Γιώργος Αθανασιάδης Archives - Ικαριακή Ραδιοφωνία

Επιδότηση για laptop ή tablet σε επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες

ikariaki.gr — Mon, 16 Dec 2024 09:44:52 +0000

Επιδότηση αξίας έως και 1.600 ευρώ για απόκτηση laptop ή tablet (μέσω αγοράς ή μίσθωσης), μπορούν να λάβουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες. Δικαιούχοι του προγράμματος είναι υφιστάμενες ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες ασκούν οικονομική δραστηριότητα.

Η πλατφόρμα για τις αιτήσεις ανοίγει τη Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου για το πρόγραμμα «Ψηφιακά Εργαλεία ΜΜΕ Β’», το οποίο θα υλοποιηθεί μέσω τριών κύκλων.

Στον Α’ Κύκλο του προγράμματος, οι δικαιούχοι θα μπορούν να υποβάλλουν αιτήσεις:

Από Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2024 έως Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2025

Επιδότηση laptop και tablet: Οι δικαιούχοι

Δικαιούχοι του Προγράμματος είναι υφιστάμενες ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες ασκούν οικονομική δραστηριότητα εφόσον:

Δραστηριοποιούνται στην Ελληνική Επικράτεια με ελληνικό ΑΦΜ.
Είναι ενεργές κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης συμμετοχής στο Πρόγραμμα.
Δεν έχουν λάβει ενίσχυση σε προηγούμενο κύκλο του Προγράμματος «Ψηφιακά Εργαλεία ΜμΕ».
Συνιστούν νομική οντότητα (ενδεικτικά: Ανώνυμη Εταιρία, Εταιρία Περιορισμένης Ευθύνης, Ομόρρυθμη Εταιρία ή Ετερόρρυθμη Εταιρία, Ι.Κ.Ε, Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση, Συνεταιρισμός) ή Ατομική Επιχείρηση ή ασκούν ελευθέριο επάγγελμα, και τηρούν απλογραφικά ή διπλογραφικά βιβλία.

Oi δικαιούχοι του Προγράμματος χωρίζονται σε τέσσερες διακριτές κατηγορίες με διαφορετικά ποσοστά ενίσχυσης. Πιο συγκεκριμένα:

Στην Κατηγορία 1 εντάσσονται οι συμβολαιογράφοι, οι οποίοι μπορούν να λάβουν Voucher αξίας 1.600€ για κάθε μέλος που συμμετέχει από κοινού στην επιχείρηση που υποβάλλει αίτηση χρηματοδότησης, με μέγιστη επιλέξιμη δαπάνη 2.000€ για κάθε μέλος και με ποσοστό ενίσχυσης 80%.
Στην Κατηγορία 2 εντάσσονται οι δικαστικοί επιμελητές, οι οποίοι μπορούν να λάβουν Voucher αξίας 1.200€ για κάθε μέλος που συμμετέχει από κοινού στην επιχείρηση που υποβάλλει αίτηση χρηματοδότησης, με μέγιστη επιλέξιμη δαπάνη 1.500€ για κάθε μέλος και με ποσοστό ενίσχυσης 80%.
Στην Κατηγορία 3 εντάσσονται οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις & ελεύθεροι επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται σε πληγείσες περιοχές, οι οποίοι μπορούν να λάβουν Voucher αξίας 990€ με μέγιστη επιλέξιμη δαπάνη 1.100€ και ποσοστό ενίσχυσης 90%.
Στην Κατηγορία 4 εντάσσονται γενικότερα μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ατομικές επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι μπορούν να λάβουν Voucher αξίας 630€ με μέγιστη επιλέξιμη δαπάνη 700€ και με ποσοστό ενίσχυσης 90%.

Επιδότηση: Τα επόμενα βήματα

Οι δικαιούχοι για τις αιτήσεις που θα εγκριθούν θα μπορούν να πραγματοποιήσουν αγορές με τις εξής προθεσμίες:

Έκδοση και δέσμευση επιταγών από προμηθευτές, από τη Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2025 έως την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2025
Εξαργύρωση επιταγών (υπό την προϋπόθεση ότι η αντίστοιχη δέσμευση έχει πραγματοποιηθεί εντός του ανωτέρω χρονικού διαστήματος) έως την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025.

The post Επιδότηση για laptop ή tablet σε επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Η γέννηση του μύθου Μυθολογική συνείδηση (Μέρος 1ο)

ikariaki.gr — Sun, 10 Apr 2016 11:26:06 +0000

Αρχικά γεννήθηκε η Γή και ο Ουρανός και ο κόσμος και η ζωή και η ζωή σήμανε τη γέννηση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος γέννησε τον άνθρωπο αλλά και τον μύθο. Η λέξη μύθος στα Ελληνικά σημαίνει Ιστορία, εξιστόρηση γεγονότος. Στην πορεία η λέξη ταυτίστηκε με την παραμυθία, το παραμύθι το φανταστικό, το απατηλό, το ψεύτικο από την επικρατήσασα νέα θρησκεία και την ικανότητα γλωσσοπλασίας της που με μοναδικό τρόπο μπορεί και δημιουργεί η χριστιανική θρησκεία. Μέσα στα πλαίσια των ικανοτήτων της ήταν και η αλλαγή της έννοιας της λέξης μύθος παράλληλα ταυτίζονταν την με σχεδόν οτιδήποτε κακό και σατανικό, όπως άλλωστε ολόκληρη την αρχαία Ελληνική θρησκεία και επέκεινα θεωρία και πολιτισμό.

Εμείς, λοιπόν, ως νεοέλληνες αποδίδοντας και όχι αποδεχόμενοι και προς αποφυγήν συγχύσεως, τον όρον
μύθον με την σημερινή σχεδόν του έννοια, θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε όσο είναι δυνανόν την έννοια αυτή και να διακρίνουμε τα είδη και τις αιτίες που γέννησαν τον μύθο, αναφερόμενοι πάντα στην των προγόνων μας μυθολογία, δηλαδή την εξιστόριση εκείνη των ιστορικών γεγονότων, από την δημιουργία των ανθρώπων, των ηρώων, των θεών, του Ελληνικού γένους και την πορεία του τουλάχιστον μέχρι τους αρχαϊκούς χρόνους, περίπου δηλαδή τη τρίτη προ της απαρχής της χριστιανικής χρονολόγησης χιλιετία.

Θα ήταν ανάρμοστο σημειολογικά αλλά και χρονολογικά λαμβάνοντας υπόψη ότι όλοι γνωρίζουμε το τί είναι μύθος, να μην αναφερθώ επ όλίγον και στην αιτία που γέννησε τον μύθο, τον διατήρησε ανά τις χιλιετίες και εξακολουθεί να τον αναπαράγει. Δεν καταθέτω την άποψη μου, ως σοφού αναλυτή, αλλά πλέον μετά από τόσα χρόνια ζωής πάνω στον πλανήτη και ακολουθώντας την πορεία μου, στα πλαίσια του αστερισμού του Σκορπιού, κυνηγώντας τον Ωρίωνα να τον ξαναπλήξω με το κεντρί μου (κατ΄ επιταγήν της θεάς Ηρας, όπως λέγει ο μύθος) θεωρώ ότι πλέον ευρίσκομαι στο μεσουράνημα της πορείας αυτής με δυτική και φθίνουσα κατεύθυνση. Επειδή ακράδαντα πιστεύω ότι οι άνθρωποι, ευρέθησαν στον πλανήτη, όχι μόνο για να διαταράξουν την ισορροπία και την natura rerum, διότι τελικά μόνο αυτό κάνουν, αλλά και για κάποιο άλλο λόγο που έχει να κάνει με την δημιουργία και την παγκόσμια πνευματικότητα που διακινεί και συντηρεί ακόμη και αυτή την κοσμική ενέργεια και ύλη, γι αυτό το λόγο είπα να καταγράψω σε μερικές αράδες, όσα από την πολυετή παρουσία μου στη γή απεκόμισα είτε μελετώντας είτε παρατηρώντας την ζωή γύρω μου.

Ενα από εκείνα που με απασχόλησαν, όχι μόνο εμένα αλλά και χιλιάδες πριν και μετά από μένα, είναι η ανεύρεση της γενεσιουργού αιτίας του μύθου. Για ποιό λόγο οι άνθρωποι, εξέφρασαν ιστορίες και μύθους και μάλιστα αρχής γενομένης μέσα από την ποίηση, δια στόματος μεταδιδομένης στα πρώτα στάδια και εν συνεχεία με τον γραπτό πεζό λόγο και την μυθιστορηματογραφία. Η απάντηση βέβαια, έχει να κάνει με την ανάγκη της γνώσης και την κάλυψη της. Η ανάγκη αυτή δεν καλύπτεται απαρχής γεννήσεως κόσμου και δεν έχει ακόμη καλυφθεί και τουλάχιστον δεν καλυφθεί και το κοσμικό μήνα των 2500 χρόνων που διανύουμε και που άρχισε το 2000 μετα χριστό και ονομάζεται εποχή του Υδροχόου. Γι αυτό θα μιλήσουμε όμως σε επόμενο άρθρο. Συνεπώς η ανάγκη της γνώσης του τρόπου και της αιτίας που γέννησε τον κόσμο, της πορείας του και κυρίως όμως της γέννησης της ζωής πάνω στη γή, είναι εκείνη που γέννησε τον μύθο.

