Μια λιγότερο γνωστή πτυχή της ελληνικής μετανάστευσης: την ιστορία των Ικαριωτών που εγκαταστάθηκαν στη Νότια Αυστραλία στις αρχές του 20ού αιώνα.

Παρά τους αυστηρούς περιορισμούς της αυστραλιανής μεταναστευτικής πολιτικής (που ευνοούσε κυρίως Βρετανούς), οι Ικαριώτες κατάφεραν να μεταναστεύσουν δημιουργώντας άτυπα δίκτυα αλληλοϋποστήριξης.
Αυτά τα δίκτυα βασίζονταν σε συγγενικές και τοπικές σχέσεις: παλαιότεροι μετανάστες φιλοξενούσαν νεοαφιχθέντες, βοηθώντας τους να βρουν δουλειά και να εγκατασταθούν.

ΑΠΟ ΤΟ 1911

«Στην οικογένειά μου γνωρίζαμε ότι ο προπάππους μου είχε έρθει στην Αυστραλία κάποια στιγμή πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν ξέραμε όμως λεπτομέρειες», λέει. Ενα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα για τον κ. Κάρτλετζ ήταν όταν τελικά ανακάλυψε το αρχείο άφιξης του προπάππου του στο λιμάνι της Αδελαΐδας: η χρονολογία άφιξής του ήταν το 1911. Είχε φτάσει μαζί με τον αδελφό του, τον γαμπρό του και έναν ανιψιό, ένα μοτίβο που, όπως σημειώνει ο ερευνητής, ήταν συνηθισμένο εκείνη την περίοδο, με ομάδες ανδρών να μετακινούνται μαζί για εργασία.

Εγκαταστάθηκαν στο Πορτ Πίρι, ενώ αργότερα μετακινήθηκε σε μια μικρή βιομηχανική πόλη της Νέας Νότιας Ουαλίας, στο Κάντος. «Κάτι που επίσης αγνοούσαμε οικογενειακώς ήταν ότι το 1929 είχε πολιτογραφηθεί ως Βρετανός υπήκοος, καθώς δεν υπήρχε ακόμη αυστραλιανή υπηκοότητα». Επέστρεψε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1930, λίγο πριν από τον πόλεμο, όμως η σύνδεση με την Αυστραλία δεν διακόπηκε. Τις επόμενες δεκαετίες, τα παιδιά και τα εγγόνια του, ανάμεσά τους και ο παππούς του κ. Κάρτλετζ, θα μεταναστεύσουν εκ νέου, αυτή τη φορά στο μεγάλο μεταπολεμικό κύμα της δεκαετίας του 1950.

Σε πόλεις όπως η Αδελαΐδα και το Port Pirie δημιουργήθηκαν μικρές, «άτυπες» κοινότητες, όπου οικογένειες ζούσαν κοντά και λειτουργούσαν σαν υποστηρικτικοί πυρήνες.

Η έρευνα δείχνει ότι η μετανάστευση των Ικαριωτών δεν ήταν τυχαία, αλλά οργανωμένη μέσω ενός «δικτύου» που επεκτεινόταν με τον χρόνο. Αυτό εξηγεί τόσο την άφιξή τους όσο και την επιτυχημένη εγκατάστασή τους.

Τέλος, τονίζεται ότι αυτή η πρώιμη κοινότητα έχει μείνει σχετικά «αόρατη» στην ιστορία, επειδή επισκιάστηκε από τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά κύματα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δείτε όλο το άρθρο εδω 

The post Η ιστορία των Ικαριωτών στην Αυστραλία – Μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή της ελληνικής διασποράς appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Για υπογραφή:

https://forms.office.com/e/YkTpJY25fz

Το πλήρες κείμενο:

«Με βάση την επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού, περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο η φωτογραφική συλλογή, ανάμεσά τους και οι συγκλονιστικές φωτογραφίες-ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή.

Mε το παρόν στηρίζω το διακηρυγμένο αίτημα του Δήμου Καισαριανής να αποδοθούν για ηθικούς, ιστορικούς και εκπαιδευτικούς λόγους στον φυσικό τους χώρο:

• στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής που βρίσκεται εντός του «Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς», λίγα μέτρα από τον τόπο της θυσίας των «200». Τα ντοκουμέντα θα αποκτήσουν περίοπτη θέση, μαζί με άλλα αρχειακά υλικά που εκτίθενται ήδη στον χώρο.
• τον Δήμο Χαϊδαρίου, αφού το Μπλοκ 15 ήταν το κτίριο των μελλοθανάτων του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου όπου φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.
• και το Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ, καθώς η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ  και έδρασαν μέσα από τις γραμμές του.

Ενώνουμε έτσι τη φωνή μας με ένα παλλαϊκό κύμα συμπαράστασης απογόνων, μαζικών φορέων, προσωπικοτήτων του καλλιτεχνικού και επιστημονικού χώρου».

The post Ο Δήμος Καισαριανής συλλέγει υπογραφές για τα ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Σχετική παρέμβαση έκανε και ο Δήμαρχος Ικαρίας, Φανούρης Καρούτσος, υπογραμμίζοντας ότι μόνο αποτροπιασμό και περιφρόνηση προκαλεί η επιχείρηση καταστροφής από θρασύδειλα φασιστοειδή των μαρμάρινων επιγραφών με τα ονόματα των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την ημέρα που φωτογραφίες – ντοκουμέντα με τις τελευταίες στιγμές από την εκτέλεση τους είδαν το φως της δημοσιότητας.

Παρέμβαση Δημάρχου Ικαρίας για τα ιστορικά ντοκουμέντα των 200 εκτελεσμένων και τον βανδαλισμό στην Καισαριανή

Η επιστολή των συγγενών του Μιχάλη Τσερμέγκα:

«Εμείς οι συγγενείς και απόγονοι των 200 αγωνιστών, κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, με συγκίνηση είδαμε τις τελευταίες φωτογραφίες από τον τόπο της εκτέλεσης στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Οι φωτογραφίες αυτές που αποτελούν το μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο, της θυσίας και του ηρωικού αγώνα του λαού μας και κομμάτι της ιστορίας του ΚΚΕ, ζητάμε να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ. Προσιτά στο λαό και τη νεολαία γιατί αποτελούν πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.

Ένας από τους 200 ήταν και ο δικός μας Μιχάλης Τσερμέγκας του Δημήτρη και της Αργυρώς.

Γεννήθηκε στο χωριό Μαυράτο της Ικαρίας το 1912 και ήταν το πέμπτο παιδί οικογένειας αγωνιστών. Στα 1929 είναι οργανωμένο μέλος της ΟΚΝΕ μαθητής ακόμα. Υπήρξε διαφωτιστής των οργανώσεων της νεολαίας και τελείωσε το Γυμνάσιο Αγίου Κηρύκου το 1930.

Άριστος μαθητής, δραστήριος, ανήσυχος, αγαπούσε πολύ το διάβασμα. Το 1934 οργανώνεται στο ΚΚΕ.

Το 1935 γυρίζοντας από το στρατό, δούλευε μαζί με άλλους εργάτες, σε συνεργείο που έφτιαχνε τον παραλιακό δρόμο προς το χωριό Ξυλοσύρτη και προς Θέρμα.

Οι εργάτες δούλευαν 12ωρο με χαμηλό μεροκάματο. Ο εργολάβος του έργου τους άφηνε απλήρωτους μέρες και μήνες. Ο Μιχάλης με το Γιώργο Πασβάνη, από το χωριό Οξέ, οργάνωσαν σε σωματείο τους εργάτες του έργου και έκαναν την πρώτη μεγάλη απεργία διεκδικώντας: Καλύτερες συνθήκες δουλειάς, οχτάωρη εργασία, πληρωμή των μεροκάματων που τους χρωστούσαν.

