Η Τομεακή Επιτροπή Ικαρίας–Φούρνων του ΚΚΕ και οι Οργανώσεις Βάσης Ικαρίας της ΚΝΕ διοργανώνουν δύο προβολές του ιστορικού ντοκιμαντέρ, προσκαλώντας τους κατοίκους και τη νεολαία του νησιού να γνωρίσουν μια λιγότερο γνωστή πτυχή της περιόδου της ναζιστικής Κατοχής στην Ελλάδα.

Το πρόγραμμα των προβολών

• Σάββατο 24 Οκτωβρίου, 20:00: Χριστός Ραχών, αίθουσα Πολιτιστικού Συλλόγου.

• Κυριακή 25 Οκτωβρίου, 20:00: Άγιος Κήρυκος, αίθουσα εκδηλώσεων πρώην Δημαρχείου.

Η ιστορία της Πειθαρχικής Μεραρχίας 999

Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει την ιστορία Γερμανών στρατιωτών που, παρά την ένταξή τους στις δυνάμεις της Βέρμαχτ, αντιτάχθηκαν στο ναζιστικό καθεστώς και επέλεξαν να σταθούν στο πλευρό της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης.

Η Πειθαρχική Μεραρχία 999 συγκροτήθηκε από το ναζιστικό καθεστώς και περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, ανθρώπους που είχαν υποστεί διώξεις εξαιτίας της πολιτικής τους δράσης και των αντιναζιστικών τους πεποιθήσεων.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους στην κατεχόμενη Ελλάδα, ορισμένοι από αυτούς λιποτάχτησαν, εντάχθηκαν στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ και συμμετείχαν στον αγώνα κατά των ναζιστικών δυνάμεων.

Μέσα από ιστορικά τεκμήρια, αρχειακό υλικό και μαρτυρίες, η ταινία επιχειρεί να φωτίσει τη δράση αυτών των ανθρώπων, αναδεικνύοντας τη σημασία της αντιφασιστικής αντίστασης και της διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Οκτώ χρόνια ιστορικής έρευνας

Η ταινία ολοκληρώθηκε το 2025, έπειτα από οκτώ χρόνια έρευνας του σκηνοθέτη Κώστα Σταματόπουλου.

Όπως αναφέρει ο ίδιος στο σημείωμά του, η ιδέα γεννήθηκε το 2016, όταν κατά τη διάρκεια ιστορικής έρευνας εντόπισε ντοκουμέντα για Γερμανούς στρατιώτες των πειθαρχικών ταγμάτων 999, οι οποίοι είχαν αυτομολήσει και πολεμήσει στο πλευρό του ΕΛΑΣ.

Η αναζήτηση συνεχίστηκε με επιτόπια έρευνα και αξιοποίηση αρχειακού υλικού από την Ελλάδα, τη Γερμανία και την Αυστρία.

Στο πλαίσιο της δημιουργίας του ντοκιμαντέρ τοποθετήθηκε, επίσης, τιμητική πλάκα στην πλατεία Καζαντζάκη στην Αμαλιάδα, στη μνήμη των εκτελεσμένων Γερμανών αντιφασιστών που συμμετείχαν στην «Ένωση Γερμανών Αντιφασιστών στην Πελοπόννησο».

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον Χάιντς Στάγιερ, ο οποίος, λίγο πριν από την εκτέλεσή του, έγραψε:

«Κανένας δεν μπορεί να μου αφαιρέσει την τιμή… Πρέπει να πεθάνω για την ελευθερία της Γερμανίας και της Ελλάδας. Αυτή είναι η τιμή μου!»

Ο σκηνοθέτης επισημαίνει ότι η ταινία αποτελεί μια προσπάθεια διατήρησης της ιστορικής μνήμης και απόδοσης τιμής σε εκείνους που αντιστάθηκαν στον ναζισμό, ακόμη και με τίμημα την ίδια τους τη ζωή.

Οι δύο προβολές στην Ικαρία πραγματοποιούνται λίγες ημέρες πριν από την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

The post Προβολές του ιστορικού ντοκιμαντέρ «Πειθαρχική Μεραρχία 999» σε Ράχες και Άγιο Κήρυκο Ικαρίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Η καινούρια αυτή στήλη της εφημερίδας μας έχει σκοπό να αναδείξει τους σπουδαίους εκείνους μη Ικάριους, («Ξένους» όπως τους λέμε εμείς), που πέρασαν, κάποτε, από το νησί μας αφήνοντας στο δικό τους έργο και όσα κέρδισαν από την ΙΚΑΡΙΑ του Αιγαίου.

Σε κάθε φύλλο του «αθέρα» με πολύ περιληπτικό τρόπο θα παρουσιάζουμε μία τέτοια προσωπικότητα ακουμπώντας με σεβασμό στην δική τους μνήμη …

ΙΧΝΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Πρώτος στο ξεκίνημά μας είναι ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ.

Ο Ιωάννης Συκουτρής  γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1901 με καταγωγή από την Χίο.

