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, καταθέτοντας παράλληλα προτάσεις για την αξιοποίηση του ιστορικού αυτού τεκμηρίου.

Ακολουθεί αυτούσια η επιστολή.

Εμείς, οι συγγενείς του Γεώργιου Κρόκου, ενός των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, είδαμε με δέος, συγκίνηση και περηφάνεια μαζί, το φωτογραφικό υλικό της εκτέλεσης των 200 ηρώων κομμουνιστών από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής. Υποκλινόμαστε στους 200 μάρτυρες της Εθνικής Αντίστασης που όρθιοι και με αξιοπρέπεια αντίκρυσαν τον θάνατο, πιστοί στις ιδέες τους μέχρι τέλους. Η θυσία τους αποτελεί ύψιστο εθνικό γεγονός μνήμης και αυτογνωσίας.

Ο Γεώργιος Κρόκος γεννήθηκε στο Στελί της Ικαρίας το 1906. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Ικαρία και στη συνέχεια φοίτησε στο Διδασκαλείο Μυτιλήνης. Το 1929 διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Ρουσίλβο της Μακεδονίας. Η δράση του διανοούμενου τροτσκιστή δασκάλου και τα άρθρα του σε μαρξιστικά έντυπα, τον έβαλαν στο μικροσκόπιο των αρχών. Η δίωξή και φυλάκισή του περί τα τέλη του 1932 σήμανε και το τέλος της διδασκαλικής του καριέρας. Δραπέτευσε και πήγε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε σαν οικοδόμος. Το 1936 εντοπίζεται από το καθεστώς Μεταξά και αρχίζει η μακρά βασανιστική του πορεία στα κολαστήρια του δικτατορικού καθεστώτος και ακολούθως των δυνάμεων κατοχής. Άγιος Ευστράτιος, Ακροναυπλία, Εύβοια, Λάρισα, Χαϊδάρι και τέλος ,1η Μαίου 1944, Σκοπευτήριο Καισαριανής. Στον δρόμο για τον τόπο της εκτέλεσης πέταξε το τελευταίο του σημείωμα για την αδελφή του Άννα: “Σας φιλώ όλους. Από τον τόπο της εκτέλεσης. Γιώργης Κρόκος, 1-5-1944, πρωί. Να σταλή: Άννα Κ. Πλακίδα, Κάμπος Ικαρίας”.

Εκφράζουμε την ικανοποίησή μας για την κήρυξη του φωτογραφικού υλικού ως Μνημείου από το ΥΠΠΟ, μετά και από απαίτηση του λαού μας, που είδε τα ιστορικά αυτά ντοκουμέντα με την ίδια συγκίνηση που τα είδαμε κι’ εμείς, καθώς και με υψηλό αίσθημα ιστορικής ευθύνης. Καθήκον μας η σωστή αξιοποίηση τους για εκπαιδευτικούς σκοπούς και διατήρηση της συλλογικής μνήμης. Επειδή πιστεύουμε πως αυτό το μοναδικό ιστορικό μνημείο αποτελεί κτήμα ολόκληρου του ελληνικού λαού, θεωρούμε ηθικά ορθό όπως αυτό αποδοθεί στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον φυσικό χώρο όπου διαδραματίστηκαν τα ιστορικά γεγονότα. Θεωρούμε επίσης επιβεβλημένη την δημιουργία Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στο Δήμο Αθηναίων.

Με τιμή,

τα ανίψια του .

Οικογένειες Κρόκου, Μαλαφέκα, Πλακίδα, Πολύζου, Στενού.

The post Επιστολή συγγενών του Ικαριώτη εκτελεσμένου Γεώργιου Κρόκου για το φωτογραφικό υλικό της Καισαριανής appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Σχετική παρέμβαση έκανε και ο Δήμαρχος Ικαρίας, Φανούρης Καρούτσος, υπογραμμίζοντας ότι μόνο αποτροπιασμό και περιφρόνηση προκαλεί η επιχείρηση καταστροφής από θρασύδειλα φασιστοειδή των μαρμάρινων επιγραφών με τα ονόματα των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την ημέρα που φωτογραφίες – ντοκουμέντα με τις τελευταίες στιγμές από την εκτέλεση τους είδαν το φως της δημοσιότητας.