Το έργο σταμάτησε πολύ καιρό γιατί οι εργάτες ήταν αποφασισμένοι.

Στα πανηγύρια του νησιού υπήρχε κουτί που συγκεντρώνονταν χρήματα για να ενισχύσουν τους απεργούς. Υπήρχε η «εργατική βοήθεια» είχε όμως διαλυθεί με δικαστική απόφαση το 1930, αλλά συνέχιζε να υπάρχει με άλλα ονόματα όπως «εργατική κοινωνική αλληλεγγύη» που ιδρύθηκε το 1933.

Αρχές του καλοκαιριού του 1936 με την επανέναρξη των εργασιών του έργου κι αφού δεν έχουν ικανοποιηθεί τα αιτήματα των εργατών, έχουμε νέες κινητοποιήσεις.

Προκηρύσσεται νέα απεργία που κράτησε πολλές μέρες και ανάγκασε την εργοδοσία να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους. Τότε οπλισμένοι χωροφύλακες συλλαμβάνουν το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου. Είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά. Ο Μιχάλης Τσερμέγκας και ο Γιώργος Πασβάνης εξορίζονται στον Αι Στράτη. Από εκεί στην Ακροναυπλία. Τον Μ. Τσερμέγκα τον μετέφεραν στο Χαϊδάρι. Εκτελούσε χρέη νοσοκόμου στο στρατόπεδο. Μπήκε στην Επιτροπή του στρατοπέδου και παρά την καθημερινή του απασχόληση κατάφερε να μάθει 4 ξένες γλώσσες. Το 1940 αρνήθηκαν όπως και σε άλλους έγκλειστους να αποφυλακιστούν, ώστε να στρατευθούν εναντίον των κατακτητών στον πόλεμο που ακολούθησε.

Την Πρωτομαγιά του 1944 μαζί με τους άλλους 199 ανάμεσά τους και 2 ακόμα παιδιά από την Ικαρία, τον Γιώργο Κρόκο από το Στελί και τον Γιώργο Πίτακκα από το Φραντάτο, οδηγούνται στο θυσιαστήριο της λευτεριάς. Έδωσαν τη ζωή τους για ανώτερα ιδανικά, για το δίκιο του λαού».

Την επιστολή υπογράφουν οι συγγενείς του: Μιχάλης Πετσάκος, Αργυρώ Τσερμέγκα, Ηλιάνα Γεράκη – Πετσάκου, Μανώλης Πετσάκος, Μαρία Φράγκου, Καλλιόπη Πετσάκου, Βασιλική Πετσάκου, Χαράλαμπος Στεργιώτης, Καλλιόπη Παπαγεωργάκη.

Η επιστολή των συγγενών του Γεώργιου Πίττακα

«Πλήθος συναισθημάτων μας έχουν πλημμυρίσει από την στιγμή που βγήκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες των 200 Κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους Ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους την Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

200 Κομμουνίστες, ατσαλωμένοι με την πολιτική του Κόμματος τους, του ΚΚΕ, πεισμένοι και αποφασισμένοι ότι θα ξημερώσουν οι μέρες που ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του, δοσμένοι στον αγώνα της εργατικής τάξης, πανέτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για αυτό το σκοπό.

200 Κομμουνιστές που ”τραβήξανε ψηλά” γιατί μεγάλο …ήταν τ’ όνειρό τους! Αγέρωχοι, με ψηλά το κεφάλι, χαμογελαστοί και σίγουροι ότι τα όνειρα τους δεν θα μείνουν ανεκπλήρωτα! Φάρος και παράδειγμα για τις νέες τις γενιές.

Μεταξύ αυτών και ο Γεώργιος Πίττακας, ξάδερφος και θείος μας.

Γεννήθηκε στο Φραντάτο Ικαρίας το 1905, παιδί επταμελούς οικογένειας. Επάγγελμα μπογιατζής. Στέλεχος του ΚΚΕ και της εργατικής βοήθειας.

Διώκονταν από το 1931 για εξέγερση στον κάμπο Ικαρίας. Το 1932 είχε αναλάβει την ανασυγκρότηση της εργατικής βοήθειας που είχε σχεδόν διαλυθεί από τα συνεχή χτυπήματα.

Πέρασε στην παρανομία από το 1932 ως και το 1940. Βγήκε από την παρανομία και ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο να πολεμήσει τον Ιταλό επιδρομέα. Αμέσως οι ντόπιοι φασίστες τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στη φυλακή της Ακροναυπλίας.

Τον Σεπτέμβρη του 1943 οι Ακροναυπλιώτες μεταφέρονται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, μέσα σε αυτούς και ο Γεώργιος Πίττακας. Από κει επιλέγεται στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν το 1944 από τους Γερμανούς και τους ντόπιους φασίστες.

Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε τα εξής, επειδή πιστεύουμε ότι οι ήρωες γεννιούνται από τον λαό και ανήκουν στον λαό απαιτούμε εδώ και τώρα τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στην Καισαριανή να γυρίσουν σπίτι τους. Στο Κόμμα αυτών που εκτελέστηκαν, στο ΚΚΕ, τον ελληνικό λαό και τη νεολαία του τόπου μας!!

Χριστόδουλος Πίττακας

Λαμπρινή Πίττακα

Νατάσσα Πίττακα

Χριστίνα Πίττακα».

Πηγή: 902.gr

The post Οι συγγενείς των Ικαριωτών που εκτελέστηκαν στη Καισαριανή ζητούν δικαίωση στη μνήμη τους appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Το χρονικό της πτήσης

Το βράδυ της Δευτέρας 10 Φεβρουαρίου 2003 και ώρα 21:50, ο υπάλληλος του γραφείου Επιχειρήσεων της HELITALIA έλαβε αίτηση από το Κέντρο Επιχειρήσεων του ΕΚΑΒ για εκτέλεση αεροδιακομιδής με ελικόπτερο από την νήσο Ικαρία στη νήσο Σάμο. Η αίτηση δόθηκε στον Κυβερνήτη της Βάσης Μυτιλήνης στις 22:23, αφού προηγουμένως δεν έγινε αποδεκτή από το πλήρωμα της Βάσης Ελευσίνας, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Το πλήρωμα του ελικοπτέρου αποτελούμενο από τον Κυβερνήτη, τον Συγκυβερνήτη, τον Ιατρό και τον Διασώστη του ΕΚΑΒ, έλαβε την εντολή για την εκτέλεση της αεροδιακομιδής. Ο Κυβερνήτης  αποδέχθηκε την αποστολή και υπέγραψε τα σχετικά έγγραφα αφού έλεγξε τον καιρό και τις υπόλοιπες παραμέτρους της πτήσης.

Ο προβλεπόμενος χρόνος επιστροφής στη Μυτιλήνη ήταν 2 ώρες και 10 λεπτά μετά την απογείωση.

Το ελικόπτερο απογειώθηκε από το Αεροδρόμιο Μυτιλήνης με προορισμό το Αεροδρόμιο της Ικαρίας στις 23:30. Στις 00:08’:55’’ το ελικόπτερο επικοινώνησε για τελευταία φορά με τον ΠΕΑ (Πύργος Ελέγχου Αεροδρομίου) Ικαρίας, γνωστοποιώντας πως βρίσκεται τέσσερα ναυτικά μίλια βορειοανατολικά της νήσου και ζητώντας οδηγίες προσγείωσης. Υπήρξε οπτική επαφή με το ελικόπτερο τόσο του πύργου ελέγχου, όσο και κατοίκων.

Ο Κυβερνήτης δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο ανάπαυσης, καθότι είχε απασχοληθεί κατά τις τελευταίες 24 ώρες δεκαέξι ώρες και σαράντα πέντε λεπτά (16:45:00).