Διέγραψε μία λαμπρή πορεία, αν και σύντομη, στα Πνευματικά και Πανεπιστημιακά πράγματα της Ελλάδος ως κορυφαίος ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ και Παιδαγωγός της γενιάς του. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το εξαιρετικής ποιότητας έργο του, στο οποίο δεσπόζουν οι εκδόσεις και οι εισαγωγές στην Ποιητική του Αριστοτέλη και το Συμπόσιο του Πλάτωνα που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων εναντίον του για την απαράμιλλη κι έως σήμερα αξεπέραστη «εισαγωγή» του! μη αντέχοντας όμως το συντηρητικό, συμπλεγματικό και άκρως μικρόψυχο Ακαδημαϊκό κατεστημένο της εποχής του, το οποίο ποτέ δεν τον αποδέχθηκε ως μέλος του κι ας ήταν « Ο κράτιστος των φιλολόγων τους οποίους παρήγαγε η Ελλάς μετά τον Κοραή, αλλά δεν ήτανε “δικός τους”», προτίμησε τον θάνατο πέφτοντας από τον Ακροκόρινθο στις 21 Σεπτεμβρίου 1937… 36 μόλις χρόνων…

Ο μεγάλος φιλόλογος και παιδαγωγός

Η σχέση του με την Ικαρία είναι σχέση ιδιαίτερης αγάπης με το νησί μας και με ορισμένους Ικάριους φίλους και φοιτητές του. Επισκέφθηκε επανειλημμένα με την γυναίκα του, Χαρά Πετυχάκη για καλοκαιρινές διακοπές από το 1933, 1934 και 1935 την μυθική χώρα του Ικάρου…

Αυτός ο αριστοκράτης του Πνεύματος! γνώρισε τους Ικαριώτες, αντάλλαξε επιστολές παιδαγωγικού και φιλοσοφικού νοήματος με τον επιστήθιο φίλο και φοιτητή, τον μετέπειτα Γυμνασιάρχη Ιωάννη Τσαρνά. (ορισμένες απ΄ αυτές τις επιστολές δημοσιεύονται από την κόρη του, Λεμονιά Τσαρνά – Κατσαφάρου στο 15^ο φύλλο του περιοδικού της Ε.Ι.Μ.)

Το οδοιπορικό στο Καταφύγι

Σε μία από αυτές αναφέρει ο ίδιος ο Ι. Συκουτρής λεπτομερώς το οδοιπορικό που κάνει από τις Ράχες όπου διέμενε για το Καταφύγι πολλές ώρες με μουλάρι ώστε να εξετάσει το επιτύμβιο ανάγλυφο με παραστάσεις που βρέθηκε εκεί, ενώ έσκαβαν οι χωρικοί για να ισοπεδώσουν την αυλή του σχολείου. Η λεγόμενη «Πλάκα του Καταφυγίου» βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Αγίου Κηρύκου Ικαρίας.

Οι επιστολές από τις Ράχες

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν και οι επιστολές του Ι.Σ. που γράφονται από τις Ράχες Ικαρίας στις μαθήτριές του, η πρώτη με ημερομηνία 16 Ιουλίου 1933 και η τελευταία 7 Σεπτεμβρίου 1935 . Αυτές οι επιστολές μαζί με άλλες από άλλα μέρη, έχουν εκδοθεί από το ΜΙΕΤ σε ένα βιβλίο που φέρει τον τίτλο: «Με φιλίαν παντοτινήν και άδολη» ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΣΥΚΟΥΤΡΗ ΣΤΙΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ (1933 – 1937) ΑΘΗΝΑ 2004.

Στο πρώτο γράμμα έχει επιλέξει το νησιωτικό αυτό τόπο των διακοπών όπως λέει χαρακτηριστικά:

« … Εδώ τώρα που βρίσκομαι είμαι ήρεμος, κατόρθωσα κάπως να συγκεντρωθώ και να σου γράψω, κι αν σου έγραψα πολλά, πάρτο πως είναι ένα κουβεντολόι απ΄ εκείνα που τόσο μ΄ άρεσε να κάνω. Από αύριο αρχίζω δουλειά στο Συμπόσιον και θάχω ίσως λιγώτερο καιρό» …

Ώστε στην Ικαρία έπεσαν οι τελευταίες πινελιές του ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ το σπουδαιότερο έργο του Ι. Συκουτρή! Γνωρίζουμε ότι η εκτύπωση άρχισε τον Ιανουάριο του 1934 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου.

Οι Τσακκάδες και οι εικόνες της ικαριακής ζωής

Περιγράφει ειδυλλιακές τοποθεσίες μέχρι και την φιλοξενία στις Τσακκάδες:

« Ήλθαμεν εδώ για 2 μέρες ύστερα από επανειλημμένες προσκλήσεις των καλών αυτών ανθρώπων… ένα δυο βιβλία θα διακόπτουν την πλήξη της μοναξιάς (οι άνθρωποι, βλέπεις εδώ, έχουν τις δουλειές τους, ποτίσματα, αρμέγματα, αλώνισμα κλπ.)… το βραδάκι κατεβήκαμε προς την παραλία και καθίσαμε ως που βγήκε το φεγγάρι…»

Αναφέρεται σε γεγονότα στις αγαπημένες του Ράχες:

«Χθες είχαμε αθλητικούς αγώνες, λόγους, ομιλίες, προσφωνήσεις, απαγγελίες ποιημάτων … θα εκπλαγείς φαντάζομαι… και το βράδυ χοροεσπερίς εδόθη στο μεγάλο καφενείο του χωριού με κοσμοσυρροήν μεγάλη απ΄ όλα τα χωριά, και από μακρυνά ακόμη έφθασαν οι πεντάμορφες και οι άλλες κοσμικές υπάρξεις… Ας είναι! Εδώ στην Ικαριά ξαναβρίσκομαι πάλι σε γνώριμον περιβάλλον, που μου είναι τώρα διπλασίως αγαπημένο από την ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι προς αυτό για ό,τι του οφείλω…»

Ο Μέγας αυτός «Δάσκαλος» ξεδιπλώνει και από εδώ την ταπεινή Νικαριά, συναισθήματα, στοχασμούς και τις βαθύτερες αγωνίες του, στοχεύοντας στην πνευματική αυτογνωσία μας…

« η ζωή είναι ένταση κι όχι έκταση »