Συνεπώς με τα στοιχεία αυτά και παραμένοντας στην Ελληνική παράδοση θα πρέπει να ονομάσουμε μύθο κάθε ιστορία που δίνει απάντηση ή τουλάχιστον επιχειρεί σε ερωτήματα, όπως πως γεννήθηκε ο κόσμος, ποιές ανώτερες δυνάμεις τον κυβερνούν, πως πλάστηκε ο άνθρωπος και τα διάφορα ζώα και όλα αυτά σε μια εποχή που η σκέψη του δεν είχε εξελιχθεί και δεν είχε φτάσει να υπηρετεί συνειδητά τουλάχιστον την ιστορική αλήθεια. Συνεπώς στα πρώϊμα εκείνα στάδια της κοσμοαντίληψης του ανθρώπου και της απόδοσης της κοσμοθεωρίας μέσα από τον μύθο, έχουμε την δημιουργία της μυθολογικής συνείδησης. Αν θεωρηθούν και σωστά, ως αιτία γέννησης του μύθου όλα τα παραπάνω εξιστορούμενα, τότε η μυθολογική συνείδηση είναι εκείνη που δημιουργείται για την απόδοση του αιτιατού, που είναι η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα…

Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάδης

Δικηγόρος – Θεατρικός Συγγραφέας

ΣΥΝΔΕΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

0421969172

email: athanasiadis.g@hotmail.com

Πηγές¨

1)Ελληνική μυθολογία της Εκδοτικής Αθηνών

2)Ησίοδος “έργα και ημέραι”

3)Ησίοδος “θεογονία”

4)Απολλόδωρος “Βιβλιοθήκη”

5) Ομηρος “Ιλιάδα” και “Οδύσσεια”

Συνεχίζεται ….

The post Η γέννηση του μύθου Μυθολογική συνείδηση (Μέρος 1ο) appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Η γιαγιά μας η Μυροφόρα! ένα ιστορικό διήγημα του Γιώργου Αθανασιάδη

ikariaki.gr — Tue, 25 Aug 2015 08:34:41 +0000

Ενημερωτικο σημείωμα αντί προλόγου
Το διήγημα που ακολουθεί γράφτηκε απο μένα και είναι ένα κομμάτι της ιστορίας (είναι αληθινή ιστορία) της γιαγιάς μου Μυροφόρας Κιτμιρίδου Βασιλειάδου με λίγα στοιχεία μυθοπλασίας για τις ανάγκες της γραφής και αφορά μια μικρή αλλά πολλή σημαντική περίοδο της ζωής της και καθοριστική για τη ζωή όλων των μελών της οικογένειας μου απο την μεριά της μητέρας μου και της ίδιας της μητέρας μου Ευμορφίλης (Φούλας) Αϊδονίδου Αθανασιάδου το γένος Κιτμιρίδου.

Η γιαγιά μας η Μυροφόρα!

(Στη φωτό αριστερά η γιαγιά μου Μυροφόρα Κιτμιρίδου Βασιλειάδου, απεβίωσε τον Ιούνιο του 1982)

Τα ορφανά της αδελφής

Μια ησυχία απλωνόταν εκείνο το Μαρτιάτικο πρωϊνο στο κάμπο του Νευροκοπίου. Δεν ακούγονταν οι ρυπές απο τα οχυρά του «Μεταξά» και έμοιαζε κείνη η άνοιξη του 1941, που ερχόταν, μαγευτική. Ενα κρύο ακόμη πρωΪνό αεράκι απο το βορρά, θύμιζε ότι ο χειμώνας είχε ακόμη πολλές παγωμένες ανάσες και ότι εκείνα τα βορινά χωριά του κάμπου, μια ανάσα απο τα σύνορα με τη Βουλγαρία, θάπρεπε να μη βιάζονται να χαρούν τις λιόλουστες κείνες μέρες του Μάρτη. Ο κάμπος ήταν καταπράσινος και τα στάχυα είχαν ψηλώσει αρκετά και άρχισαν να δένουν για καλά τον πολύτιμο καρπό τους. Τίποτα μέσα απο κείνη τη περίεργη σιωπή δεν προμήνυε την καταιγίδα, που θα γκρέμιζε για μια ακόμη φορά τις ζωές των κατοίκων των προσφυγικών εκείνων χωριών του ποντιακού ελληνισμού. Το Νευροκόπι , το Οχυρό, το Περιθώρι ή Κάτω Βροντού ένα γύρω κύκλωναν τον κάμπο. Πηγή ζωής τα σπαρτά και η ζωή των προσφύγων ήθελε ν αποκτήσει άλλο νόημα και καινούργιους στόχους.

Ποιός αλήθεια ήξερε απο καπνά και πατάτες… και όμως η Κα Μυροφόρα Κιτμιρίδου ή Κα Μαίρη (όπως την φωνάζανε απο τότε που πέθανε η αδελφή της η Μαρία και άφησε πίσω της πέντε ορφανά) σηκώθηκε πρωϊ πρωϊ και εκείνο το πρωϊνό του Μάρτη, και αφού μοίρασε το φτωχό πρωϊνο στα πέντε δικά της παιδιά, μεγαλύτερα ως πολύ μικρά όλα τους, τάστειλε στο σχολείο. Ολα πηγαίνανε σχολείο εκτός απο τη Νόπη της το τελευταίο της το στερνοπαίδι και το μοναδικό της κορίτσι. Της είχε μεγάλη αδυναμία. Τα μεγαλύτερα της ο Κώστας και μετά ο Χρήστος της , ο Γιώργος της , ο Θανασάκης της και τελευταίο το κορίτσι. Με δελτίο λιγοστό το φαγητό, η χώρα κατεστραμμένη σε εμπόλεμη κατάσταση, είχε κερδίσει το πόλεμο με τους Ιταλούς και είχε γράψει λαμπρή σελίδα στο έπος εκεί στα άγρια βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας, Και τώρα τούτο πάλι το κακό …

Ο πόλεμος αυτός τελειωμό δεν είχε και της γής φέτος δεν της ήταν αρκετό να ξεδιψάσει με τις βροχές του χειμώνα. Θαρρείς και ήθελε να τιμωρήσει το γένος των ανθρώπων… διψούσε για αίμα και πόλεμο. Ποτάμια το αίμα των νεκρών και των τραυματιών του πολέμου. Αγαρηνά σκυλιά ακούγονταν να λένε τα ραδιόφωνα στα καφενεία, οι Γερμανοί, πήραν τον κατήφορο απο την βόρεια παγωμένη χώρα τους για να πάνε στα ζεστά μέρη της Αιγύπτου και της Αφρικής. Στο δρόμο τους σπέρνανε θάνατο και καταστροφή σ όλους όσους ήθελαν να αντισταθούν και είχαν αξιοπρέπεια. Οι Κροάτες και οι Σλοβένοι έτρεξαν λέει να γίνουν σύμμαχοι τους και τους άφησαν να περάσουν προς τα νότια της Βαλκανικής, όχι όμως και οι Σέρβοι που σαν λοντάρια πολέμησαν και μαζί τους και λίγοι Ελληνες που ήσαν σ εκείνα τα μέρη. Πάλι η γή ξεδίψασε με το αίμα των ηρώων πουπεσαν στη μάχη, μα τίποτα δε φαινόταν πιά να μπορέσει να κόψει και να σταματήσει τη Γερμανική λαίλαπα του Γ΄ Ράϊχ που ήθελε να κάνει όλη την υφήλιο δικιά της και να την χαρίσει παιχνίδι στα χέρια των άχρωμων ξανθών της παιδιών.

Η υστερία και το παράλογο σε όλο τους το μεγαλείο και όλα αυτά δε θ ανησυχούσαν την Κα Μυροφόρα τότε και τον άντρα της το θείο Ισαάκ (Ισάκ) εκει όταν έπαιζε ξερή στο καφενείο κάθε βράδυ μετά τα χωράφια με τους συγχωριανούς του, αν δεν είχε ήδη διαδοθεί το κακό νέο. Οι γείτονες τους, να μόλις λίγα μέτρα πέρα απο τα βουνά που ηταν κει απέναντι στο οροπέδιο που τους κύκλωνε προς τα βόρεια οι Βούλγαροι δηλαδή, είχαν συνθηκολογήσει, τάχαν βρεί με τους Γερμανούς ναζιστές και κατέβαιναν σαν εμπροσθοφυλακή αυτοί να σφάξουν και να ρημάξουν για χάρη των Γερμανών κατά πως έλεγαν.

Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική τελείως. Οι Βούλγαροι δεν έδιναν ένα παρά για τους Γερμανούς και την ιδεολογία τους. Οι ίδιοι δεν μπορούσαν να συγχωρήσουν ποτέ τους Ελληνες που τους έδιωξαν με το τέλος του Μακεδονικού αγώνα, απο εδάφη που θεωρούσαν δικά τους και φυσικά την πολυπόθητη τους έξοδο στο Αιγαίο. Οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις είχαν ήδη διαμοιράσει την διοίκηση των εδαφών που θα κατακτούσαν στην Ελλάδα, εφόσον η ελληνική κυβέρνηση τυπικά δεν παρέδιδε την χώρα αμαχητί αλλά πιά είχε ένα στρατό χωρίς δυνάμεις διαλυμένο και κουρασμένο και έτσι η κατάληψη της χώρας απο τους Γερμανούς θα γινόταν σε λίγες μέρες… εκτός απο την Κρήτη.