Στη συνέχεια ουδείς είχε επικοινωνία με το ελικόπτερο. Αυτόπτης μάρτυρας στον χώρο στάθμευσης των αεροσκαφών του Αεροδρομίου της Ικαρίας έβλεπε τα φώτα του λίγο πριν μετακινηθεί πίσω από τους λόφους. Η οπτική επαφή του μάρτυρα με το ελικόπτερο δεν επανακτήθηκε έκτοτε.

Την 00:32 οι Υπηρεσίες Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας κήρυξαν το ελικόπτερο του ΕΚΑΒ σε “φάση κινδύνου”. Εν συνεχεία στις 00:51 το ΕΚΣΕΔ (Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης) εξέδωσε εντολή για έρευνα και διάσωση με ένα αεροπλάνο C-130 και ένα ελικόπτερο SUPER PUMA στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της νήσου Ικαρίας.

Το Ελικόπτερο μετά την ανέλκυση

Την 27-02-03 το ελικόπτερο  εντοπίσθηκε σε απόσταση 1,2 ΝΜ από την ακτή της Ικαρίας και σε βάθος 78m. Η ακριβής θέση εύρεσης του ελικοπτέρου είναι: 37ο 39,835’ Β και 26ο 22,834’ Α.

Το ατύχημα είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο και των τεσσάρων (4) μελών του πληρώματος.

Η ασθενής Ολυμπία Κοτσώνη μεταφέρθηκε τελικά στη Σάμο με πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος. Τόσο η κ. Κοτσώνη, όσο και ο συζύγος της και η κόρη της εξέφρασαν τη θλίψη τους για την τύχη των ανθρώπων που κινδύνεψαν για τη μεταφέρουν ασφαλέστατα στο νοσοκομείο Σάμου.

«Πιο καλά να χανόμουνα εγώ παρά τόσα παιδιά» λέει η κ. Κοτσώνη.

Ο Κυβερνήτης Ευστράτιος Φωτιάδης

Ο Κυβερνήτης ήταν 50 ετών. Είχε καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό ως Χειριστής Ειδικής Μονιμότητας (ΧΕΜ) και αποστρατεύτηκε το 2000 με τον βαθμό του Ταγματάρχη. Διέμενε στη Μυτιλήνη το επταήμερο της βάρδιας του, επανδρώνοντας έτσι τη βάση του ΕΚΑΒ στον Κρατικό Αερολιμένα Μυτιλήνης, σύμφωνα με την σύμβασή του.

Ο Κυβερνήτης ήταν ένας έμπειρος χειριστής, ιδιαίτερα πάνω από τη θάλασσα, δοθέντος ότι προήρχετο από την Αεροπορία Στρατού η οποία επιχειρούσε άνωθεν του νησιωτικού συμπλέγματος του Αιγαίου.

Μετά την εκπαίδευση και αξιολόγησή του κρίθηκε κατάλληλος για Κυβερνήτης Α109Ε. Στη συνέχεια προωθήθηκε σε Κυβερνήτη νύκτας και έτσι στη προαναφερθείσα βάση εκτελούσε αντίστοιχα καθήκοντα. Από τα υπάρχοντα στοιχεία δεν προκύπτει ότι είχε υποστεί εκπαίδευση – αξιολόγηση σε νυκτερινές πτήσεις επί του ελικοπτέρου Α 109 Ε.

Η συνολική πτητική εμπειρία του σε ελικόπτερο  ήταν 5610 ώρες εκ των οποίων οι 658:40 ώρες αφορούσαν ΠΔΟ (Πτήση Δι’ Οργάνων).

Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στην HELITALIA SpA είχε εκτελέσει αρκετά δρομολόγια από και προς το Αεροδρόμιο της Ικαρίας.

Ο Κυβερνήτης δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο ανάπαυσης, καθότι είχε απασχοληθεί κατά τις τελευταίες 24 ώρες δεκαέξι ώρες και σαράντα πέντε λεπτά (16:45:00).

Ο Συγκυβερνήτης Ηλίας Λέντης

Ο Συγκυβερνήτης ήταν 45 ετών. Είχε καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό ως Χειριστής Ειδικής Μονιμότητας (ΧΕΜ), και αποστρατεύτηκε το 2000 με το βαθμό του Ταγματάρχη.

Διέμενε μόνιμα στην Μυτιλήνη με την οικογένειά του, επανδρώνοντας την βάση του ΕΚΑΒ στον Κρατικό Αερολιμένα Μυτιλήνης, σύμφωνα με την σύμβασή του. Η διάρκεια της υπηρεσίας του ήταν επτά ημέρες με αντίστοιχη ανάπαυση.

Η συνολική πτητική εμπειρία του σε ελικόπτερο ήταν 2147:45 ώρες εκ των οποίων 292:45 ώρες σε ελικόπτερο Α109Ε και 100:15 ώρες σε πτήσεις δι’ οργάνων. Η εμπειρία του θεωρείται ικανοποιητική.

Επισημαίνεται ότι και αυτός προήρχετο από την Αεροπορία Στρατού και ως εκ τούτου είχε εμπειρία σε πτήσεις πάνω από το Αιγαίο.

Ο ιατρός Μαγκέντ Σαφάντι

Ο ιατρός του ΕΚΑΒ Μαγκέντ Σαφάντι ήταν 47 ετών, κάτοικος Μυτιλήνης με σύνολο ωρών πτήσης σε αεροδιακομιδές 385,5.

Γεννημένος στην Παλαιστίνη, ήρθε στην Ελλάδα 20 χρόνια πριν, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της Ιατρικής στη Ρουμανία και πήρε ειδικότητα γενικού χειρουργού.  Η οικογένειά του ήταν στη Συρία και ο ίδιος δεν ήταν παντρεμένος.

Η ταφή του έγινε σε παλαιστινιακό καταυλισμό της Συρίας, με τιμές πολεμιστή.

Ο Διασώστης Κουρούλης Ιωάννης

Ο Διασώστης του ΕΚΑΒ Κουρούλης Ιωάννης, ήταν 39 ετών, κάτοικος Μυτιλήνης, ο οποίος εκτελούσε την πρώτη του πτήση σε αεροδιακομιδή. Ήταν παντρεμένος με δύο ανήλικα παιδιά.

Το ελικόπτερο

Το ελικόπτερο AGUSTA A109E POWER είναι ελαφρού τύπου, δικινητήριο και φέρει στροβιλοκινητήρες τύπου PW206C (turbo shaft).

Το εν λόγω ελικόπτερο με S/N 11096 κατασκευάστηκε στην Ιταλία και βγήκε από την γραμμή παραγωγής στις 11-08-2001 και αγοράστηκε από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης /ΕΚΑΒ. Έλαβε Πιστοποιητικό Πτητικής Ικανότητος (ΠΠΙ) από την ΥΠΑ στις 07-12-01 και ενεγράφη στο ελληνικό νηολόγιο στις 12-12-2001.

Ο συνολικός χρόνος πτήσης του σκάφους και των κινητήρων του ελικοπτέρου, πριν την τελευταία πτήση ήταν ως ακολούθως:

Σκάφος : 646:35 ώρες

Κινητήρας Νο1 : 383:00 ώρες και 655 κύκλοι λειτουργίας

Κινητήρας Νο2 : 646:35 ώρες και 1048 κύκλοι λειτουργίας.

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα αρχεία είχε υποστεί κανονικά την ημερήσια επιθεώρηση και δεν εκκρεμούσε καμία προγραμματισμένη επιθεώρηση ή συντήρηση.