Χαρούλα Κ. Κοτσάνη

The post Ικαρία και Ιωάννης Συκουτρής: Οι καλοκαιρινές διαδρομές του μεγάλου φιλολόγου στο νησί του Ικάρου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Διήμερο εκδηλώσεων μνήμης και τιμής στους εξόριστους διοργανώνεται το Σάββατο 22 και την Κυριακή 23 Αυγούστου στις Ράχες Ικαρίας, με προβολή ντοκιμαντέρ και πολιτικό μνημόσυνο στο μοναστήρι του Μουντέ.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Χριστού Ραχών και ο Σύλλογος Ραχιωτών Ικαρίας «Οι Ράχες» ενώνουν και φέτος τις δυνάμεις τους, συνεχίζοντας τις καθιερωμένες εκδηλώσεις που είναι αφιερωμένες στην ιστορική μνήμη, στους αγώνες και στις θυσίες των αγωνιστών της Αντίστασης και των ανθρώπων που γνώρισαν την εξορία.

Το Σάββατο 22 Αυγούστου, στις 21:00, στο Δημοτικό Σχολείο Χριστού Ραχών, θα προβληθεί η ταινία του Ικαριώτη σκηνοθέτη Λεωνίδα Βαρδάρου, με τίτλο «Γυναίκες Μαχήτριες – Μέρος Γ΄ 1960-1974».

Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στα πολιτικά γεγονότα και τους κοινωνικούς αγώνες της δεκαετίας του 1960, την περίοδο της δικτατορίας και τη Μεταπολίτευση, μέσα από προσωπικές μαρτυρίες γυναικών που συμμετείχαν ενεργά στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της εποχής.

Την Κυριακή 23 Αυγούστου, στις 12:30, στο μοναστήρι του Μουντέ, θα πραγματοποιηθεί το καθιερωμένο πολιτικό μνημόσυνο για τους εξόριστους.

Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο Ζαχαρίας Μουτούκιας, με καταγωγή από την Ικαρία, καθηγητής Ιστορίας της Νεότερης και Σύγχρονης Λατινικής Αμερικής. Στην ομιλία του θα αναφερθεί σε πτυχές της Ιστορίας και στους αγώνες για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι εκδηλώσεις αποτελούν φόρο τιμής στους ανθρώπους που βίωσαν την εξορία και τις κακουχίες, αλλά και μια υπενθύμιση προς τις νεότερες γενιές για τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης.

Η Ικαρία, που αποτέλεσε για χρόνια έναν από τους σημαντικότερους τόπους πολιτικής εξορίας στην Ελλάδα, συνεχίζει μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη των ανθρώπων και των γεγονότων που σημάδεψαν τη νεότερη ιστορία της.

The post Η Ικαρία τιμά τους εξόριστους – Εκδηλώσεις μνήμης το Σαββατοκύριακο στις Ράχες appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

The post Εκδόθηκε ο 8ος τόμος του «Δελτίου Σαμιακών Σπουδών» με σημαντική παρουσία της Ικαρίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Με κάθε επισημότητα θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026 στον Άγιο Κήρυκο οι εκδηλώσεις για τον εορτασμό της 114ης επετείου της απελευθέρωσης της Ικαρίας από τον οθωμανικό ζυγό.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα που ανακοίνωσε ο Δήμος Ικαρίας, οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στις 07:30 με χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες όλων των εκκλησιών, ενώ στις 08:00 θα πραγματοποιηθεί η έπαρση της σημαίας στο διοικητήριο και στα στρατιωτικά τμήματα.

Στις 11:00 θα τελεστεί επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Κηρύκου, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας κ.κ. Ευσεβίου.

Στη συνέχεια θα ακολουθήσουν:

• Κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο της πλατείας Αγίου Κηρύκου.
• Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των πεσόντων.
• Εθνικός Ύμνος.
• Υποστολή της σημαίας στις 19:45.

Ο Δήμος Ικαρίας καλεί όλους τους πολίτες να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, ενώ καλεί επίσης τους κατοίκους να σημαιοστολίσουν τις οικίες τους από την 15η έως και τη δύση του ηλίου της 17ης Ιουλίου, καθώς και να φωταγωγήσουν τα καταστήματα και τα σπίτια τους κατά τις βραδινές ώρες της 15ης, 16ης και 17ης Ιουλίου.

δείτε αποσπάσματα από την περσινή εκδήλωση για την 113η επέτειο Απελευθέρωσης του νησιού

The post Εορτασμός της 114ης επετείου απελευθέρωσης της Ικαρίας στον Άγιο Κήρυκο appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Μια λιγότερο γνωστή πτυχή της ελληνικής μετανάστευσης: την ιστορία των Ικαριωτών που εγκαταστάθηκαν στη Νότια Αυστραλία στις αρχές του 20ού αιώνα.

Παρά τους αυστηρούς περιορισμούς της αυστραλιανής μεταναστευτικής πολιτικής (που ευνοούσε κυρίως Βρετανούς), οι Ικαριώτες κατάφεραν να μεταναστεύσουν δημιουργώντας άτυπα δίκτυα αλληλοϋποστήριξης.
Αυτά τα δίκτυα βασίζονταν σε συγγενικές και τοπικές σχέσεις: παλαιότεροι μετανάστες φιλοξενούσαν νεοαφιχθέντες, βοηθώντας τους να βρουν δουλειά και να εγκατασταθούν.