Ο κύβος είχε ήδη ριφθεί και η κλήρωση είχε γίνει. Η ανατολική Μακεδονία και η μισή Θράκη θα διοικούνταν και θα ήταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων και αυτό έκοβε την ανάσα των κατοίκων των χωριών της Δράμας που ήταν στα βόρεια του νομού και κοντά στα σύνορα με τους Βουλγάρους. Νωπές οι μνήμες από τις σφαγές και τους διωγμούς που είχαν βιώσει οι ντόπιοι πληθυσμοί αλλά και οι πρόσφυγες που αργότερα εγκαταστάθηκαν στα χωριά εκείνα. Στα πλαίσια της ανταλλαγής των πληθυσμών, πολλοί πρόσφυγες απο τον Πόντο, εγκαταστάθηκαν σε σπίτια που πρώτα ανήκαν σε βουλγάρικες ή τουρκικες οικογένειες στα χωριά αυτά. Σε τέτοιο σπίτι βουλγάρικο εγκαταστάθηκε και η οικογένεια της Μυροφόρας και ζούσε μαζί με τον άντρα της τον Ισαάκ Βασιλειάδη και την μητέρα της Ελένη Κιτμιρίδου. Αυτά άκουγε και η Μυροφόρα και ενώ ήταν στον κάμπο προσπαθώντας να καλλιεργήσει εκείνα, που ήξερε καλά ότι θα εγκατέλειπε αθέριστα, κάθε τόσο έστρεφε το βλέμμα της βόρεια, βορειοδυτικά εκεί στο άλλο χωριό στο Περιθώρι που είχε παντρευτεί η αδελφή της η Μαρία.

Η Μαρία Κιτμιρίδου παντρεμένη ήρθε και εκείνη όταν η οικογένεια έφυγαν απο τη Ρωσία, όπου είχαν καταφύγει πρόσφυγες απο τη Σάντα του Πόντου, απο την περιοχή της Τραπεζούντας. Μια ζωή καταραμένη, χωρίς τόπο να στεριώσει κανείς . Η Μαρία ήταν και εκείνη παντρεμένη με τον άλλο τον Ισαάκ τον Αϊδονίδη. Οταν έρχονταν απο την Ρωσία απο το Τουαψέ είχε ήδη δύο παιδιά. Δύο κορίτσια το ένα ήταν η Κυριακή της (η θεία μου η Κίτσα) και το άλλο ένα κορίτσι που δεν πρόλαβε να πάρει και όνομα. Το βαπτίσανε στον αέρα μέσα στο καράβι και το βγάλανε το όνομα της Παναγίας, μήπως και το σώσει η χάρη της αλλά η μαύρη θάλασσα δέχτηκε το αψυχο κορμάκι του μωρού, μαζί με πολλά άλλα που αρρώστησαν και πέθαναν πάνω στο καράβι της προσφυγιάς. Μαύρη Θάλασσα λένε τον Ευξεινο Πόντο και έφερε την οικογένεια στην Ελλάδα, για να καταλήξει στα δύο χωριά του κάμπου του Νευροκοπίου. Στην ουσία όλοι όσοι έμεναν στα δύο χωριά το Οχυρό και το Περιθώρι ήταν όλοι συγγενείς είτε κοντυνοί είτε μακρυνότεροι.

Εκεί λοιπόν, στο Περιθώρι η Μαρία Αϊδονίδου (το γένος Κιτμιρίδου, όπως είπαμε παραπάνω) έστησε το σπιτικό της στο κέντρο του χωριού, ένα δίπατο παλιό τούρκικο σπίτι γωνιακό πάνω στην πλατεία και εκεί γέννησε τα υπόλοιπα παιδιά τους τον Παρασκευά της, τη Ειρήνη, την Ελένη και τελευταία την Ευμορφίλη (Φούλα, την μητέρα μου). Δεν είχε προλάβει να σαραντήσει καλά καλά η λεχώνα απο τη γέννα του τελευταίου της κοριτσιού της Φούλης της και ήρθε το πρώτο χτύπημα. Τριάντα έξι χρονών παλληκάρι, εφτά χρόνια πρίν τον πόλεμο του ΄40, ο άντρας της ο Ισαάκ Αϊδονίδης κάποιες μέρες πάλεψε με τον Χάρο. Και ο μαύρος χάρος τον έκαιγε και πυρωμένα βέλη πυρετού του έριχνε και βήχα και κακό χτηκιό στο στήθος και τελικά κέρδισε τη μάχη ο μαυροχάροντας και τον πήρε μαζί του στο σκοτεινό βασίλειο του Αδη. Τον θάψανε τον παππού μου τον Ισαάκ πέρα ψηλά στα μνήματα και ακόμη υπάρχει στο νεκροταφείο του Περιθωρίου Δράμας, ο τάφος του παππού μου.

Μόνη τώρα η Μαρία, έπρεπε να παλέψει να ζήσει τα παιδιά της που στο μεταξύ μεγάλωναν. Η μεγάλη της η Κίτσα της γρήγορα μικροπαντρεύτηκε σαν τη μάνα της και τη θειά της την Μυροφόρα, τον Θεόφιλο Καρυπίδη καλός είπαν τότε ήταν, μα παλληκάρι μικρό και εκείνος θάταν καμιά εικοσαριά ούτε και εκείνη 14 και σ ένα χρόνο έγινε μάνα κι αυτή. Η Μαρία Αϊδονίδου πρόλαβε και είδε εγγόνι πριν κλείσει και κείνη για πάντα τα μάτια της σε ηλικία τριάντα έξι χρονών στο νοσοκομείο της Δράμας εκεί γύρω στο ΄37 «τη χρονίας» τρία χρόνια πριν τον πόλεμο. Εκεί την θάψανε και κανεις δε ξέρει που είναι ο τάφος της. Αλλωστε ποιός θα μπορούσε να ενδιαφερθεί πραγματικά ζώντας μια σκληρή πραγματικότητα σε καιρούς που δε χωρούσαν τέτοιους συναισθηματικούς ρομαντισμούς. Ενα χρόνο πρίν είχε γίνει στην Ελλάδα, η δικτατορία του Μεταξά, σε μια Ελλάδα πτωχευμένη, με τεράστιο εξωτερικό χρέος. Το μικρότερο παιδί της, η μητέρα μου, η Φούλη της, ήταν δεν ήταν συμπληρωμένα τα τέσσερα της, όταν γνώρισε την ορφάνια και απο τους δύο γονείς της.

(Στη φωτό αριστερά η μητέρα μου Ευμορφίλη (Φούλα) Αϊδονίδου Αθανασιάδου, διόμιση χρόνια πρίν το θάνατο της, απεβίωσε στις 3 Απριλίου 2015)

Η Μυροφόρα όλα αυτά σκεφτόνταν καθώς δούλευε στο χωράφι φυτεύοντας φασόλια στο μεγάλο μπαξέ για νάχουνε να ταϊσουν τα παιδιά της αλλά σκεπτόταν και τα ορφανά της αδελφής της, της Μαρίας, στο άλλο χωριό στο Περιθώρι. Είχε στο σπίτι και τη μάνα της την Ελένη Κιτμιρίδου, που άν και δεν ήταν πολύ μεγάλη σε ηλικία, όλα όσα έπαθε στη ζωή της ήταν αρκετά να την κάνουν να «τα χάσει» πριν την ώρα της. Ο θάνατος της είχε χαράξει τη ζωή απο μικρό παιδί όταν προσφυγόπουλο στα τέλη του 19ου αιώνα βρέθηκε στη Ρωσία απο τη Σάντα της Τραπεζούντας μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο και τις σφαγές που ακολούθησαν. Τούρκοι, Κούρδοι και Τσέτες είχαν ξαμολυθεί πίσω απο τους Ελληνες του Πόντου και έσφαζαν. Η Ρωσία ήταν η λύση και αυτή ακολουθησε η οικογένεια. Η προγιαγιά Ελένη, γνώρισε και το θάνατο της κόρης της Μαρίας και έθαψε και δύο τρία εγγόνια της ποιός μπορεί να θυμηθεί πιά αριθμούς…

Ηταν χρήσιμο και φρόνιμο η γριά Ελένη να μένει πότε με τη Μυροφόρα στο Οχυρό και πότε με τα ορφανά της κόρης της Μαρίας στο Περιθώρι. Ομως επειδή η κατάσταση της βάραινε και το μυαλό της ταξίδευε διαρκώς σε άλλες εποχές και χώρους, και εκείνη ζούσε στο δικό της κόσμο εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα, σ ένα κόσμο που είχε ήδη σχεδόν φτάσει στα μέσα του 20ου, θεωρήθηκε ότι έπρεπε να μείνει οριστικά με την Μυροφόρα στο Οχυρό, για να την προσέχει η κόρη της. Η Μυροφόρα δεν μπορούσε να ακουμπήσει την ευθύνη της μέριμνας της μητέρας της και γιαγιάς των ορφανών, πάνω στα έρημα τα ορφανά της αδελφής της. Αυτά ζούσαν και μεγάλωναν μόνα τους εκεί στο Περιθώρι, σ εποχές που το μόνο μεταφορικό μέσο ήταν το κάρο με τα βόδια.

Το βλέμμα της Μυροφόρας δε μπορούσε να ξεκολλήσει από το βορρά , θαρρείς και περίμενε κάτι κείνη την μέρα στα τέλη του Μάρτη. Το ίδιο και τις μέρες που ακολούθησαν μέχρι τη στιγμή που πιά ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά και η ώρα πλησίαζε να γυρίσουν τα μεγαλύτερα παιδιά απο το σχολείο ενώ η Νόπη της ήταν σπίτι με τη γιαγιά της. Ο άντρας της ο θείος Ισαάκ επέστρεψε κείνο το μεσημέρι ανήσυχος πολύ απο το καφενείο που είχε πάει μετα τη δουλειά να ακούσει λίγο ραδιόφωνο να μάθει και κάνα νέο.