Το Ελικόπτερο μετά την ανέλκυση

23 χρόνια μετά

Ωστόσο, 23 χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα, η κατάσταση με τις αεροδιακομιδές δεν παρουσιάζει αλλαγή καθώς συχνά οι ασθενείς, και ιδιαίτερα οι νησιώτες, αεροδιακομίζονται σε κεντρικά Νοσοκομεία της Ελλάδας εξαιτίας αδυναμίας αντιμετώπισης πολλών έκτακτων περιστατικών, ως αποτέλεσμα της υποστελέχωσης και της έλλειψης εξοπλισμού.

“Ρεκόρ” αεροδιακομιδών το 2023 – Δείτε πίνακες με στοιχεία

“Τρίτωσε το κακό”

“Ημέρα θυσίας του διασώστη” η 14η Ιανουαρίου

Η 14η Ιανουαρίου έχει θεσμοθετεί ως “Ημέρα θυσίας του διασώστη” και τιμάται από το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας.

Σημείο αναφοράς αποτελεί η νύχτα της 14ης  Ιανουαρίου 2001, τότε που η ιατρός των Αεροδιακομιδών του ΕΚΑΒ Σοφία Μπεφόν, ο νοσηλευτής του ΕΚΑΒ Γιώργος Λεβεντζώνης, ο κυβερνήτης Antonio Vacarri, ο συγκυβερνήτης Παναγιώτης Καταβέλης και ο ασθενής Αγαπητός Βαρκάδος, που επέβαιναν στο ελικόπτερο του ΕΚΑΒ κατά την πραγματοποίηση επείγουσας αεροδιακομιδής, βρήκαν τραγικό θάνατο κατά την πτώση του ανοικτά του Σουνίου.

Από δελτίο τύπου του ΕΚΑΒ: Τα επόμενα χρόνια, δυστυχώς ο κατάλογος των πεσόντων στο βωμό του επείγοντος και της διάσωσης των συνανθρώπων μας μεγάλωσε. Ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού & αναγνώρισης, κάθε χρόνο στις 14 Ιανουαρίου, κατά την ημέρα «θυσίας του Διασώστη» αποτίουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους τους διασώστες, νοσηλευτές, τους ιατρούς αλλά και όλα τα στελέχη, που από την ίδρυση του ΕΚΑΒ, με  αλτρουισμό, επαγγελματισμό, ήθος και ευσυνειδησία, παραμένοντας πιστοί στο καθήκον έχασαν την ίδια τη ζωή τους προσπαθώντας να σώσουν τις ζωές συνανθρώπων μας.

Κυβερνήτης Ευστράτιος Φωτιάδης

συγκυβερνήτης Ηλίας Λέντης

γιατρός Μαγκέντ Σαφάντι

διασώστης Κουρούλης Ιωάννης

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Το μνημείο του τραγικού δυστυχήματος στον Φάρο Ικαρίας όπως βρίσκεται σήμερα (2026) μετά από τις πρόσφατες παρεμβάσεις και του Επάρχου Ικαρίας-Φούρνων Κωνσταντίνου Μαρκάκη. 

The post 11 Φεβρουαρίου 2003: Πτώση ελικοπτέρου ΕΚΑΒ ανοιχτά της Ικαρίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Ονομαζόταν Γιώργος Κηρύκου, καταγόταν από την Ικαρία, ένα από τα 5 παιδιά της οικογένειάς του, και το 1973 ήταν 18 χρονών.Είχε έλθει στην Αθήνα να βρει την τύχη του και δούλευε περιστασιακά οικοδόμος και ελαιοχρωματιστής. Η μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν η μουσική και η κιθάρα. Ερασiτέχνης μουσικός, έφτιαχνε στιχάκια και τα έντυνε με τα ακόρντα της κιθάρας του.

Η φωτογραφία που τον δείχνει ανεβασμένο στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανεμίζοντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας συνθήματα “Κάτω η χούντα” και “Επανάσταση λαέ“, είναι πασίγνωστη. Τότε ήταν αρραβωνιασμένος με μια φοιτήτρια.

Μετά τα γεγονότα, συνελήφθη από τα όργανα της χούντας, κρατήθηκε στο Χαϊδάρι και βασανίστηκε. Οι γονείς του είχαν χάσει τα ίχνη του, δεν ήξεραν εάν είναι ζωντανός ή όχι. Τελικά, κατάφερε να επικοινωνήσει με την αρραβωνιαστικιά του μέσω ενός φαντάρου, κι εκείνη έσετιλε γράμμα στην Ικαρία για να πει στην οικογένεια ότι είναι ζωντανός.

Αργότερα μπαρκάρισε στα καράβια, ξαναγύρισε γιατί ήταν “παράνομος”, πήγε στην Αμερική, παντρεύτηκε, έκανε έναν γιο, και δούλευε μουσικός στην Αστόρια. Χώρισε, γύρισε στην Ικαρία στην μάνα του και στις αδελφές του, έκανε έναν δεύτερο γάμο, και έκανε μαθήματα κιθάρας σε παιδιά. Το παρατσούκλι του ήταν “Αλμπάνο“

Το καλοκαίρι του 1993, με τις φοβερές πυρκαγιές στο νησί που κόστισαν 13 νεκρούς, σε ηλικία 38 ετών, μαζί με δυο φίλους του, βοηθούσε να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. ‘Oταν άκουσε για 4 γέροντες εγκλωβισμένους που κινδύνευε η ζωή τους, πήγε εκεί. Προσπάθησε να σώσει μια γριούλα από την φωτιά, την πήρε στην πλάτη του για να την μεταφέρει, όμως ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση και η φωτιά γύρισε. Εγκλωβίστηκαν όλοι εκεί, κι εκεί έχασε τη ζωή του.

Αθάνατος.

Αυτή ήταν, εν συντομία, η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου. Αλλά δεν είναι η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου μόνο. Είναι και η ιστορία των χιλιάδων άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου, που ποτέ δεν ζήτησαν τίποτε και ποτέ δεν εξαργύρωσαν εκείνους τους αγώνες.

xyzcontagion.wordpress.com

The post Γιώργος Κηρύκου – ένας από τους πραγματικούς Ήρωες του Πολυτεχνείου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος ζωής… «νοιώθεται»!

Όπως αυτή την ημέρα (9 Νοεμβρίου) που γιορτάζει το Μοναστήρι μας : η «Αγιά» έτσι το ακούγαμε μεγαλώνοντας σχεδόν μέσα ή λίγο παραδίπλα από αυτό… πρόκειται για τη Μονή της Οσίας Θεοκτίστης της «Λεσβίας» προσωνύμιο που φανερώνει την καταγωγή της γιατί ο λαός μας την τιμά πάντοτε ως «Αγία» κι ας της έδωσαν οι θεολογούντες τον τίτλο «Οσία».

Κι έτσι όπως διασταυρώνονται τα μονοπάτια των θρύλων, των προφορικών αφηγήσεων, των γραπτών ή άγραφων μνημείων ενός τόπου με τις σπηλιές του, τα μικρά παράξενα ξωκκλήσια του, τις πεζούλες με τις ελιές, τα πεύκα ή τα αμπέλια του εκεί είναι που το σύμπαν ολόκληρο συμπυκνώνεται σε μια υπερκόσμια μουσική συμφωνία για να «υμνήσει» τα … απόκρυφα, τα αόρατα, της παράδοσης μας!

Τίποτα γραπτό δεν έχουμε για το πώς έφτασε εδώ στην Ικαρία η Αγία Θεοκτίστη, τα δύο κείμενα (το ένα του Συμεών του Μεταφραστή και το άλλο του Νικήτα Μάγιστρου) που μιλούν για τον βίο της δεν αναφέρουν πουθενά την Ικαρία. Κι όμως εδώ σε αυτό το αιγαιοπελαγίτικο νησί η φήμη με την «χάρη» της κατέχει αιώνες τώρα εξέχουσα θέση στην θρησκευτική λαϊκή μας ψυχή.