ΑΠΟ ΤΟ 1911

«Στην οικογένειά μου γνωρίζαμε ότι ο προπάππους μου είχε έρθει στην Αυστραλία κάποια στιγμή πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν ξέραμε όμως λεπτομέρειες», λέει. Ενα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα για τον κ. Κάρτλετζ ήταν όταν τελικά ανακάλυψε το αρχείο άφιξης του προπάππου του στο λιμάνι της Αδελαΐδας: η χρονολογία άφιξής του ήταν το 1911. Είχε φτάσει μαζί με τον αδελφό του, τον γαμπρό του και έναν ανιψιό, ένα μοτίβο που, όπως σημειώνει ο ερευνητής, ήταν συνηθισμένο εκείνη την περίοδο, με ομάδες ανδρών να μετακινούνται μαζί για εργασία.

Εγκαταστάθηκαν στο Πορτ Πίρι, ενώ αργότερα μετακινήθηκε σε μια μικρή βιομηχανική πόλη της Νέας Νότιας Ουαλίας, στο Κάντος. «Κάτι που επίσης αγνοούσαμε οικογενειακώς ήταν ότι το 1929 είχε πολιτογραφηθεί ως Βρετανός υπήκοος, καθώς δεν υπήρχε ακόμη αυστραλιανή υπηκοότητα». Επέστρεψε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1930, λίγο πριν από τον πόλεμο, όμως η σύνδεση με την Αυστραλία δεν διακόπηκε. Τις επόμενες δεκαετίες, τα παιδιά και τα εγγόνια του, ανάμεσά τους και ο παππούς του κ. Κάρτλετζ, θα μεταναστεύσουν εκ νέου, αυτή τη φορά στο μεγάλο μεταπολεμικό κύμα της δεκαετίας του 1950.

Σε πόλεις όπως η Αδελαΐδα και το Port Pirie δημιουργήθηκαν μικρές, «άτυπες» κοινότητες, όπου οικογένειες ζούσαν κοντά και λειτουργούσαν σαν υποστηρικτικοί πυρήνες.

Η έρευνα δείχνει ότι η μετανάστευση των Ικαριωτών δεν ήταν τυχαία, αλλά οργανωμένη μέσω ενός «δικτύου» που επεκτεινόταν με τον χρόνο. Αυτό εξηγεί τόσο την άφιξή τους όσο και την επιτυχημένη εγκατάστασή τους.

Τέλος, τονίζεται ότι αυτή η πρώιμη κοινότητα έχει μείνει σχετικά «αόρατη» στην ιστορία, επειδή επισκιάστηκε από τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά κύματα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δείτε όλο το άρθρο εδω 

The post Η ιστορία των Ικαριωτών στην Αυστραλία – Μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή της ελληνικής διασποράς appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Για υπογραφή:

https://forms.office.com/e/YkTpJY25fz

Το πλήρες κείμενο:

«Με βάση την επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού, περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο η φωτογραφική συλλογή, ανάμεσά τους και οι συγκλονιστικές φωτογραφίες-ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή.

Mε το παρόν στηρίζω το διακηρυγμένο αίτημα του Δήμου Καισαριανής να αποδοθούν για ηθικούς, ιστορικούς και εκπαιδευτικούς λόγους στον φυσικό τους χώρο:

• στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής που βρίσκεται εντός του «Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς», λίγα μέτρα από τον τόπο της θυσίας των «200». Τα ντοκουμέντα θα αποκτήσουν περίοπτη θέση, μαζί με άλλα αρχειακά υλικά που εκτίθενται ήδη στον χώρο.
• τον Δήμο Χαϊδαρίου, αφού το Μπλοκ 15 ήταν το κτίριο των μελλοθανάτων του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου όπου φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.
• και το Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ, καθώς η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ  και έδρασαν μέσα από τις γραμμές του.

Ενώνουμε έτσι τη φωνή μας με ένα παλλαϊκό κύμα συμπαράστασης απογόνων, μαζικών φορέων, προσωπικοτήτων του καλλιτεχνικού και επιστημονικού χώρου».

The post Ο Δήμος Καισαριανής συλλέγει υπογραφές για τα ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Σχετική παρέμβαση έκανε και ο Δήμαρχος Ικαρίας, Φανούρης Καρούτσος, υπογραμμίζοντας ότι μόνο αποτροπιασμό και περιφρόνηση προκαλεί η επιχείρηση καταστροφής από θρασύδειλα φασιστοειδή των μαρμάρινων επιγραφών με τα ονόματα των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την ημέρα που φωτογραφίες – ντοκουμέντα με τις τελευταίες στιγμές από την εκτέλεση τους είδαν το φως της δημοσιότητας.

Παρέμβαση Δημάρχου Ικαρίας για τα ιστορικά ντοκουμέντα των 200 εκτελεσμένων και τον βανδαλισμό στην Καισαριανή

Η επιστολή των συγγενών του Μιχάλη Τσερμέγκα:

«Εμείς οι συγγενείς και απόγονοι των 200 αγωνιστών, κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, με συγκίνηση είδαμε τις τελευταίες φωτογραφίες από τον τόπο της εκτέλεσης στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Οι φωτογραφίες αυτές που αποτελούν το μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο, της θυσίας και του ηρωικού αγώνα του λαού μας και κομμάτι της ιστορίας του ΚΚΕ, ζητάμε να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ. Προσιτά στο λαό και τη νεολαία γιατί αποτελούν πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.

Ένας από τους 200 ήταν και ο δικός μας Μιχάλης Τσερμέγκας του Δημήτρη και της Αργυρώς.

Γεννήθηκε στο χωριό Μαυράτο της Ικαρίας το 1912 και ήταν το πέμπτο παιδί οικογένειας αγωνιστών. Στα 1929 είναι οργανωμένο μέλος της ΟΚΝΕ μαθητής ακόμα. Υπήρξε διαφωτιστής των οργανώσεων της νεολαίας και τελείωσε το Γυμνάσιο Αγίου Κηρύκου το 1930.