«Ναι πε, Ισάκ, ντο ίνεται, ντ εκσες σο ραδιόφωνον (Πές μου Ισαάκ, τι γίνεται, τι άκουσες στο ραδιοφωνο);» ρώτησε η Μυροφόρα τον άντρα της ανήσυχη, στην ποντιακή διάλεκτο που μιλούσαν άλλωστε.

«Πολύ φοβάμαι, ότι ούτε θα προλάβουμε να θερίσουμε φέτος, γαρί μ (γυναίκα μου)» απάντησε ο Ισαάκ.

«Να ιλίεμεν (αλοίμονο μου), τι θ απογίνουμε; Που θα πάμε πάλι; Παναϊα μ και τα μωρά μας;»

«Ναι είναι αλήθεια, οι Βούλγαροι, ξεσηκώθηκαν και κατεβαίνουν, στα μέρη μας Μύρη μου, δυστυχώς πολλοί στο χωριό άρχισαν να μαζεύουν λίγα πράματα. Πρέπει να πάμε στη Δράμα και απο κεί στη Θεσσαλονίκη.»

«Απο την προσφυγιά στη Ρωσία, σε προσφυγιά στην Ελλάδα και μετά εδώ στο χωριό και τώρα πάλι… Πουθενά τόπος να σταθούμε. Θαρρείς και καταραμένοι είμαστε, Ισάκ μου»

«Ας ετοιμάσουμε λίγα πράματα, όσα χωρέσουν στο κάρο να πάρουμε τα παιδιά μας και να φύγουμε όταν ξεκινήσει όλο το χωριό ….»

Αμίλητη απομακρύνθηκε η Μυροφόρα στη κάμαρη που καθόταν τα παιδιά και η μητέρα της η Ελένη. Εκείνη η γιαγιά έλεγε ιστορίες στα παιδιά και εκείνα άκουγαν, εντυπωσιασμένα αν και δεν ήταν η πρώτη φορά που της άκουγαν… χιλιοειπωμένες απο την γιαγιά, αλλά χιλιοειπωμένες και σε μένα απο την γιαγιά μας την Μυροφόρα, πολλά χρόνια αργότερα, όταν έγινε η ίδια γιαγιά. Μια γλυκειά λατρεμένη γιαγιά, άλλοτε γλυκειά, άλλοτε αυστηρή και γκρινιάρα… Πως να μην ήταν άλλωστε και πώς να μην έλεγε «τα ιστορίας» όταν είχε ζήσει τόσο πολυτάραχη ζωή. Η ανταμοιβή της ήρθε στα γεράματα της ζώντας κοντά στα παιδιά και στα εγγόνια της, ζώντας μαζί με την κόρη της τη Νόπη της (θεία μου και νονά μου) και φεύγοντας ήσυχα απο τη ζωή. Το τελευταίο και οριστικό της ταξίδι έγινε τον Ιουνιο του 1986, ενώ ή ίδια ζούσε στο δικό της κόσμο αρκετό καιρό πρίν και έτσι δεν είχε καταλάβει και πολλά απο την μεγάλη πυρηνική έκρηξη του εργοστασίου του Τσερνομπίλ στην Ουκρανία. Ομως αυτά έγιναν πολλά χρόνια μετά την ιστορία που άρχισε τότε τον Απρίλη του 1941.

Οι μέρες περνούσαν και εν τω μεταξύ, ξανθός Απρίλης και ελπιδοφόρος μπήκε. Ο ήλιος χαμογελούσε και έριχνε καυτές ανάσες πάνω στα χωράφια και τα σπαρτά που ενα πρωϊνό αεράκι τίναζε απο πάνω τους, την πρωϊνή πάχνη. Οι ακτίνες του ήλιου ζέσταιναν τον τόπο και τα στάχυα και τις ψυχές των ανθρώπων. Οι κάτοικοι των χωριών του κάμπου του Νευροκοπίου θα ετοιμάζονταν να γιορτάσουν το Πάσχα μαζί με τους συγγενείς τους. Τα χωριά θα καθαρίζονταν, τα σπίτια, οι αυλές και τα παιδιά θα ζούσαν πάλι στιγμές κατάνυξεις και όλα εκείνα τα πλούσια τα έθιμα την ημερών.

… Ω γλυκύ μου, έαρ, γλυκύτατον μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος… και η 20η Απριλίου που ήταν το Πάσχα εκείνη τη χρονιά πλησίαζε….

Τις δύο-τρείς τελευταίες νύκτες η Μυροφόρα, δε μπορούσε να κοιμηθεί. Εβλεπε την μακαρίτισσα την αδελφή της τη Μαρία, να στέκεται ακίνητη και σκυφτή εκεί έξω απο τη πόρτα του σπιτιού της και να την κοιτάζει κατάματα και απο τα μάτια της να τρέχουν ποτάμι τα δάκρυα…

«Τα παιδιά μου, Μύρη, τα παιδιά μου αδελφή μου, τα ορφανά..»

Και πριν προφτάσει να απαντήσει η Μυροφόρα εκείνη εξαφανίζονταν. Τρόμαζε η Μυροφόρα, ξυπνούσε, κοίταζε δίπλα τον άντρα της και σηκωνόνταν. Πήγαινε στην κάμαρη των παιδιών και της γιαγιάς. Ολοι κοιμόνταν, ησυχία παντού. Το πρωϊ ετοίμαζε τις καθημερινές της δουλειές και αποχαιρετούσε τα παιδιά για το σχολείο και τον άντρα της για τη δουλειά. Ολοι πήγαιναν στα χωράφια, εκείνη έμενε λίγο πίσω να φροντίσει τη μάνα της και να ετοιμάσει φαγητό. Πολλά στόματα, είχε να θρέψει, πέντε παιδιά, τον άντρα της, τη μανα της. Ολους τους σκέφτονταν και εκείνα τα ορφανά της αδελφής της. Μέρες είχε ν ακούσει νέα τους, τι νάκαναν άραγε τα παιδιά;

Το ίδιο όνειρο και το άλλο βράδυ και αυτή τη φορά είδε να καίγεται η εκκλησία και το σπίτι των ορφανών της αδελφής της στο Περιθώρι και σα μαύρη σκιά πάλι η μακαρίτισσα η Μαρία να της λέει:

«Τα παιδιά μου, Μύρη, τα παιδιά μου αδελφή μου, τα ορφανά..» .

Ξύπνησε τρομαγμένη και ιδρωμένη, πήγε κοντά στη καντήλα της , που άναβε ακόμη…

«Παναϊα μου, ντο θα φτάω… πεντε εν τ εμά τα χάταλα, εείνα άλλα τέσσερα… που κες θα σύρω ατα όλα (Παναγία μου, τι θα κάνω, πέντε είναι τα δικά μου παιδιά, εκείνα άλλα τέσσερα, που θα τα τραβάω όλα);»

Η άλλη μέρα την βρήκε πολύ ανήσυχη και έλεγε στην μάνα της τα όνειρα που είδε. Η γιαγιά η Ελένη όμως ζώντας στον κόσμο της, άρχισε με τη σειρά της να ρωτάει..

«Μύρη μου, πότε θα έρχεται η Μαρία μ και ο Ισάκς;»

εννοώντας τη νεκρή κόρη της και το νεκρό γαμπρό της. Η Μυροφόρα έσφιξε τα χείλη, έκανε το σταυρό της …

«Η Παναϊα να ιλί εμάς (Η Παναγία να μας λυπηθεί)»

Βγήκε έξω στην αυλή και κοίταξε κατά τον βορρά, εκεί στο χωριό στο Περιθώρι. Το μεσημέρι ήρθε πιό γρήγορα εκείνη τη μέρα και μαζί και ο κτύπος της καμπάνας της εκκλησιάς του χωριού. Καλούσε τους χωριανούς να μαζευτούν στην πλατεία. Σε λίγα λεπτά όλοι στην πλατεία θα μάθαιναν το κακό νέο που άλλωστε περίμεναν τόσο καιρό… κείνο που δε θέλαν να πιστέψουν… κείνο που εύχονταν να μην έρθει ποτέ…

Οι Βούλγαροι βρισκόνταν κοντά στα σύνορα και σε κάνα δύο μέρες όπως και το Πάσχα, είχε ήδη φτάσει Μεγάλη Πέμπτη και ίσα που πρόλαβε η Μυροφόρα να βάψει λίγα κόκκινα αυτά, απο τις κότες της. Τα μαύρα και άγρια σκυλιά οι Βούλγαροι θα κατηφόριζαν τον κάμπο καίγοντας και ρημάζοντας. Ισα – ίσα που προλάβαιναν να μαζέψουν τα παιδιά τους να φορτώσουν τα κάρα, να κλειδώσουν και να αμπαρώσουν τα σπίτια… να κλειδώσουν…. τι ειρωνεία! Κι άλλος ξεριζωμός…. Η Μυροφόρα θυμήθηκε που τρέχανε και κλείδωσαν το σπίτι τους στο Καύκασο…. το αμπάρωσαν… μικρή ήταν και εκείνη, μικροπαντρεμένη και κοίταζε την προκυμαία που χάνονταν πίσω τους, ενώ το πλοίο της προσφυγιάς τους έπαιρνε δυτικά κατά την Πόλη και μετά στο Βόσπορο. Ετσι και τότε ολόκληρη η οικογένεια, η αδελφή της η Μαρία με τον άντρα της μικροπαντρεμένοι και εκείνοι… το ταξίδι είχε ξεκινήσει και η Μαύρη Θάλασσα θα κατάπινε την ανηψούλα της τη μικρή. Ετσι γινόταν, όσοι πέθαιναν στο ταξίδι, τους πετούσαν στην θάλασσα. Ηταν και η πρώτη επαφή με τον θάνατο που είχε η Μυροφόρα. Μετά ακολούθησαν κι άλλα παιδιά, της αδελφής της, το δικό της, η ίδια η αδελφή της, ο γαμπρός της και τα μαύρα θαρρείς και είχαν κολλήσει πάνω της μέχρι που έχασε μετά απο χρόνια και τον άντρα της τον Ισάκ της και έτσι δε τα ξαναέβγαλε ποτέ της.