Η «παράξενη» ετούτη ιστορία αρχίζει από ένα παραλιακό χωριό της Β. Ικαρίας το Αιγιαλισκάριον (Γιαλισκάρι) όπου κάποτε (χρόνος / ά-χρονος, ποιητικός) ένα καΐκι αγκυροβόλησε για να προστατευτεί από μεγάλη θαλασσοταραχή, οι ντόπιοι περίεργοι και καχύποπτοι για το τι μεταφέρουν και ποιοι είναι οι καραβοκύρηδες δεν αργούν να μάθουν πως είναι Λέσβιοι προύχοντες και μεταξύ των εμπορευμάτων κρύβουν κι ένα κουτί με κάτι πολύτιμο ίσως και θησαυρό! Έτσι βρήκαν τρόπο κι έκλεψαν το συγκεκριμένο φορτίο, το μετέφεραν αρκετά ψηλά σε ένα κατάφυτο από πεύκα ύψωμα όπου το τοποθέτησαν στην σπηλιά ενός υπέροχου τοπίου, εκεί έμεινε θαμμένο για πάνω από 100 χρόνια ώσπου μια μέρα ένας κυνηγός ακολουθώντας την σκύλα του, που είχε γεννήσει, ανακάλυψε την σπηλιά μέσα στην οποία βρήκε οστά που “ευωδίαζαν”, αμέσως διαδόθηκε ότι επρόκειτο για λείψανα Αγίου τίνος όμως; γρήγορα λύθηκε το μυστήριο από τον γέροντα Ιωάσαφ Κεφαλά ο οποίος ανέφερε ότι σε όνειρο είδε κι άκουσε γυναικεία μορφή:

«Είμαι την τάξιν μοναχή, πατρίς μου εστίν η Λέσβος, ησκήτευσα εν τη νήσω Πάρω χρόνους 35, μετά δε ταύτα αφικόμην ενταύθα ίνα σκέπω και φρουρώ τη νήσω ταύτη, ονομάζομαι δε Θεοκτίστη»

Κι Όλα αυτά άγραφα – άυλα! Μόνο με τον προφορικό λόγο έφτασαν ως εμάς κι εμείς με την σειρά μας αναλαμβάνοντας την δική μας ευθύνη τα πάμε στους επόμενους… έτσι γίνεται! Τα όσα ακολουθούν είναι συγκεκριμένα, ορατά και … χειροπιαστά!

• Από εδώ αρχίζει η ιστορία της Μονής, στην αρχή τα οστά προστατεύονται σε μικρό εκκλησάκι χτισμένο ανάμεσα σε πελώριους «λούρους, την ΘΕΟΣΚΕΠΑΣΤΗ, αργότερα χτίζεται η εκκλησία, πότε ακριβώς δεν γνωρίζουμε εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι αγιογραφήθηκε το 1688 από τον Χατζή Παντελή εκ Χίου σύμφωνα με επιγραφή που διατηρείται ως σήμερα.

Ο πρώτος Ηγούμενος, αναφέρεται (δικαιωματικά) ο Ιωάσαφ Κεφαλάς, ακολουθούν: Μελέτιος Γάρδιας, (προσωπογραφία του είναι στον έμπα δεξιά του καθολικού εκεί που βρίσκεται το παγκάρι και δίπλα η Μητέρα του) ακολουθούν Γεράσιμος Γάρδιας, Λεόντιος Γάρδιας, Σαμουήλ Κουλουλίας, Λεόντιος Καρίμαλης, Γρηγόριος Φράντας, Ιωσήφ Πλάκας, Δανιήλ Κυριακουδάκης, Νείλος Φουτρίδης ο τελευταίος συνέθεσε και την «ιερά ακολουθία της Οσίας μητρός ημών Θεοκτίστης της Λεσβίας» η εργασία αυτή δημοσιεύτηκε το 1909 στην Αλεξάνδρεια.

Μετά το 1922 έχουμε γυναίκες – μοναχές με πρώτη την Χριστοδούλη Καραντεμίρη (πρόσφυγας από Μ. Ασία), στην 10/ετία ΄70 την Φεβρωνία από Τήνο όπου κλείνει και τον μοναχικό βίο της Μονής. Σήμερα δεν υπάρχουν μοναχοί μήτε μοναχές ωστόσο παραμένει ένα από τα μαγευτικότερα αξιοθέατα του νησιού μας…

Τοιουτοτρόπως συναντιόμαστε ανελλιπώς εδώ και αιώνες κάθε χρόνο στις 9 του Νοέμβρη και γιορτάζουμε ταπεινά και σεμνά όπως αρμόζει! (ποτέ με πανηγύρι)…

————————–

Αν ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε στο Γιαλισκάρι του «κάποτε», τότε πάμε πολύ πίσω στο χρόνο, να ανταμώσουμε εκείνον τον Συμεών που μας άφησε γραπτό κείμενο για τον Βίο της δικής μας πια Θεοκτίστης… κι αυτός τα έγραψε όπως τα άκουσε από έναν γέροντα μοναχό σε μια ερειπωμένη εκκλησιά της Πάρου (εκατονταπυλιανή) που τον συνάντησε τυχαία, συμμετέχοντας σε εκστρατεία με τον ναύαρχο Ημέριο προς καταστολή των Αράβων σε Αιγαίο και Κρήτη. Αυτό είναι ιστορικό γεγονός που συνέβη το 911 (10^ος αι. μ.Χ.).

Η αφήγηση του Γέροντα –Μοναχού είναι κι αυτή αναδιήγηση από έναν Ευβοιώτη κυνηγό (κι εδώ κυνηγός) ο οποίος έλεγε το περιστατικό που του συνέβη εδώ όταν τυχαία συνάντησε μία γυναικεία, σκελετωμένη από ασιτία, φιγούρα η οποία του εκμυστηρεύτηκε την ζωή της:

«Εμοί φησί Λέσβος πατρίς, Μήθυμνα πόλις, όνομα Θεοκτίστη, το πολίτευμα μοναχή, επί νηπία εδόθην παρά των συγγενών εις παρθενώνα, και το μοναδικόν ημφίεμαι σχήμα…» συνεχίζοντας του λέει το πως βρέθηκε αιχμάλωτη από τον φοβερό πειρατή Νίσιρι, κατάφερε δραπετεύοντας να επιβιώσει 35 χρόνους ολομόναχη μέσα στην ερημία, ενώ ζήτησε από τον κυνηγό όταν ξαναπάει στην Πάρο να της φέρει το « τίμιο σώμα» του Χριστού για να μεταλάβει. Κράτησε την υπόσχεση του και όταν έγινε η τελευταία της επιθυμία απέθανε εν ειρήνη. Εκείνος ξεκόβοντας από τους συντρόφους του, την βρήκε νεκρή και μη μπορώντας να πει ή να πράξει ο,τιδήποτε σκέφτηκε κι έκοψε το ένα της χέρι όπου με μυστικό τρόπο το πήρε μαζί στο πλοίο για την επιστροφή τους… το πλοίο όμως παρέμεινε ακίνητο παρά τον ούριο άνεμο και τότε σκέφτηκε την άνομη πράξη του, αποφασίζει να επιστρέψει κρυφά το «χέρι» αφήνοντας το στη θέση του. Και ώ! Του θαύματος το πλοίο επιτέλους ξεκόλλησε και άρχισε ολοταχώς να ταξιδεύει, μα τι είχε γίνει; Αναγκάστηκε ο εν λόγω κυνηγός να πει στους φίλους του όσα του είχαν συμβεί! Όλοι μαζί γυρίζουν πίσω να δουν και να προσκυνήσουν το «Άγιο» γι΄ αυτούς πλέον λείψανο… όμως δεν βρήκαν παρά μόνο το σχήμα της θέσεως του σώματος «γέγονε δε ο νεκρός αφανής»!