Άριστος μαθητής, δραστήριος, ανήσυχος, αγαπούσε πολύ το διάβασμα. Το 1934 οργανώνεται στο ΚΚΕ.

Το 1935 γυρίζοντας από το στρατό, δούλευε μαζί με άλλους εργάτες, σε συνεργείο που έφτιαχνε τον παραλιακό δρόμο προς το χωριό Ξυλοσύρτη και προς Θέρμα.

Οι εργάτες δούλευαν 12ωρο με χαμηλό μεροκάματο. Ο εργολάβος του έργου τους άφηνε απλήρωτους μέρες και μήνες. Ο Μιχάλης με το Γιώργο Πασβάνη, από το χωριό Οξέ, οργάνωσαν σε σωματείο τους εργάτες του έργου και έκαναν την πρώτη μεγάλη απεργία διεκδικώντας: Καλύτερες συνθήκες δουλειάς, οχτάωρη εργασία, πληρωμή των μεροκάματων που τους χρωστούσαν.

Το έργο σταμάτησε πολύ καιρό γιατί οι εργάτες ήταν αποφασισμένοι.

Στα πανηγύρια του νησιού υπήρχε κουτί που συγκεντρώνονταν χρήματα για να ενισχύσουν τους απεργούς. Υπήρχε η «εργατική βοήθεια» είχε όμως διαλυθεί με δικαστική απόφαση το 1930, αλλά συνέχιζε να υπάρχει με άλλα ονόματα όπως «εργατική κοινωνική αλληλεγγύη» που ιδρύθηκε το 1933.

Αρχές του καλοκαιριού του 1936 με την επανέναρξη των εργασιών του έργου κι αφού δεν έχουν ικανοποιηθεί τα αιτήματα των εργατών, έχουμε νέες κινητοποιήσεις.

Προκηρύσσεται νέα απεργία που κράτησε πολλές μέρες και ανάγκασε την εργοδοσία να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους. Τότε οπλισμένοι χωροφύλακες συλλαμβάνουν το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου. Είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά. Ο Μιχάλης Τσερμέγκας και ο Γιώργος Πασβάνης εξορίζονται στον Αι Στράτη. Από εκεί στην Ακροναυπλία. Τον Μ. Τσερμέγκα τον μετέφεραν στο Χαϊδάρι. Εκτελούσε χρέη νοσοκόμου στο στρατόπεδο. Μπήκε στην Επιτροπή του στρατοπέδου και παρά την καθημερινή του απασχόληση κατάφερε να μάθει 4 ξένες γλώσσες. Το 1940 αρνήθηκαν όπως και σε άλλους έγκλειστους να αποφυλακιστούν, ώστε να στρατευθούν εναντίον των κατακτητών στον πόλεμο που ακολούθησε.

Την Πρωτομαγιά του 1944 μαζί με τους άλλους 199 ανάμεσά τους και 2 ακόμα παιδιά από την Ικαρία, τον Γιώργο Κρόκο από το Στελί και τον Γιώργο Πίτακκα από το Φραντάτο, οδηγούνται στο θυσιαστήριο της λευτεριάς. Έδωσαν τη ζωή τους για ανώτερα ιδανικά, για το δίκιο του λαού».

Την επιστολή υπογράφουν οι συγγενείς του: Μιχάλης Πετσάκος, Αργυρώ Τσερμέγκα, Ηλιάνα Γεράκη – Πετσάκου, Μανώλης Πετσάκος, Μαρία Φράγκου, Καλλιόπη Πετσάκου, Βασιλική Πετσάκου, Χαράλαμπος Στεργιώτης, Καλλιόπη Παπαγεωργάκη.

Η επιστολή των συγγενών του Γεώργιου Πίττακα

«Πλήθος συναισθημάτων μας έχουν πλημμυρίσει από την στιγμή που βγήκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες των 200 Κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους Ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους την Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

200 Κομμουνίστες, ατσαλωμένοι με την πολιτική του Κόμματος τους, του ΚΚΕ, πεισμένοι και αποφασισμένοι ότι θα ξημερώσουν οι μέρες που ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του, δοσμένοι στον αγώνα της εργατικής τάξης, πανέτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για αυτό το σκοπό.

200 Κομμουνιστές που ”τραβήξανε ψηλά” γιατί μεγάλο …ήταν τ’ όνειρό τους! Αγέρωχοι, με ψηλά το κεφάλι, χαμογελαστοί και σίγουροι ότι τα όνειρα τους δεν θα μείνουν ανεκπλήρωτα! Φάρος και παράδειγμα για τις νέες τις γενιές.

Μεταξύ αυτών και ο Γεώργιος Πίττακας, ξάδερφος και θείος μας.

Γεννήθηκε στο Φραντάτο Ικαρίας το 1905, παιδί επταμελούς οικογένειας. Επάγγελμα μπογιατζής. Στέλεχος του ΚΚΕ και της εργατικής βοήθειας.

Διώκονταν από το 1931 για εξέγερση στον κάμπο Ικαρίας. Το 1932 είχε αναλάβει την ανασυγκρότηση της εργατικής βοήθειας που είχε σχεδόν διαλυθεί από τα συνεχή χτυπήματα.

Πέρασε στην παρανομία από το 1932 ως και το 1940. Βγήκε από την παρανομία και ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο να πολεμήσει τον Ιταλό επιδρομέα. Αμέσως οι ντόπιοι φασίστες τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στη φυλακή της Ακροναυπλίας.