Τώρα πάλι τρέχοντας προς το σπίτι και σέρνοντας μαζί της τα παιδιά που στο μεταξύ είχαν φύγει απο το σχολείο, αυτά σκεπτόταν και ήξερε καλά τι την περίμενε. Μόνο που τώρα ήταν εκείνη υπεύθυνη να σώσει τα παιδιά της, την οικογένεια της. Φτάνοντας σπίτι άρχιζε να μαζεύει λιγοστά πράματα, κάτι ρούχα για τα παιδιά, λίγες κουβέρτες και σκεπάσματα και εκείνο το μπαούλο, το σιδερένιο που έκλεινε καλά και σφράγιζε. Εκείνο το μπαούλο που είχε έρθει «α σην Ρουσίαν και ασην Τουρκίαν» Πολυταξιδεμένο το μπαούλο και φαίνεται ότι για κείνο δεν είχε βρεθεί απάνεμο λιμάνι. Ακολουθούσε σαν πιστός και αφοσιωμένος ακόλουθος τις περιπέτειες και τα «ταξίδια» της οικογένειας, για τουλάχιστον δύο γενιές τώρα. Τι να είχε άραγε εκείνο το μπαούλο, πού ήταν ερμητικά κλεισμένο και επτασφράγιστο; Κανείς ποτέ δε ρώτησε και θα περνούσαν δεκαετίες για ν ανοιχτεί και ν αποκαλύψει το περιεχόμενο του.

Εφτασε και ο Ισάκς με το κάρο και το άλογο μπροστά, ενα νεαρό ευτυχώς και δυνατό άλογο καλοταϊσμένο και δυνατό για να μεταφέρει την οικογένεια, σε ταξίδι πολλών ωρών μέχρι τη Δράμα όπου θα διέμενε στο Τουρκοχώρι (σημερινο Μυλοπόταμο _ Δράμας) για μια μέρα και εν συνεχεία με το τραίνο στη Θεσσαλονίκη. Ολα φορτώθηκαν με επιμέλεια και περίμεναν λίγο να περάσει η ώρα γιατί θεωρούνταν πιό ασφαλές το ταξίδι τ απόγευμα. Ολοι θα ταξίδευαν σαν μια ομάδα, το μισό και βάλε χωρίο δηλαδή και οι υπόλοιποι την άλλη μέρα. Ετσι ήταν οι εντολές της αστυνομίας και του στρατού ή ότι είχε απομείνει απο αυτόν, που τώρα βοηθούσαν τους πρόσφυγες.

Η σκέψη της νεκρής της αδελφής και των ορφανών της, γύριζε στο μυαλό της Μυροφόρας όση ώρα γινόταν οι ετοιμασίες της αναχώρησης. Τα μεγαλύτερα παιδιά καταλάβαιναν και αγωνιούσαν να ξεκινήσουν και βοηθούσαν στις δουλειές. Κατι να κρύψουν στο υπόγειο του σπιτιού και να κλείσουν την καταπακτή να μη τη δεί κανείς… εξ άλλου ήταν προσωρινό ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν. Ολοι έτρεχαν πέρα δώθε και οι περισσότεροι άσκοπα… γνώριζαν την ματαιότητα και ότι δεν … ή τουλάχιστον θ αργούσαν να ξαναγυρίσουν. Ομως δεν ήθελαν να το πιστέψουν. Η Μυροφόρα πήγε να πάρει το εικονοστάσι… πολυταξιδεμένο και αυτό, έφτασε εδώ στον κάμπο του Νευροκοπίου απο τη Τουρκία, μέσω Ρωσίας και ακόμη και εκείνο δεν ήξερε πόσο θα ταξίδευε και που θα κατέληγε… ή μήπως ήξερε;

Πλησίασε κοντά η Μυροφόρα και καθώς πήγε να σηκώσει το εικονοστάσι, θαρρείς και ένα χέρι τράβηξε το κουρτινάκι το πλεκτό απο το τζάμι του και τότε είδε την Παναϊα, η Μυροφόρα. Την κοιταξε με λυπημένο βλέμμα η Παναϊα και πήρε τη μορφή της αδελφής της, της Μαρίας… και η Παναϊα της ειπε…

«Τα παιδιά μου, Μύρη, τα παιδιά μου αδελφή μου, τα ορφανά..»

Εκείνο ήταν… Πηρε αγκαλια το εικονοστάσι και βγήκε στην αυλή. Εν τω μεταξύ όλοι είχαν πάρει θέσεις στο κάρο και η γιαγιά η Ελένη στην προεδρική θέση στον κόσμο της. Αραγε που θα πηγαίναν; Μήπως στο Περιθώρι, να δούνε τη Μαρία της και τα παιδιά. Ειχε καιρό να τους δεί… όχι και πολύ βέβαια, να …. τις προάλλες ήταν που ειδε τη Μαρία της …

είχαν όμως ήδη περάσει τέσσερα χρόνια από τότε που πέθανε από φυματίωση ένα μεσημέρι στο νοσοκομείο της Δράμας…Πλησίασε το κάρο η Μυροφόρα και πήγε και στάθηκε όρθια δίπλα στον άντρα της…

«Αν δε πάμε στο Περιθώρι να πάρουμε τα ορφανά της αδελφής μου, δε πάω πουθενά…»

«Επαλαλώθες γαρίμ (Τρελλάθηκες γυναίκα μου) τι λές; Ποια ορφανά; Δε προλαβαίνουμε, θα μας σφάξουν όλους οι Βουλγάρ….»

Μουλάρωσε η Μυροφόρα:

«Αν δε πάμε να πάρουμε τα ορφανά, δε πάω πουθενά. Επαρ τα μωρά σ και δέβα (πάρε τα παιδιά σου και πήγαινε)» του είπε

Ωρα πολλή κράτησαν οι διαπραγματεύσεις και τελικά η Μυροφόρα δε πείσθηκε, ενώ τότε κοιτώντας την Παναϊα μέσα απο το κουρτινάκι του κονοστασιού, της φάνηκε ότι της χαμογελούσε ικανοποιημένη. Το κάρο απομακρύνθηκε και η Μυροφόρα επέστρεψε στο σπίτι, να ηρεμήσει. Ξαφνικά ξέσπασε σε κλάματα. Ασήκωτο το βάρος της μοναξιάς και η αβεβαιότητα την έπνιγε. Τι θάκανε; Ποιόν θάβρισκε να του ζητήσει χάρη; Με τα πόδια ήθελε μια μέρα σχεδόν ταξίδι, και έπειτα τί; Πως θα έφερνε τα παιδιά μόνη της απο το Περιθώρι; Κάρο δεν υπήρχε άλλο… και τα παιδιά δεν είχαν… Το βλέμμα της και το είναι της ολόκληρο στράφηκε προς τη Χάρη της….

«Παναϊα μου, σ άκουσα… μου σκίστηκε η καρδιά… τα παιδιά μου, είναι με τον πατέρα τους, θα φτάσουν με ασφάλεια… Τα ορφανά της αδελφής μου… δείξε μου το δρομο… τι πρέπει να κάνω;»

Η νύκτα έπεφτε αργά και σταθερά πάνω στο κάμπο και τα χωριά σκοτεινά για λόγους ασφαλείας. Λιγοστοί είχαν μείνει πίσω και αυτοί θα ξεκινούσαν νωρίς την αυγή αφήνοντας πίσω τους το χωριό και αναζητώντας την ασφάλεια. Η Μυροφόρα, αποκαμωμένη απο τη κούραση και τη στεναχώρια ξαπλωσε πάνω στο ντιβάνι πουχε στην κουζίνα και την πήρε ο ύπνος νωρίς, χωρίς στην ουσία να το θέλει.. Ειχαν περάσει πολλές ώρες και την αυγή θα κινούσε να πάει στο Περιθώρι νωρίς να δει τι θάκανε με τα ορφανά… αν δεν τέλειωνε αυτό, δε θαφευγε απο το χωριό… Τόχε πάρει απόφαση.

Ηρθε πάλι στον ύπνο της η Μαρία, αλλά χαρούμενη αυτή τη φορα την κοίταξε στα μάτια χαμογελώντας και πριν προλάβει να της πεί κάτι θόρυβος απο άλογο και κάρο την ξύπνησε και αμέσως μετά το κτύπημα στη πόρτα του σπιτιού. Πετάχτηκε τρομαγμένη, μα γνωριμη φωνή τη συνέφερε αμέσως..