Παρέμβαση Δημάρχου Ικαρίας για τα ιστορικά ντοκουμέντα των 200 εκτελεσμένων και τον βανδαλισμό στην Καισαριανή

Η επιστολή των συγγενών του Μιχάλη Τσερμέγκα:

«Εμείς οι συγγενείς και απόγονοι των 200 αγωνιστών, κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, με συγκίνηση είδαμε τις τελευταίες φωτογραφίες από τον τόπο της εκτέλεσης στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Οι φωτογραφίες αυτές που αποτελούν το μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο, της θυσίας και του ηρωικού αγώνα του λαού μας και κομμάτι της ιστορίας του ΚΚΕ, ζητάμε να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ. Προσιτά στο λαό και τη νεολαία γιατί αποτελούν πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.

Ένας από τους 200 ήταν και ο δικός μας Μιχάλης Τσερμέγκας του Δημήτρη και της Αργυρώς.

Γεννήθηκε στο χωριό Μαυράτο της Ικαρίας το 1912 και ήταν το πέμπτο παιδί οικογένειας αγωνιστών. Στα 1929 είναι οργανωμένο μέλος της ΟΚΝΕ μαθητής ακόμα. Υπήρξε διαφωτιστής των οργανώσεων της νεολαίας και τελείωσε το Γυμνάσιο Αγίου Κηρύκου το 1930.

Άριστος μαθητής, δραστήριος, ανήσυχος, αγαπούσε πολύ το διάβασμα. Το 1934 οργανώνεται στο ΚΚΕ.

Το 1935 γυρίζοντας από το στρατό, δούλευε μαζί με άλλους εργάτες, σε συνεργείο που έφτιαχνε τον παραλιακό δρόμο προς το χωριό Ξυλοσύρτη και προς Θέρμα.

Οι εργάτες δούλευαν 12ωρο με χαμηλό μεροκάματο. Ο εργολάβος του έργου τους άφηνε απλήρωτους μέρες και μήνες. Ο Μιχάλης με το Γιώργο Πασβάνη, από το χωριό Οξέ, οργάνωσαν σε σωματείο τους εργάτες του έργου και έκαναν την πρώτη μεγάλη απεργία διεκδικώντας: Καλύτερες συνθήκες δουλειάς, οχτάωρη εργασία, πληρωμή των μεροκάματων που τους χρωστούσαν.

Το έργο σταμάτησε πολύ καιρό γιατί οι εργάτες ήταν αποφασισμένοι.

Στα πανηγύρια του νησιού υπήρχε κουτί που συγκεντρώνονταν χρήματα για να ενισχύσουν τους απεργούς. Υπήρχε η «εργατική βοήθεια» είχε όμως διαλυθεί με δικαστική απόφαση το 1930, αλλά συνέχιζε να υπάρχει με άλλα ονόματα όπως «εργατική κοινωνική αλληλεγγύη» που ιδρύθηκε το 1933.

Αρχές του καλοκαιριού του 1936 με την επανέναρξη των εργασιών του έργου κι αφού δεν έχουν ικανοποιηθεί τα αιτήματα των εργατών, έχουμε νέες κινητοποιήσεις.

Προκηρύσσεται νέα απεργία που κράτησε πολλές μέρες και ανάγκασε την εργοδοσία να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους. Τότε οπλισμένοι χωροφύλακες συλλαμβάνουν το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου. Είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά. Ο Μιχάλης Τσερμέγκας και ο Γιώργος Πασβάνης εξορίζονται στον Αι Στράτη. Από εκεί στην Ακροναυπλία. Τον Μ. Τσερμέγκα τον μετέφεραν στο Χαϊδάρι. Εκτελούσε χρέη νοσοκόμου στο στρατόπεδο. Μπήκε στην Επιτροπή του στρατοπέδου και παρά την καθημερινή του απασχόληση κατάφερε να μάθει 4 ξένες γλώσσες. Το 1940 αρνήθηκαν όπως και σε άλλους έγκλειστους να αποφυλακιστούν, ώστε να στρατευθούν εναντίον των κατακτητών στον πόλεμο που ακολούθησε.

Την Πρωτομαγιά του 1944 μαζί με τους άλλους 199 ανάμεσά τους και 2 ακόμα παιδιά από την Ικαρία, τον Γιώργο Κρόκο από το Στελί και τον Γιώργο Πίτακκα από το Φραντάτο, οδηγούνται στο θυσιαστήριο της λευτεριάς. Έδωσαν τη ζωή τους για ανώτερα ιδανικά, για το δίκιο του λαού».