Τον Σεπτέμβρη του 1943 οι Ακροναυπλιώτες μεταφέρονται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, μέσα σε αυτούς και ο Γεώργιος Πίττακας. Από κει επιλέγεται στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν το 1944 από τους Γερμανούς και τους ντόπιους φασίστες.

Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε τα εξής, επειδή πιστεύουμε ότι οι ήρωες γεννιούνται από τον λαό και ανήκουν στον λαό απαιτούμε εδώ και τώρα τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στην Καισαριανή να γυρίσουν σπίτι τους. Στο Κόμμα αυτών που εκτελέστηκαν, στο ΚΚΕ, τον ελληνικό λαό και τη νεολαία του τόπου μας!!

Χριστόδουλος Πίττακας

Λαμπρινή Πίττακα

Νατάσσα Πίττακα

Χριστίνα Πίττακα».

Πηγή: 902.gr

The post Οι συγγενείς των Ικαριωτών που εκτελέστηκαν στη Καισαριανή ζητούν δικαίωση στη μνήμη τους appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Το χρονικό της πτήσης

Το βράδυ της Δευτέρας 10 Φεβρουαρίου 2003 και ώρα 21:50, ο υπάλληλος του γραφείου Επιχειρήσεων της HELITALIA έλαβε αίτηση από το Κέντρο Επιχειρήσεων του ΕΚΑΒ για εκτέλεση αεροδιακομιδής με ελικόπτερο από την νήσο Ικαρία στη νήσο Σάμο. Η αίτηση δόθηκε στον Κυβερνήτη της Βάσης Μυτιλήνης στις 22:23, αφού προηγουμένως δεν έγινε αποδεκτή από το πλήρωμα της Βάσης Ελευσίνας, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Το πλήρωμα του ελικοπτέρου αποτελούμενο από τον Κυβερνήτη, τον Συγκυβερνήτη, τον Ιατρό και τον Διασώστη του ΕΚΑΒ, έλαβε την εντολή για την εκτέλεση της αεροδιακομιδής. Ο Κυβερνήτης  αποδέχθηκε την αποστολή και υπέγραψε τα σχετικά έγγραφα αφού έλεγξε τον καιρό και τις υπόλοιπες παραμέτρους της πτήσης.

Ο προβλεπόμενος χρόνος επιστροφής στη Μυτιλήνη ήταν 2 ώρες και 10 λεπτά μετά την απογείωση.

Το ελικόπτερο απογειώθηκε από το Αεροδρόμιο Μυτιλήνης με προορισμό το Αεροδρόμιο της Ικαρίας στις 23:30. Στις 00:08’:55’’ το ελικόπτερο επικοινώνησε για τελευταία φορά με τον ΠΕΑ (Πύργος Ελέγχου Αεροδρομίου) Ικαρίας, γνωστοποιώντας πως βρίσκεται τέσσερα ναυτικά μίλια βορειοανατολικά της νήσου και ζητώντας οδηγίες προσγείωσης. Υπήρξε οπτική επαφή με το ελικόπτερο τόσο του πύργου ελέγχου, όσο και κατοίκων.

Ο Κυβερνήτης δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο ανάπαυσης, καθότι είχε απασχοληθεί κατά τις τελευταίες 24 ώρες δεκαέξι ώρες και σαράντα πέντε λεπτά (16:45:00).

Στη συνέχεια ουδείς είχε επικοινωνία με το ελικόπτερο. Αυτόπτης μάρτυρας στον χώρο στάθμευσης των αεροσκαφών του Αεροδρομίου της Ικαρίας έβλεπε τα φώτα του λίγο πριν μετακινηθεί πίσω από τους λόφους. Η οπτική επαφή του μάρτυρα με το ελικόπτερο δεν επανακτήθηκε έκτοτε.

Την 00:32 οι Υπηρεσίες Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας κήρυξαν το ελικόπτερο του ΕΚΑΒ σε “φάση κινδύνου”. Εν συνεχεία στις 00:51 το ΕΚΣΕΔ (Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης) εξέδωσε εντολή για έρευνα και διάσωση με ένα αεροπλάνο C-130 και ένα ελικόπτερο SUPER PUMA στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της νήσου Ικαρίας.

Το Ελικόπτερο μετά την ανέλκυση

Την 27-02-03 το ελικόπτερο  εντοπίσθηκε σε απόσταση 1,2 ΝΜ από την ακτή της Ικαρίας και σε βάθος 78m. Η ακριβής θέση εύρεσης του ελικοπτέρου είναι: 37ο 39,835’ Β και 26ο 22,834’ Α.

Το ατύχημα είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο και των τεσσάρων (4) μελών του πληρώματος.

Η ασθενής Ολυμπία Κοτσώνη μεταφέρθηκε τελικά στη Σάμο με πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος. Τόσο η κ. Κοτσώνη, όσο και ο συζύγος της και η κόρη της εξέφρασαν τη θλίψη τους για την τύχη των ανθρώπων που κινδύνεψαν για τη μεταφέρουν ασφαλέστατα στο νοσοκομείο Σάμου.

«Πιο καλά να χανόμουνα εγώ παρά τόσα παιδιά» λέει η κ. Κοτσώνη.

Ο Κυβερνήτης Ευστράτιος Φωτιάδης

Ο Κυβερνήτης ήταν 50 ετών. Είχε καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό ως Χειριστής Ειδικής Μονιμότητας (ΧΕΜ) και αποστρατεύτηκε το 2000 με τον βαθμό του Ταγματάρχη. Διέμενε στη Μυτιλήνη το επταήμερο της βάρδιας του, επανδρώνοντας έτσι τη βάση του ΕΚΑΒ στον Κρατικό Αερολιμένα Μυτιλήνης, σύμφωνα με την σύμβασή του.