«Ελα Μύρη μου, πάμε να πάρουμε τώρα αμέσως τα ανήψια μας, τα ορφανά μας. Πρέπει να βιαστούμε, πριν φέξει να έχουμε αφήσει πίσω μας τον κάμπο και τα χωριά»

Αμίλητη και κλαίγοντας με αγκαλία το εικονοστάσι, κλείδωσε και αμπάρωσε το σπίτι και ανέβηκε στο κάρο, που μέσα στην νύκτα τράβηξε βορειοδυτικά και το άλογο με σταθερό καλπασμό για το Περιθώρι. Η Μυροφόρα ακούμπησε πάνω στο σώμα του άντρα της και κοίταζε μπροστά της. Δεν ρώτησε τίποτα. Ούτε τι έγινε, ούτε που ήταν τα παιδιά της… Ηξερε καλά τον άντρα της, ήταν καλός άνθρωπος… φυσικά ήταν και υπεύθυνος πατέρας.. τακτοποίησε με ασφάλεια τα παιδιά του και γύρισε… και τα ορφανά της κουνιάδας του, δεν είχαν ούτε πατέρα, ούτε μάνα… και εκείνος ήταν υπεύθυνος πατέρας… εκείνος πατέρας όλων των παιδιών, των πέντε δικών του και των τεσσάρων ορφανών… όλα δικά του από εκείνο το βράδυ… και η Μυροφόρα θα γινόταν η μάνα τους… όχι απλά η θεία τους… η μάνα τους… και για μας μετά απο χρόνια η Μυροφόρα θα γινόταν η γιαγιά μας… .όχι η μεγάλη θεία μας … η γιαγιά μας.

Θα νόμιζε κανείς ότι εκείνη τη νύκτα ο χρόνος είχε πάρει άλλη διάσταση και το σύμπαν δούλευε για εκείνα τα ορφανά. Η κατάσταση και στο Περιθώρι, παρόμοια με την κατάσταση το Οχυρό. Το μισό χωριό και παραπάνω είχαν φύγει και μαζί τους και η μεγαλύτερη αδελφή των ορφανών. Η Κυριακή (η θεία η Κίτσα) είχε πάρει τη πρώτη της κόρη και τον άντρα της το Φίλια και φύγανε σε κάτι συγγενείς σε μέρος ασφαλές στην Νιγρίτα Σερρών. Για χρόνια μετά δε θα τους ξανάβλεπαν τ αδέλφια τους. Ετσι είχαν μείνει τα μικρότερα στο σπίτι μοναχά τους να περιμένουν μήπως καποιος εμφανιστεί να τα πάρει. Τα μεγαλύτερα ο Παράσχος και η Νίνα καταλάβαιναν, ήταν πιά στην εφηβεία και εκείνα ότι ο κάποιος θα μπορούσε να ήταν ένας συγγενής στην καλύτερη περίπτωση ή το πιό πιθανόν κάποιοι Βούλγαροι στρατιώτες και μετά… Ηταν παιδιά και έτσι όλα μαζί σε ένα δωμάτιο καθόταν στο πάνω πάτωμα του σπιτιού αγκαλιασμένα και περίμεναν, ενώ φεύγοντας η αδελφή τους η μεγάλη με τον άντρα της τους είχε πεί, ότι κάποιος θα ερχόταν να τους πάρει. Κάποιος; Ποιός; Η νύκτα εκείνη της Μεγάλης Πέμπτης θα ήταν πολύ μακρυά… ατέλειωτη….

Εν τω μεταξύ, είχαν όλοι οι συγγενείς τους και τα πρωτεξάδελφα τους εκείνο το βράδυ εγκαταλείψει το χωριό για άλλους προορισμούς, που και η Μυροφόρα, αργότερα όταν εξιστορούσε τα γεγονότα, δε θυμόταν να πεί… ίσως γιατί δεν ήξερε… ισως γιατί δεν την ενδιέφερε.. εκείνη είχε γίνει μάνα τους πιά, εκείνη ήταν υπεύθυνη… όχι απο υποχρέωση… ήταν ο λόγος της και η συμφωνία της με τη νεκρή της αδελφή.. τη Μαρία της… ήταν η συμφωνία της με την Παναγία… και εκείνη της γύρισε το καλό… μετά απο χρόνια, αλλά της το γύρισε… Τα ορφανά αγκαλιασμένα, καθώς η νύκτα προχωρούσε περίμεναν και αναστατώνονταν σε κάθε θόρυβο που άκουγαν απέξω. Οι νύκτες παρότι άνοιξη ήταν κρύες και παγωμένες και η παγωνιά αυτή σκέπαζε και τις ψυχές τους. Τα δύο πιό μικρά κορίτσια η Ελένη (είχε της γιαγιάς της το όνομα) και η Φούλη (το πιό μικρό) κλαίγοντας αποκοιμήθηκαν στην αγκαλια της μεγαλύτερης αδελφής τους της Νίνας. Ο ύπνος αγκάλιασε τα παιδιά και μόνο ο μεγαλύτερος ο Παρασκευάς (Ο Παράσσον) άκουσε το ποδοβολητό του αλόγου μέσα στη νύκτα και το θόρυβο του κάρου στη πίσω μεριά του σπιτιού κάτω απο το υπόστεγο και αμέσως μετά η φωνη της θείας τους..

«Γιαβρία μου, γνεφτείστε, φεύγουμε αμέσως… άϊντε πουλόπα μ, να ιλί εμάς (Γιαβριά μου, ξυπνάτε, φεύγουμε αμέσως , αντε πουλάκια μου, αλοίμονο μας)»

Χαρά και δάκρυα, συγκίνηση ανακούφιση, λίγες κουβέρτες και πολλή αγάπη φορτώθηκαν στο κάρο και άρχισε μέσα στην νύκτα να κατηφορίζει το δρόμο νοτιοανατολικά προς τη Δράμα. Τα τέσσερα ορφανά, αμίλητα, αγκαλιασμένα το ένα με το άλλο κοιτούσαν την θεία τους τη Μυροφόρα και το θείο τους. Κάπου εκεί σε μια στροφή του δρόμου η Μυροφόρα είδε κείνη τη μαυροφορεμένη νέα γυναίκα καθώς το κάρο έτρεχε να την χαιρετά χαμογελαστή με δάκρυα στα μάτια. Μέσα απο το μαντήλι της γνώρισε την αδελφή της που κάτι της είπε… ο αέρας τόφερε στα αυτιά της Μυροφόρας σαν ψίθυρο….

«Σ ευχαριστώ αδελφή μου, το καλό που έκανες θα το βρεις μπροστά σου… στο υπόσχομαι»

Το ξημέρωμα τους βρήκε στο κάμπο της Δράμας σχετικά σε ασφάλεια και έπρεπε να καθήσουν λίγο να ξαποστάσουν λίγο και να ξεκουραστεί το άλογο…

Ενα ταξίδι με το τραίνο

Πολύς κόσμος απο τα βορεινά χωριά και το οροπέδιο του Νευροκοπίου, είχε συγκεντρωθεί στο Τουρκοχώρι, το σημερινό Μυλοπόταμο Δράμας. Εκεί για μια ακόμη φορά συναντήθηκαν για λίγο συγγενείς και φίλοι πριν διασκορπισθούν στην υπόλοιπη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη. Η Μυροφόρα ένιωθε ικανοποιημένη, γιατί πιά μαζί με τα παιδιά της ειχε και τα ορφανά. Οποια τύχη θα περίμενε εκείνη και τα παιδιά της θα περίμενε και τ ανήψια της. Εν τω μεταξύ η ιστορία γραφόταν με αίμα. Οι κραυγές των σφαγιαζομένων απο τους Βούλγαρους κομιτατζήδες και εθνικιστές που εισέβαλαν στην Ελλάδα απο τις 20 Απριλίου του 1941 και ολοκλήρωσαν την κατάκτηση τους μέχρι τις 15 Μαϊου 1941, δεν μπόρεσαν να ακουστούν στα καμποχώρια της Δράμας.

«…Η βουλγαρική παρουσία στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη με τη μορφή στρατιωτικής κατοχής κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ήταν αποτέλεσμα διπλωματικής συνεννόησης μεταξύ Γερμανίας και Βουλγαρίας και μία παραχώρηση εκ μέρους της πρώτης για την προσχώρηση της δεύτερης στον Άξονα.

[…]

Έτσι, παρά το γεγονός ότι η Βουλγαρία δεν βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ελλάδα, η εισβολή άρχισε στις 20 Απριλίου 1941 και μέχρι τις 15 Μαΐου είχε καταληφθεί από τους Βουλγάρους όλη η παραχωρηθείσα περιοχή.

[…]

Στις 3 Μαΐου 1941 με απόφαση του βουλγαρικού Υπουργικού Συμβουλίου συστάθηκε η «Διοίκηση του Αιγαίου» ως νέα διοικητική περιφέρεια της Βουλγαρίας με πρωτεύουσα την Ξάνθη. Η «Διοίκηση του Αιγαίου» ενσωματώθηκε στην 4η περιφέρεια του βουλγαρικού κράτους (Στάρα Ζαγκόρα – Πλόβντιδ – Μπελομόριε) και διαιρέθηκε σε 11 επαρχίες (Αλεξανδρουπόλεως, Κομοτηνής, Ξάνθης, Καβάλας, Δράμας, Σερρών, Σιδηροκάστρου, Ζίχνης, Θάσου, Ελευθερουπόλεως και Χρυσουπόλεως). Για να επιτευχθεί περαιτέρω διοικητική ενσωμάτωση στο βουλγαρικό κορμό ορισμένες κοινότητες της κατεχόμενης περιοχής δεν εντάχθηκαν σας επαρχίες αυτές, αλλά σε προϋπάρχουσες βουλγαρικές (Ζλάτογκραντ, Ιβαήλοβγκραντ, Σβίλεγκραντ). Η περιοχή διαιρέθηκε σε τρεις στρατιωτικές διοικήσεις, όπου έδρευαν αντίστοιχα τρεις μεραρχίες πεζικού του βουλγαρικού στρατού, ενώ στρατιωτικές φρουρές εγκαταστάθηκαν σε όλους τους μεγάλους οικισμούς.