—————————-

• Εδώ τελειώνει η μαρτυρία… όλα όσα ακολούθησαν σκορπίστηκαν στο Αιγαίο, τα πήρε ο άνεμος, μπερδεύτηκαν με μύθους και παραδόσεις, εξακτινώθηκαν σε διαστάσεις υπερβατικές ενώνοντας αόρατα τόπους με θρησκευτικές λατρείες όπως την Λέσβο με την Πάρο στη συνέχεια με την Ικαρία φτάνοντας μέχρι την Εύβοια… ανακατεύτηκαν θρύλοι με ιστορίες άλλες πραγματικές άλλες φαντασιακές για να προβάλουν την βαθύτερη ανάγκη της κοινότητας προς πνευματική επιβίωση.

—————————–

Ερευνώντας τας γραφάς την ίδια περίπου περίοδο 9^ος αιώνας στην Λέσβο της Αγίας Θεοκτίστης, συναντάμε εξόριστη – Μοναχή και σε απόλυτη ένδεια μια άλλη ένδοξη τώρα γυναίκα, την «Αυτοκράτειρα» Ειρήνη την Αθηναία! Μια από τις πιο εντυπωσιακές και αμφιλεγόμενες πολιτικές μορφές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η πρώτη και μοναδική γυναίκα που κυβέρνησε το Βυζάντιο με υπογραφή ως «Βασιλεύς των Ρωμαίων»! γεννήθηκε στην Αθήνα το 752 (κι εδώ το προσωνύμιο λόγω καταγωγής) πέθανε εξόριστη Στη Λέσβο το 803. Υπήρξε αδίστακτη για την εξουσία και αμείλικτη σε όποιον στεκόταν εμπόδιο στην εξουσιομανία της ακόμα και τον ίδιο της τον γιο λέγεται ότι τύφλωσε για να κρατηθεί η ίδια στον θρόνο… το τέλος της ήταν δραματικό, πέθανε άσημη, πάμπτωχη και βαθιά μετανοημένη.

Από «Χριστιανικά Μνημεία της Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Αθήνα 2003»του Απόστολου Σπανού διαβάζουμε:

«…οι προφορικές παραδόσεις ή και οι θρύλοι που συνοδεύουν τα μνημεία κρύβουν μέσα τους ψήγματα ιστορικής αλήθειας και είναι υλικό προς (προσεκτική και κάποτε επιφυλακτική) αξιοποίηση. Ας αναφέρουμε το παράδειγμα της αγίας Αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθηναίας, η οποία εξορίστηκε στη Λέσβο, όπου και πέθανε το 803. Η παραμονή της στο νησί έχει συνδεθεί με διάφορούς τόπους και μνημεία, καθώς θρύλοι και προφορικές παραδόσεις τη συνδέουν π.χ. με την ίδρυση της Μονής Υψηλού, της Παναγίας της Τρουλωτής και της Παναγίας της Αγιάσου. Πίσω όμως από όλους αυτούς τους θρύλους κρύβεται η ιστορική αλήθεια ότι η διαμονή στη Λέσβο της Αυτοκράτειρας, η οποία πρωτοστάτησε στην αναστήλωση των εικόνων κατά την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο του 787, συνέβαλε σίγουρα στο να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο το εικονόφιλο πνεύμα…» Αν και δεν συγκαταλέγεται επισήμως στο αγιολόγιο της ιεράς μητροπόλεως Μυτιλήνης, μνημονεύεται στην ιστοσελίδα απλώς και μόνο επειδή το 1931 ανακαλύφθηκε ναΰδριο προς τιμήν της πάνω στα ερείπια βασιλικής του 6^ου αιώνα.

————————————–

Δεν θα μάθουμε ποτέ αν οι δύο μορφές συναντήθηκαν ή όχι σε κάποιο «παρθενώνα» δλδ Μοναστήρι… Όλα αυτά δεν είναι παρά η ενσάρκωση μιας “αγαθής”αιωνιότητας που επαναλαμβάνεται συνεχώς κι αενάως στο χρόνο μα και στους τόπους τους ίδιους!

Πάντως η Ικαρία του Αιγαίου εξακολουθεί να τιμά τη μνήμη της Οσίας Θεοκτίστης (της Λεσβίας) με ιδιαίτερη κατάνυξη, την εορτάζει, την υμνεί, την δοξολογεί κι εμείς ταπεινοί προσκυνητές κάθε χρόνο τέτοια μέρα ανηφορίζουμε προς την ΠΗΓΗ ΙΚΑΡΙΑΣ…

« Χάριν εύρατο η Ικαρία σου τα λείψανα εγκολπουμένη, Θεοκτίστη αοίδημε. Μη ούν παύση υπέρ ημών χείρας αίρουσα εν ταίς πρός Κύριον Πρεσβείαις σου»

Χαρούλα Κ. Κοτσάνη

The post 9 Νοεμβρίου γιορτάζει η Ικαρία – Εορτή της Οσίας Θεοκτίστης appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Γεννήθηκα εδώ, στη Σέριφο, το 1951, είμαι γιος της Ευδοξίας και του Γιώργου Λιβάνιου, ενός φτωχού μεταλλωρύχου εργάτη. Πήγα στο Δημοτικό Σχολείο της Χώρας Σερίφου, στο Μέγα Λιβάδι και στο Λιβάδι, περπατώντας μιάμιση ώρα να πάω και μιάμιση ώρα να γυρίσω με τα πόδια, για να πάω στο σχολείο. Γυμνάσιο τότε η Σέριφος, δεν είχε. Έτσι, δεν ήταν δυνατόν να ξεσηκωθεί η οικογένειά μου να πάει στην Αθήνα, για να σπουδάσω. Παρέμεινα, λοιπόν, στη Σέριφο και έπιασα αμέσως δουλειά σε έναν αδελφό της μητέρας μου, τον Ηλία Σταματάκη, έναν ευφυέστατο άνθρωπο, που κατασκεύαζε από σαμάρια, σιδερένιες πόρτες, υδραυλικά, τζάμια, μέχρι μηχανές και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς.