Ο Κυβερνήτης ήταν ένας έμπειρος χειριστής, ιδιαίτερα πάνω από τη θάλασσα, δοθέντος ότι προήρχετο από την Αεροπορία Στρατού η οποία επιχειρούσε άνωθεν του νησιωτικού συμπλέγματος του Αιγαίου.

Μετά την εκπαίδευση και αξιολόγησή του κρίθηκε κατάλληλος για Κυβερνήτης Α109Ε. Στη συνέχεια προωθήθηκε σε Κυβερνήτη νύκτας και έτσι στη προαναφερθείσα βάση εκτελούσε αντίστοιχα καθήκοντα. Από τα υπάρχοντα στοιχεία δεν προκύπτει ότι είχε υποστεί εκπαίδευση – αξιολόγηση σε νυκτερινές πτήσεις επί του ελικοπτέρου Α 109 Ε.

Η συνολική πτητική εμπειρία του σε ελικόπτερο  ήταν 5610 ώρες εκ των οποίων οι 658:40 ώρες αφορούσαν ΠΔΟ (Πτήση Δι’ Οργάνων).

Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στην HELITALIA SpA είχε εκτελέσει αρκετά δρομολόγια από και προς το Αεροδρόμιο της Ικαρίας.

Ο Κυβερνήτης δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο ανάπαυσης, καθότι είχε απασχοληθεί κατά τις τελευταίες 24 ώρες δεκαέξι ώρες και σαράντα πέντε λεπτά (16:45:00).

Ο Συγκυβερνήτης Ηλίας Λέντης

Ο Συγκυβερνήτης ήταν 45 ετών. Είχε καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό ως Χειριστής Ειδικής Μονιμότητας (ΧΕΜ), και αποστρατεύτηκε το 2000 με το βαθμό του Ταγματάρχη.

Διέμενε μόνιμα στην Μυτιλήνη με την οικογένειά του, επανδρώνοντας την βάση του ΕΚΑΒ στον Κρατικό Αερολιμένα Μυτιλήνης, σύμφωνα με την σύμβασή του. Η διάρκεια της υπηρεσίας του ήταν επτά ημέρες με αντίστοιχη ανάπαυση.

Η συνολική πτητική εμπειρία του σε ελικόπτερο ήταν 2147:45 ώρες εκ των οποίων 292:45 ώρες σε ελικόπτερο Α109Ε και 100:15 ώρες σε πτήσεις δι’ οργάνων. Η εμπειρία του θεωρείται ικανοποιητική.

Επισημαίνεται ότι και αυτός προήρχετο από την Αεροπορία Στρατού και ως εκ τούτου είχε εμπειρία σε πτήσεις πάνω από το Αιγαίο.

Ο ιατρός Μαγκέντ Σαφάντι

Ο ιατρός του ΕΚΑΒ Μαγκέντ Σαφάντι ήταν 47 ετών, κάτοικος Μυτιλήνης με σύνολο ωρών πτήσης σε αεροδιακομιδές 385,5.

Γεννημένος στην Παλαιστίνη, ήρθε στην Ελλάδα 20 χρόνια πριν, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της Ιατρικής στη Ρουμανία και πήρε ειδικότητα γενικού χειρουργού.  Η οικογένειά του ήταν στη Συρία και ο ίδιος δεν ήταν παντρεμένος.

Η ταφή του έγινε σε παλαιστινιακό καταυλισμό της Συρίας, με τιμές πολεμιστή.

Ο Διασώστης Κουρούλης Ιωάννης

Ο Διασώστης του ΕΚΑΒ Κουρούλης Ιωάννης, ήταν 39 ετών, κάτοικος Μυτιλήνης, ο οποίος εκτελούσε την πρώτη του πτήση σε αεροδιακομιδή. Ήταν παντρεμένος με δύο ανήλικα παιδιά.

Το ελικόπτερο

Το ελικόπτερο AGUSTA A109E POWER είναι ελαφρού τύπου, δικινητήριο και φέρει στροβιλοκινητήρες τύπου PW206C (turbo shaft).

Το εν λόγω ελικόπτερο με S/N 11096 κατασκευάστηκε στην Ιταλία και βγήκε από την γραμμή παραγωγής στις 11-08-2001 και αγοράστηκε από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης /ΕΚΑΒ. Έλαβε Πιστοποιητικό Πτητικής Ικανότητος (ΠΠΙ) από την ΥΠΑ στις 07-12-01 και ενεγράφη στο ελληνικό νηολόγιο στις 12-12-2001.

Ο συνολικός χρόνος πτήσης του σκάφους και των κινητήρων του ελικοπτέρου, πριν την τελευταία πτήση ήταν ως ακολούθως:

Σκάφος : 646:35 ώρες

Κινητήρας Νο1 : 383:00 ώρες και 655 κύκλοι λειτουργίας

Κινητήρας Νο2 : 646:35 ώρες και 1048 κύκλοι λειτουργίας.

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα αρχεία είχε υποστεί κανονικά την ημερήσια επιθεώρηση και δεν εκκρεμούσε καμία προγραμματισμένη επιθεώρηση ή συντήρηση.

Το Ελικόπτερο μετά την ανέλκυση

23 χρόνια μετά

Ωστόσο, 23 χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα, η κατάσταση με τις αεροδιακομιδές δεν παρουσιάζει αλλαγή καθώς συχνά οι ασθενείς, και ιδιαίτερα οι νησιώτες, αεροδιακομίζονται σε κεντρικά Νοσοκομεία της Ελλάδας εξαιτίας αδυναμίας αντιμετώπισης πολλών έκτακτων περιστατικών, ως αποτέλεσμα της υποστελέχωσης και της έλλειψης εξοπλισμού.