Ο εκβουλγαρισμός της διοίκησης επιτεύχθηκε με την εγκατάσταση νέων πολιτικών, στρατιωτικών και αστυνομικών αρχών, καθώς και οικονομικών, υγειονομικών, κτηνιατρικών και γεωπονικών υπηρεσιών, σε αντικατάσταση των καταλυθέντων ελληνικών. Όλες οι υπηρεσίες ακολούθησαν τα βουλγαρικά πρότυπα και υπάχθηκαν στις αντίστοιχες του βουλγαρικού κράτους. Στις 14 Μαΐου 1941 η Βουλγαρία ανακοίνωσε επίσημα την προσάρτηση των κατακτημένων περιοχών θεωρώντας πλέον την εγκατάσταση της στην περιοχή ως οριστική….»

Πηγή: Ιστορία του ελληνικού έθνους, τόμος ΙΣΤ, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2000, αποσπάσματα από τις σ.64-71

Βέβαια, οι έγνοιες των ανθρώπων που ήταν συγκεντρωμένοι εκεί στα χωριά του κάμπου της Δράμας δεν ήταν αν η συνθηκολόγηση και η εισβολή των Βουλγάρων ήταν μέρα Πάσχα, γιατί μέρα Πάσχα παρέδωσε τη χώρα στους Γερμανούς ο Τσολάκογλου, μετέπειτα κατοχικός πρωθυπουργός που ορκίστηκε και μόνος του. Αμετανόητος για το έργο του γράφει σχετικά στα απομνημονεύματα του ότι:

«Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Η ν αφήσω να συνεχισθεί ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως… «Τολμήσας» δεν υπελογισα ευθύνας.. Μέχρι σήμερον δε μετενόησα δια το τόλμημα μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν»…

Λυπηρό, αλλά περιέργως πως όλοι οι δοσίλογοι και μειοδότες κάποια στιγμή αναλογιζόμενοι το ειδεχθές έργο τους, ουδέποτε νιώθουν μετάνοια, τουναντίον πάντα νιώθουν υπερήφανοι. Τόσο αρρωστημένες φύσεις ανθρώπων είναι και αυτό συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας τώρα στις αρχές του 21ου αιώνα και από ότι φαίνεται ποτέ δε θα σταματήσει. Χιλιετίες τώρα οι άνθρωποι, προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις στα ίδια ερωτήματα διαχείρισης της ζωής τους, πάνω στον πλανήτη και δεν το έχουν κατορθώσει ακόμη.

Αφού το πρώτο μεγάλο βήμα είχε γίνει για την Μυροφόρα, έπρεπε και να ολοκληρωθεί. Συνάντησε εκεί και συγγενείς και θείους των ορφανών απο το σόϊ του πατέρα τους. Μπράβο της είπανε, καλά έκανε και πήρε τα ορφανά. Μπράβο είπαν και οι θείοι τους και οι θείες τους αδέλφια του πατέρα των ορφανών. Η Μυροφόρα κούνησε το κεφάλι, αγκάλιασε στην μεγάλη της αγκαλιά όλα τα παιδιά, τα δικά της και της αδελφής της συνολικα εννιά παιδιά και κουβαλώντας στο κάρο τα λιγοστά πράγματα τους κίνησαν για το σιδηροδρομικό σταθμό.

Ηταν αποχωρισμός πόνου και πραγματικά μεγάλος για την οικογένεια ολόκληρη. Ο θείος Ισάκς έδωσε το άλογο και το κάρο του σε κάποιους συγγενείς εκεί στη Δράμα γιατί δεν μπορούσε να το πάρει με το τραίνο στη Θεσσαλονίκη. Το άλογο ήταν νέο και δυνατό και έσωσε ολόκληρη την οικογένεια, αλλά πλέον η οικογένεια στη προσφυγιά της δε μπορούσε να κάνει κάτι γι αυτό. Εξ άλλου, τα παιδιά είχαν έναν άλλο ενθουσιασμό τώρα. Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά πάντα βιώνουν το κάθε τι σαν παιδιά. Μέσα στη πείνα τους, στο λιγοστό φαγητό εκείνα είχαν μια κρυφή χαρά που μοιράζονταν μεταξύ τους και ιδιαίτερα τα πιό μικρά αδέλφια και πρωτεξάδελφα μαζί. Αλήθεια, ποιός πιά να ξεχώριζε ποιά ήταν τα αδέλφια και ποιά ήταν ξαδέλφια. Ολα είχαν μεταμορφωθεί σε μεγαλύτερα και μικρότερα κλωσσόπουλα και η Μυροφόρα σε κλωσσαριά που άπλωνε τις φτερούγες της και τα σκέπαζε. Η αναμονή στο σταθμό δεν κράτησε πολλή ώρα και έτσι γρήγορα ο ενθουσιασμός των παιδιών έγινε χαρά και γέλιο.

Ο μαύρος όγκος της ατμομηχανής ερχόμενος απο τη Ξάνθη και σέρνοντας αρκετά βαγόνια πίσω της, όλο και μεγάλωνε καθώς πλησίαζε στο σταθμό και σφύριζε, και έβγαζε καπνούς και άχνιζε, ένα πανδαιμόνιο θορύβων και εικόνων, μαυρίλα κάρβουνου και μυρωδιά καμμένου ξύλου και ζεστής αναμμένης λαμαρίνας… Τα παιδιά πρώτα ανέβηκαν και στριμώχτηκαν στους διαδρόμους των βαγονιών που ήταν γεμάτοι κόσμο, γεμάτοι απελπισία και όνειρα που έμεναν πίσω και ζωές που τέλειωναν κάποιον κύκλο και πήγαιναν σε άγνωστα μονοπάτια. Κρεμάστηκαν τα παιδιά απο τα παράθυρα του μικρου κουπέ που είχε κλείσει ο θείος για όλη την οικογένεια (εννιά παιδιά, η γιαγιά Ελένη, η Μυροφόρα και ο θείος Ισάκς) Εξ άλλου ήταν νωρίς το πρωϊ και το ρολόϊ του σταθμού έδειχνε εννιά η ώρα. Το τραίνο αρχισε να σφυρίζει και κείνες οι τελευταίες μέρες του Απρίλη ήταν ζεστές και έδειχναν ένα καλοκαίρι που ερχόταν γρήγορα. Η Μυροφόρα καθόταν στο παράθυρο του τραίνου, έξω στο διάδρομο μόνη της και δάκρυα έτρεχαν στα μάτια της. Δεν μπορούσε να συμμεριστεί τη χαρά των παιδιών για το ταξίδι με το τραίνο… η σκέψη της και το βλέμμα της ταξίδευε αλλού….

Το τραίνο έτρεχε μέσα απο τον κάμπο της Δράμας και περνούσε και σταματούσε στα χωριά και κόσμος έμπαινε για να προλάβουν να πάνε στη Θεσσαλονίκη. Τα σπαρτά και τα στάχυα είχαν ψηλώσει αρκετά και ο κάμπος καταπράσινος. Και τα καπνοχώραφα είχαν πρασινίσει και τα χωράφια με τις πατάτες και κείνες με τα φασόλια. Εκανε καλό καιρό φέτος και είχε βροχές και νερά, βλογημένος τόπος η Μακεδονία και η καλοκαιρία τ Απρίλη βοήθησε να καρποφορήσει η γής. Χριστός Ανέστη, και η γή άνθισε και εκείνη τη χρονιά… Η Μυροφόρα σκεπτόταν τα χωράφια της, λίγο στάρι και λίγες πατάτες και φασόλια… θα πουλούσε και τα καπνά και θα τάϊζε τα παιδιά της και εκείνα τα ορφανά που θα πήγαιναν όλοι να τα βοηθήσουν στο θέρος… Τώρα όλος της ο κόπος θα πήγαινε χαμένος θαρρείς και το χρωστούσε στα μαύρα σκυλιά, τους άγριους λύκους τους Βούλγαρους… Κοίταζε τα παιδιά της, όλα χαρούμενα, έλεγαν αστεία και γελούσανε, όλα εκτός ….

«Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής

και των πτωχών υπερασπιστής

ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος

Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε

Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ,

Σωθήναι τας ψυχάς ημών» …

κοίταξε με απορία η Μυροφόρα ένα ξωκκλήσι στολισμένο καθώς περνούσε το τραίνο και λίγος κόσμος απέξω και θυμήθηκε… του Αη Γιώργη σήμερα, 23 Απρίλη και εκείνη…

« Γιωργο μου, Γιωρίκα μου, χρόνια σου πολλά παιδί μου, να λελέβω εγώ η μάνα σου…»

αγκάλιασε το Γιώργο της και εκείνος άρχισε να χαμογελά και όλα τα παιδιά ορμήσαν πάνω του να τον φιλούν και να του εύχονται… Ξανάρχισαν τα παιδιά το παιχνίδι τους και τις φωνές τους, εντυπωσιασμένα απο το τραίνο, καθώς περνούσε ποτάμια και γεφύρια και πόλεις και χωριά… Ο Ισάκς πλησίασε τη Μυροφόρα στο παράθυρο….