Την επιστολή υπογράφουν οι συγγενείς του: Μιχάλης Πετσάκος, Αργυρώ Τσερμέγκα, Ηλιάνα Γεράκη – Πετσάκου, Μανώλης Πετσάκος, Μαρία Φράγκου, Καλλιόπη Πετσάκου, Βασιλική Πετσάκου, Χαράλαμπος Στεργιώτης, Καλλιόπη Παπαγεωργάκη.

Η επιστολή των συγγενών του Γεώργιου Πίττακα

«Πλήθος συναισθημάτων μας έχουν πλημμυρίσει από την στιγμή που βγήκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες των 200 Κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους Ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους την Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

200 Κομμουνίστες, ατσαλωμένοι με την πολιτική του Κόμματος τους, του ΚΚΕ, πεισμένοι και αποφασισμένοι ότι θα ξημερώσουν οι μέρες που ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του, δοσμένοι στον αγώνα της εργατικής τάξης, πανέτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για αυτό το σκοπό.

200 Κομμουνιστές που ”τραβήξανε ψηλά” γιατί μεγάλο …ήταν τ’ όνειρό τους! Αγέρωχοι, με ψηλά το κεφάλι, χαμογελαστοί και σίγουροι ότι τα όνειρα τους δεν θα μείνουν ανεκπλήρωτα! Φάρος και παράδειγμα για τις νέες τις γενιές.

Μεταξύ αυτών και ο Γεώργιος Πίττακας, ξάδερφος και θείος μας.

Γεννήθηκε στο Φραντάτο Ικαρίας το 1905, παιδί επταμελούς οικογένειας. Επάγγελμα μπογιατζής. Στέλεχος του ΚΚΕ και της εργατικής βοήθειας.

Διώκονταν από το 1931 για εξέγερση στον κάμπο Ικαρίας. Το 1932 είχε αναλάβει την ανασυγκρότηση της εργατικής βοήθειας που είχε σχεδόν διαλυθεί από τα συνεχή χτυπήματα.

Πέρασε στην παρανομία από το 1932 ως και το 1940. Βγήκε από την παρανομία και ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο να πολεμήσει τον Ιταλό επιδρομέα. Αμέσως οι ντόπιοι φασίστες τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στη φυλακή της Ακροναυπλίας.

Τον Σεπτέμβρη του 1943 οι Ακροναυπλιώτες μεταφέρονται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, μέσα σε αυτούς και ο Γεώργιος Πίττακας. Από κει επιλέγεται στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν το 1944 από τους Γερμανούς και τους ντόπιους φασίστες.

Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε τα εξής, επειδή πιστεύουμε ότι οι ήρωες γεννιούνται από τον λαό και ανήκουν στον λαό απαιτούμε εδώ και τώρα τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στην Καισαριανή να γυρίσουν σπίτι τους. Στο Κόμμα αυτών που εκτελέστηκαν, στο ΚΚΕ, τον ελληνικό λαό και τη νεολαία του τόπου μας!!

Χριστόδουλος Πίττακας

Λαμπρινή Πίττακα

Νατάσσα Πίττακα

Χριστίνα Πίττακα».

Πηγή: 902.gr

The post Οι συγγενείς των Ικαριωτών που εκτελέστηκαν στη Καισαριανή ζητούν δικαίωση στη μνήμη τους appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Την Πέμπτη 5 Ιουνίου θα προβληθεί στο σκοπευτήριο Καισαριανής η ταινία Ούλοι εμείς Εφέντη του Ικαριώτη Λεωνίδα Βαρδαρού

Θα προβληθούν οι ταινίες «Γάμος στο περιθώριο» του Βασίλη Κεσίσογλου, «Το μπαλκόνι – Μνήμες Κατοχής» του Χρύσανθου Κωνσταντινίδη, «Ο ελκόμενος επί κρυμνού» του Κώστα Νταντινάκη, «Γουόλτερ Λάσαλι» του Προκόπη Δάφνου, «Ούλοι εμείς εφέντη» του Λεωνίδα Βαρδαρού, «Χαβάη» του Θανάση Σκρουμπέλου, «Το Χρώμα της Ελευθερίας – Μίκης Θεοδωράκης» και «Το Ιχνος του Χρόνου».

Οι προβολές ξεκινούν στις 20.30 και η είσοδος είναι ελεύθερη.

The post Προβολή: Η ταινία ”Ούλοι εμείς Εφέντη” του Λεωνίδα Βαρδαρού στο Σκοπευτήριο Καισαριανής appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

The post Βιολέτα Ίκαρη: «Μέρα μνήμης, αγώνα, τιμής» appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.