“Ρεκόρ” αεροδιακομιδών το 2023 – Δείτε πίνακες με στοιχεία

“Τρίτωσε το κακό”

“Ημέρα θυσίας του διασώστη” η 14η Ιανουαρίου

Η 14η Ιανουαρίου έχει θεσμοθετεί ως “Ημέρα θυσίας του διασώστη” και τιμάται από το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας.

Σημείο αναφοράς αποτελεί η νύχτα της 14ης  Ιανουαρίου 2001, τότε που η ιατρός των Αεροδιακομιδών του ΕΚΑΒ Σοφία Μπεφόν, ο νοσηλευτής του ΕΚΑΒ Γιώργος Λεβεντζώνης, ο κυβερνήτης Antonio Vacarri, ο συγκυβερνήτης Παναγιώτης Καταβέλης και ο ασθενής Αγαπητός Βαρκάδος, που επέβαιναν στο ελικόπτερο του ΕΚΑΒ κατά την πραγματοποίηση επείγουσας αεροδιακομιδής, βρήκαν τραγικό θάνατο κατά την πτώση του ανοικτά του Σουνίου.

Από δελτίο τύπου του ΕΚΑΒ: Τα επόμενα χρόνια, δυστυχώς ο κατάλογος των πεσόντων στο βωμό του επείγοντος και της διάσωσης των συνανθρώπων μας μεγάλωσε. Ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού & αναγνώρισης, κάθε χρόνο στις 14 Ιανουαρίου, κατά την ημέρα «θυσίας του Διασώστη» αποτίουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους τους διασώστες, νοσηλευτές, τους ιατρούς αλλά και όλα τα στελέχη, που από την ίδρυση του ΕΚΑΒ, με  αλτρουισμό, επαγγελματισμό, ήθος και ευσυνειδησία, παραμένοντας πιστοί στο καθήκον έχασαν την ίδια τη ζωή τους προσπαθώντας να σώσουν τις ζωές συνανθρώπων μας.

Κυβερνήτης Ευστράτιος Φωτιάδης

συγκυβερνήτης Ηλίας Λέντης

γιατρός Μαγκέντ Σαφάντι

διασώστης Κουρούλης Ιωάννης

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Το μνημείο του τραγικού δυστυχήματος στον Φάρο Ικαρίας όπως βρίσκεται σήμερα (2026) μετά από τις πρόσφατες παρεμβάσεις και του Επάρχου Ικαρίας-Φούρνων Κωνσταντίνου Μαρκάκη. 

The post 11 Φεβρουαρίου 2003: Πτώση ελικοπτέρου ΕΚΑΒ ανοιχτά της Ικαρίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Ονομαζόταν Γιώργος Κηρύκου, καταγόταν από την Ικαρία, ένα από τα 5 παιδιά της οικογένειάς του, και το 1973 ήταν 18 χρονών.Είχε έλθει στην Αθήνα να βρει την τύχη του και δούλευε περιστασιακά οικοδόμος και ελαιοχρωματιστής. Η μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν η μουσική και η κιθάρα. Ερασiτέχνης μουσικός, έφτιαχνε στιχάκια και τα έντυνε με τα ακόρντα της κιθάρας του.

Η φωτογραφία που τον δείχνει ανεβασμένο στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανεμίζοντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας συνθήματα “Κάτω η χούντα” και “Επανάσταση λαέ“, είναι πασίγνωστη. Τότε ήταν αρραβωνιασμένος με μια φοιτήτρια.

Μετά τα γεγονότα, συνελήφθη από τα όργανα της χούντας, κρατήθηκε στο Χαϊδάρι και βασανίστηκε. Οι γονείς του είχαν χάσει τα ίχνη του, δεν ήξεραν εάν είναι ζωντανός ή όχι. Τελικά, κατάφερε να επικοινωνήσει με την αρραβωνιαστικιά του μέσω ενός φαντάρου, κι εκείνη έσετιλε γράμμα στην Ικαρία για να πει στην οικογένεια ότι είναι ζωντανός.

Αργότερα μπαρκάρισε στα καράβια, ξαναγύρισε γιατί ήταν “παράνομος”, πήγε στην Αμερική, παντρεύτηκε, έκανε έναν γιο, και δούλευε μουσικός στην Αστόρια. Χώρισε, γύρισε στην Ικαρία στην μάνα του και στις αδελφές του, έκανε έναν δεύτερο γάμο, και έκανε μαθήματα κιθάρας σε παιδιά. Το παρατσούκλι του ήταν “Αλμπάνο“

Το καλοκαίρι του 1993, με τις φοβερές πυρκαγιές στο νησί που κόστισαν 13 νεκρούς, σε ηλικία 38 ετών, μαζί με δυο φίλους του, βοηθούσε να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. ‘Oταν άκουσε για 4 γέροντες εγκλωβισμένους που κινδύνευε η ζωή τους, πήγε εκεί. Προσπάθησε να σώσει μια γριούλα από την φωτιά, την πήρε στην πλάτη του για να την μεταφέρει, όμως ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση και η φωτιά γύρισε. Εγκλωβίστηκαν όλοι εκεί, κι εκεί έχασε τη ζωή του.

Αθάνατος.

Αυτή ήταν, εν συντομία, η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου. Αλλά δεν είναι η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου μόνο. Είναι και η ιστορία των χιλιάδων άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου, που ποτέ δεν ζήτησαν τίποτε και ποτέ δεν εξαργύρωσαν εκείνους τους αγώνες.

xyzcontagion.wordpress.com

The post Γιώργος Κηρύκου – ένας από τους πραγματικούς Ήρωες του Πολυτεχνείου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.