Κατ’ αρχήν, είμαι ερασιτέχνης ερευνητής-λαογράφος, και έχω πραγματοποιήσει αμέτρητες ώρες ηχητικών και οπτικών καταγραφών, από ανθρώπους, που είχαν γεννηθεί στο τέλος του 1800, στις αρχές του 1900, αλλά και μεταγενέστερα. Άνθρωποι με αυθεντικά βιώματα και λαογραφικά στοιχεία, οι οποίοι δεν υπάρχουν πια στη ζωή. Με όλα αυτά τα πρωτογενή στοιχεία, δημιούργησα ένα μοναδικό αρχείο: Το «ΑΡΧΕΙΟ Θ.Γ.Λ.», που, όμως, δεν έτυχε ποτέ της προσοχής των εκάστοτε αρμοδίων. Συγγνώμη. Η ποικιλία των καταγραφών που έχω πραγματοποιήσει αφορά όχι μόνο λαογραφικές παραδόσεις, αλλά και ιστορικά γεγονότα. Πρόκειται για μια γενικότερη καταγραφή του λαϊκού μας πολιτισμού, όπως γάμους, γεννήσεις, βαφτίσια, θανάτου, πανηγύρια, Αποκριάς, Πάσχα, κούνιες, κάψιμο του Ιούδα, του κλήδονα, Χριστουγέννων, Φώτων, Πρωτοχρονιάς, Πρωτομαγιάς, Πρωτοσιτεμπριάς, αλλά και όλων σχεδόν των Αγίων της Σερίφου, με τους θρύλους και τις παραδόσεις τους! Έχω καταγράψει επίσης. Μύθους, θρύλους, παραδόσεις και διάφορα ιστορικά της Σερίφου γενικά, αλλά και ειδικά, όπως της Κατοχής, των μεταλλείων, της εργατιάς, και συγκεκριμένα: θέρους, αμπελιών, γεωργικών καλλιεργειών, ανεμόμυλων, φούρνων, καμινιών, ελαιοτριβείων, αργαλειών, αγωγιών, της τράτας και λοιπά. Ακόμη και ιστορίες, όπως στρατιωτικές, ιερέων, ψαλτάδων, δασκάλων, παιδικές, σχολικές, τσοπάνηδων, κυνηγών, ψαράδων, μελισσοκόμων, τυροκόμων, αμπελουργών, οικιστικών –πώς χτίζονταν τα σπίτια, δηλαδή, την εποχή εκείνη–, κάστρων, πύργων, θεομηνιών, σεισμών, θαλασσινών, ναυαγίων, πειρατών, γεωλογικών, αστεριών, θαλασσινών, αργαλειών υφαντικών και αργαλειών της θάλασσας, μαγειρικής, ενδυμασίας, μαντιλιών, χορών, μπάλων, τραγουδιών, μανέδων, ρίμες, καλάντων, αποκριάτικες, εκκλησιαστικές και λοιπά.

Ο Θοδωρής Λιβάνιος με τον γιό του Γιώργο

Επίσης έχω καταγράψει παραμύθια, παροιμίες, αινίγματα, παιδικά παιχνίδια, βεγγέρες με αράπηδες, με καλλικεράδες, με νεράιδες, με φαντάσματα, στοιχειά, δεισιδαιμονίες, προλήψεις, προκαταλήψεις, προγνωστικά καιρών, μαντικές, μάγια, ξόρκια, ευχές, κατάρες, γιατροσόφια, πρακτικής ιατρικής και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί και δεν μου έρχονται τώρα δα στο μυαλό. Έχω καταγράψει στοιχεία για όλους τους μουσικούς καλλιτέχνες της Σερίφου, που έχουν φύγει από τη ζωή, καθώς επίσης και για τα όργανα, που έπαιζαν, όπως σουραύλι, τουμπί, βιολί, λαγούτο και λοιπά, αλλά και όλα τα παραδοσιακά τραγούδια παίζοντας, που παίζονται στη Σέριφο και όχι μόνο. Παράλληλα, έχω δημιουργήσει τη Μουσική Εγκυκλοπαίδεια της Σερίφου, την οποία εξακολουθώ να εμπλουτίζω με παλιά στοιχεία, που ανακαλύπτω μέσα από την συνεχιζόμενη έρευνα. Με όλα τα παραπάνω και όχι μόνο, όπως προείπα, έχω δημιουργήσει το μοναδικό: «ΑΡΧΕΙΟ Θ.Γ.Λ.».

Από παιδί μου άρεσε κάθε τι που είχε σχέση με τα παραδοσιακά ήθη και έθιμα. Τα παραδοσιακά τραγούδια και λοιπά. Τα παρακολουθούσα με ευλάβεια και πάθος και φυσικά τα συγκρατούσα στο μυαλό μου, έτσι, όταν μεγάλωσα, άρχισα σιγά-σιγά να εφαρμόζω στην πράξη κάθε τι που με είχε εντυπωσιάσει και είχε σχέση με τον λαϊκό μας πολιτισμό. Όταν ήμουν παιδί, είχα τις πρώτες μου συμμετοχές σε κοινωνικές εκδηλώσεις, με το να ντύνομαι μάσκαρος τις Απόκριες μαζί με άλλα παιδιά και να παριστάνουμε διάφορα σκετς σχετικά με τη ζωή στη Σέριφο. Από τότε πέρασε πάνω από μισός αιώνας και στην πολιτιστική μου δραστηριότητα, έχω πραγματοποιήσει πληθώρα εκδηλώσεων, τόσο στη Σέριφο, όσο και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Παράλληλα, παίζοντας παραδοσιακά μουσικά όργανα, όπως λαγούτο, τουμπί και σουραύλι, αλλά και τραγουδώντας τα παραδοσιακά μας τραγούδια, έχω συμμετέχει σε πάρα πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως γάμους, βαφτίσια, πανηγύρια, γιορτές, Απόκριες, θέατρα, παναιγαιακές συναντήσεις και λοιπά.

Απόσπασμα από μια συνέντευξη του Θεόδωρου Λιβάνιου στον Μιχάλη Χρυσολωρά της ιστοσελίδας istorima

The post Θοδωρής Λιβάνιος: Συνέντευξη του Σεριφιώτη ερευνητή, λαογράφου και μουσικού appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Σε κλίμα συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας, τιμήσαμε σήμερα στην Ικαρία τα 113 χρόνια από την Ικαριακή Επανάσταση και την απελευθέρωση του νησιού από τον Οθωμανικό ζυγό.

Στην επίσημη δοξολογία, που διοργανώθηκε από τον Δήμο Ικαρίας και τελέστηκε στον Ιερό Ναό με τη χοροστασία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σάμου, Ικαρίας και Φούρνων κ.κ. Ευσεβίου, παρευρέθηκαν μέσα σε πλήθος κόσμου:

• Ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Αθανάσιος Δαβάκης, ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Κυβέρνησης

• Ο Βουλευτής Σάμου κ. Χριστόδουλος Στεφανάδης, ως εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων

• Ο Βουλευτής Χίου κ. Σταύρος Μιχαηλίδης, ως εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ

• Ο Βουλευτής Ηρακλείου κ. Χάρης Μαμουλάκης, ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

• Ο Διοικητής ΑΣΔΕΝ, Αντιστράτηγος Εμμανουήλ Θεοδώρου, ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ

• Ο Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου κ. Κωνσταντίνος Μουτζούρης

• Ο Δήμαρχος Ικαρίας κ. Φανούρης Καρούτσος

• Ο Αντιδήμαρχος Ανατολικής Σάμου κ. Δημήτρης Βογιατζής

• Ο Αστυνομικός Διευθυντής Σάμου κ. Γεώργιος Μπράμης

• Ο Σημαιοφόρος του Λιμενικού Σώματος κ. Ιωάννης Κονδύλης

• Ο Αντιπύραρχος Αντώνης Γρηγοράκης, εκπροσωπώντας τη Διοίκηση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Σάμου

• Ο Πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Ικαρίας – Φούρνων κ. Ιωάννης Σηφάκης

• Εκπρόσωποι της Πανικαριακής Αδελφότητας Αμερικής, Αυστραλίας και Αθηνών

• Εκπρόσωποι του Πολιτιστικού Συλλόγου “Ιωάννης Μέλας”

• Ο πρώην Νομάρχης Σάμου κ. Μανώλης Κάρλας

Μετά την τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη των ηρωικών νεκρών της Ικαριακής Επανάστασης και την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου και του Ύμνου της Ικαρίας, ακολούθησε ο πανηγυρικός της ημέρας από την εκπαιδευτικό κ. Σοφία Μελεσανάκη. Κατά τη διάρκεια της εκφώνησης, πραγματοποιήθηκε εντυπωσιακή διέλευση μαχητικών αεροσκαφών F-16 της 111 Πτέρυγας Μάχης, τιμώντας με τη δική τους παρουσία τους αγώνες των Ικαριωτών για την ελευθερία.

17 Ιουλίου 1912: Η Ικαριακή Επανάσταση ως προοίμιο των Βαλκανικών Εξελίξεων και η Ικαρία του 2012

Η τελετή ολοκληρώθηκε με χαιρετισμό του Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Αθανάσιου Δαβάκη.

Ακολουθούν Εικόνες και στιγμιότυπα από την εκδήλωση.

Χρόνια πολλά Ικαρία – Τιμή και Δόξα στους Ήρωες του 1912!

The post 113 Χρόνια από την Ικαριακή Επανάσταση – Εκδηλώσεις Μνήμης και Τιμής στην Ικαρία appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

The post Δείτε ζωντανά: Η κατάθεση στεφάνων προς τιμήν των 113 χρόνων από την Ικαριακή Επανάσταση appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

                        80 Χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

Την 9η Μάη 1945,80 χρόνια πριν επισφραγίζεται η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών με την άνευ όρων παράδοση των χιτλερικών στρατευμάτων.

Λίγες μέρες πριν,την 1η Μάη, ο απελευθερωτής κόκκινος στρατός,προελαύνοντας στην Ευρώπη, έφθασε μέχρι το Βερολίνο και κάρφωσε την κόκκινη σημαία ,με το σφυροδρέπανο στην καρδιά του ναζισμού στο Ράιχσταγκ. Την κόκκινη σημαία είχαν ποτίσει με το αίμα τους πάνω από 20 εκατομμύρια νεκροί και 15 εκατομμύρια τραυματίες. Ο σοβιετικός λαός πλήρωσε βαρύ τίμημα μαζί με τις τεράστιες καταστροφές στις υποδομές και την οικονομία,γιατί υπερασπιζόταν με αυτοθυσία την δική του σοσιαλιστική πατρίδα.

Στην Ελλάδα το ΚΚΕ ήταν ο εμπνευστής,οργανωτής και αιμοδότης του μεγαλειώδους ΕΑΜικού απελευθερωτικού λαϊκού κινήματος ,που ήταν  ένα από τα μεγαλύτερα αντιστασιακά κινήματα  όλης της Ευρώπης και είχε σημαντική συμβολή στην Αντιφασιστική νίκη.

Κράτησε στην Ελλάδα 11 γερμανικές μεραρχίες,στερώντας τα ναζιστικά στρατεύματα από τη συμμετοχή τους στο Ανατολικό μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ.

Ο λαός με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ τον ΕΛΑΝ ,την ΟΠΛΑ,το εργατικό ΕΑΜ ,την Εθνική Αλληλεγγύη,,αλλά και την μαζική συμμετοχή της νεολαίας στην ΕΠΟΝ ,έγραψε τη δική του λαμπρή ιστορία στην πάλη για την απελευθέρωση της χώρας από το φασίστα κατακτητή.

Η χώρα και ο λαός υπέστησαν τεράστιες καταστροφές ,τα θύματα του ναζισμού ξεπέρασαν τις 500 χιλιάδες.

Υπάρχουν αποφάσεις Διεθνών Διασκέψεων για τις οφειλές της Γερμανίας που αφορούν τις επανορθώσεις-πολεμικές αποζημιώσεις. Το Γερμανικό κράτος ,αρνείται να πληρώσει και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν τις διεκδικούν με συγκεκριμένες ενέργειες και σχεδιασμό.

Μόνο το ΚΚΕ και η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ  ,αναπτύσσουν πολύμορφες διεκδικητικές πρωτοβουλίες ,για όλες τις γερμανικές αποζημιώσεις,γιατί είναι χρέος στο λαό που μάτωσε ,παλεύοντας για την απελευθέρωση.

Με την αναθεώρηση της ιστορίας του Β Παγκ. Πολέμου  τα ιμπεριαλιστικά κέντρα αντιστρέφουν την αλήθεια για να θολώσουν την ιστορική μνήμη και γνώση,ώστε να υπονομεύσουν την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Επιδίωξη και ελπίδα ήταν γι αυτούς το τσάκισμα από τη ναζιστική Γερμανία του πρώτου εργατικού κράτους στην ιστορία, της ΕΣΣΔ ,επιχειρώντας να φέρουν στα μέτρα του ιμπεριαλισμού την ιστορία του Β.Π.Π.

Το1938 η Μ Βρετανία και Γαλλία υπέγραψαν με Χίτλερ και Μουσολίνι τη Συμφωνία του Μονάχου,που προέβλεπε να δοθεί στη Γερμανία η Τσεχοσλοβακία,μετά την προσάρτηση της Αυστρίας με σκοπό να στρέψουν τη χιτλερική Γερμανία κατά της ΕΣΣΔ που είχε σειρά μετά την Πολωνία. Τις φορές που  η Σοβιετική ένωση είχε προτείνει μια αμυντική συμφωνία με Μ. Βρετανία και Γαλλία δεν έφερε αποτέλεσμα.

Έτσι Η σοβιετική Ένωση υπέγραψε προσωρινή συμφωνία μη επίθεσης με Γερμανία εξασφαλίζοντας 21 πολύτιμους μήνες ώστε να προετοιμαστεί για τη φασιστική επίθεση,που αναπόφευκτα θα ερχόταν. Για τη συμφωνία αυτή γνωστή ως <<Ρίμπεντροφ-Μολότοφ>>έχει δεχτεί ψέματα και συκοφαντίες περί δήθεν <<συμμαχίας των ολοκληρωτικών κρατών>>.   Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις επιχειρώντας να φέρουν στα μέτρα τους την ιστορία του Β.Π.Π αποφάσισαν την κατάργηση της 9ης Μάη, ως ημέρας της Αντιφασιστικής Νίκης,καθώς και την ταύτιση φασισμού -κομμουνισμού που αθωώνει το φασισμό.

Καμιά επιχείρηση αλλοίωσης της αλήθειας δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ό,τι ο φασισμός είναι γέννημα θρέμμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο,που τον αξιοποιεί κατά του εργατικού και επαναστατικού λαϊκού κινήματος

Τίποτα δεν μπορεί να σβήσει το αιώνιο χρέος της ανθρωπότητας στο σοβιετικό λαό και στρατό.

Η ΠΕΑΕΑ υπερασπίζεται την πραγματική ιστορία του Β.Π.Π από τη διαστρέβλωση. Η διατήρηση της ιστορικής αλήθειας  είναι παράγοντας αφύπνισης και ενίσχυσης της πάλης για την ανατροπή αυτού του συστήματος ,που γεννά φτώχεια προσφυγιά ,πολέμους.

Τα διδάγματα που προκύπτουν από την ιστορία του Β.Π.Π ,είναι σήμερα  επίκαιρα, με όλες τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μ. Ανατολή

και με πάνω από 50 πολεμικές εστίες στον πλανήτη,με στόχο ένα νέο ξαναμοίρασμα του κόσμου με φωτιά και σίδερο.

Αυξάνονται τρομακτικά οι πολεμικές δαπάνες που πληρώνουν οι λαοί,η οικονομία μετατρέπεται σε πολεμική,εξελίσσεται ο εμπορικός πόλεμος,Μεγαλώνει ο κίνδυνος γενικευμένης σύγκρουσης.

Η Πανελλήνια ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος Αγωνιζόμαστε να απεμπλακεί η Ελλάδα από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο,να γυρίσουν πίσω τα στρατευμένα παιδιά που βρίσκονται εκτός συνόρων,να κλείσουν οι αμερικανονατοικές βάσεις του θανάτου. Να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από ΝΑΤΟ -ΕΕ.

Παλεύουμε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση που θα ικανοποιούνται οι λαϊκές ανάγκες,χωρίς κρίσεις ,φτώχεια ,πολέμους και προσφυγιά .

Η Διοικούσα επιτροπή του παραρτήματος

The post Πανελλήνια ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος: 80 Χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.