«Που πάμε άραγε, τι μας περιμένει;»

Εκείνη ακούμπησε στο στήθος του και ξέσπασε σε λυγμούς… Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που ήξεραν ήταν ότι τελικός τους προορισμός ήταν το Αταλί, το σημερινό Κάτω Σχολάρι, ένα μικρό χωριό έξω απο τη Θεσσαλονίκη, όπου έμενε μια συγγενική οικογένεια του θείου Ισαάκ για να είναι ασφαλής και μακρυά απο τους Βούλγαρους δολοφόνους.

Μετά απο αρκετές ώρες που κρατούσε το ταξίδι την εποχή εκείνη με το τραίνο, πάνω απο 5 ώρες δηλαδή, επιτέλους το τραίνο πλησίαζε στο παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, όπου ήταν και το τέλος του ταξιδιού για την οικογένεια μου. Τα παιδιά είχαν ήδη κουραστεί και άρχισαν να πεινούν και αυτό ήταν το θέμα που έπρεπε να αντιμετωπίσει τώρα η Μυροφόρα και τα στόματα που είχε να θρέψει ήταν περισσότερα αλλά και η διανομή έπρεπε να είναι δίκαιη. Το τραίνο σφύριζε διαρκώς μπαίνοντας στο σταθμό προετοιμάζοντας εκείνους που θα αποβιβάζονταν να ετοιμάζονται και εκείνους που θα επιβιβάζονταν ομοίως γιατί το τραίνο συνέχιζε το μακρυνό του ταξίδι μέχρι τον Πειραιά. Η αποβίβαση έγινε γρήγορα και η Μυροφόρα σέρνοντας τα παιδιά και τη μάνα της μαζί με τον άντρα της, σκέπτονταν να βρούν ένα κατάλυμα να περάσουν τη νύκτα τους, μαζί με όσο κόσμο ήταν συγκεντρωμένος έξω απο το σταθμό στη μεγάλη πλατεία μπροστά από το σταθμό.

Μαζεύτηκαν τα παιδιά όλα μαζί και ένα γύρω και έκαναν ένα πρόχειρο τσαντίρι μέχρι την άλλη μέρα το πρωϊ που θα έφευγαν να πάνε στο Σχολάρι γεγονός που έγινε όμως μετά απο ενάμιση μήνα. Ειχε υποσχεθεί στον Ισάκ, ένας αγωγιάτης με ένα φορτηγό ότι θα τους έπαιρνε μαζί στο χωριό στην επιστροφή του. Κάτι καπνά κατέβαζε στη Θεσσαλονίκη και θα γύριζε πίσω χωρίς φόρτωμα, άδειος έτσι θα μπορούσε να πάει την οικογένεια στο χωριό. Απόγευμα ήταν και έπρεπε κάτι να φάνε και ότι λιγοστα πράματα είχε μαζί της η Μυροφόρα, τα είχε δώσει στα παιδιά και τελείωσαν. Λίγα λεφτά είχε ο Ισάκ στη τσέπη του και πήγαν με τη γυναίκα του να βρούν κάποιο μπακάλικο εκεί κοντά … Τα παιδιά είχαν απομακρυνθεί απο το τσαντίρι και ήταν μόνη της η Ειρήνη (ενα απο τα ορφανά) με τη γιαγιά της την Ελένη. Η γιαγιά ξαφνικά είχε γεράσει πολύ ή έτσι τουλάχιστον φάνηκε στα μάτια της μικρής Νίνας που έκαιγε στο μεταξύ στον πυρετό απο την ελονοσία που βασάνιζε πολύ κόσμο τότε. Η γιαγιά Ελένη, έμεινε αφύλακτη με τα παιδιά να παίζουν κάπου στην πλατεία και την Νίνα άρρωστη.

«Νίνα, πάω να ευρήκω την Μαρία μ και τον Ισάκ μου (Νίνα, πάω να βρώ την Μαρία μου (τη νεκρή της κόρη) και τον Ισάκ (το νεκρό γαμπρό της)»

είπε η γιαγιά Ελένη καθώς απομακρύνονταν.

«Γιαγιά, μερ πας… γιαγιά κλώσθ οπίς.. παρακαλώ σε (Γιαγιά που πάς, γιαγιά γύρισε πίσω σε παρακαλώ)»

φώναζε με όση δύναμη είχε η αδύναμη Νίνα..

Ηταν πλέον αργά… η νύκτα έπεσε γρήγορα και η Μυροφόρα, έτρεχε πάνω κάτω να βρεί τη μάνα της απεγνωσμένα. Μαζί έψαχναν και τα μεγαλύτερα παιδιά… Χιλιάδες ο κόσμος που έμενε στο δρόμο περιμένοντας κάπου να πάει… χιλιάδες οι πρόσφυγες πολέμου… εκατοντάδες και οι μαυροφόρες γριές σαν τη γριά Ελένη Κιτμιρίδου, που γύριζαν ανάμεσα στο κόσμο και στα τσαντήρια, ζώντας στο δικό τους κόσμο… άλλες μιλούσαν ποντιακά, άλλες τούρκικα, άλλες βουλγάρικα… ζούσαν στις δικές τους εποχές, πίσω στη χαμένη τους πατρίδα … Η Ελένη Κιτμιρίδου θα αποτελούσε πλέον παρελθόν για την οικογένεια… Ψάξανε όσο μπορούσαν, τη κλάψανε τη γιαγιά … την άλλη μέρα θαφευγαν για το Σχολάρι… στο μεταξύ πέθανε και ο Θανασάκης της Μυροφόρας… άλλο ένα παιδί πήγε να βρεί στον ουρανό τους άλλους συγγενείς… Τον κλάψανε, η Μυροφόρα απαρηγόρητη, έχασε το Θανασάκη της… το Θανασάκη της… μα έπρεπε να σώσει όλα τ άλλα που ήταν ζωντανά… Σε λιγες μέρες, έχασε τη μάνα της και ένα απο τα παιδιά της… Ο Θεός είχε αποφασίσει τα χρόνια εκείνα, ότι χρειαζόνταν πολλούς αγγέλους και έτσι έπαιρνε και έπαιρνε ζωές ασταμάτητα. Η Μυροφόρα πλέον δεν είχε άλλη επιλογή και έτσι μετά λίγες μέρες και ενώ είχε περάσει ενάμιση μήνας στα τσαντήρια και στη κάψα του καλοκαιριού που είχε έρθει νωρίς φέτος, η οικογένεια βρέθηκε στο Κάτω Σχολάρι.

Τα συσσίτια των Γερμανών στον σταθμό του τραίνου θα αποτελούσαν ένα ευχάριστο παρελθόν και ο Ερυθρός Σταυρός θα γινόταν ο κρυφός πόθος των παιδιών….

Διακοπές στο Αταλί

«Ξάδελφε μου, ξέρεις πόσο σ αγαπάω αλλά και εγώ έχω τέσσερα παιδιά δικά μου και τα πεθερικά μου, μαζί.. το σπίτι μου είναι αυτό που βλέπεις όλο κι όλο, αν ήσουνα μόνος σου με τα παιδιά σου και τη γυναίκα σου κάπου θα βολευόμασταν όλοι… αλλά είναι και τα ορφανά της κουνιάδας σου… δεν έχω μέρος για όλους… γιατί δε τάβαλες σε κάποιο ορφανοτροφείο στη Θεσσαλονίκη;»

Τελικά, ο ξάδελφος του θείου Ισάκ στο Σχολάρι, στο Αταλί όπως το ξέραμε όλοι, είχε όλη την καλή διάθεση να εξυπηρετήσει την οικογένεια αλλά δεν είχε σπίτι κατάλληλο για τουλάχιστον 12 παιδιά και μισή ντουζίνα ενήλικες. Αλλά και ο θείος απο την άλλη ήταν αποφασισμένος και ήταν καλός πατέρας, ένας αληθινός πατέρας με μια μεγάλη αγκαλιά και αυτός. Το καλοκαίρι του 1941 πέρασε γρήγορα και η πείνα ξεγελιόταν μα κάποιο φρούτο απο τους κάμπους, με λίγα σταφύλια απο τα μεροκάματα που έκαναν τα μεγαλύτερα παιδιά στα χωράφια. Τα καλοκαίρια πάντα γρήγορα περνούν και έρχονται οι χειμώνες στη ζωή. Δύσκολοι οι χειμώνες κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η οικογένεια της γιαγιάς της Μυροφόρας βολεύτηκε στην αυλή του σπιτιού του ξαδέλφου τους καλοκαιρινούς μήνες. Στη βόρεια Ελλάδα, όμως το κρύο και ο χειμώνας έρχονται πιο γρήγορα και μαζί οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου. Τρέχανε ο κόσμος να μαζέψουν τα σταφύλια απο τ αμπέλια και τα καπνά να ξεραθούν κάτω απο υπόστεγα ή στις παλιές πέτρινες αποθήκες. Μετά θ ακολουθούσε το παστάλιασμα των καπνών.

Το Κάτω Σχολάρι, που η παλιά ονομασία του ήταν Αταλί, είναι κτισμένο στα νοτιοδυτικά όρια των νομών Θεσσαλονίκης – Χαλκιδικής όπως είναι χαραγμένα σήμερα, παράλληλα προς τον κεντρικό οδικό άξονα προς Χαλκιδική. Το χωριό είναι κτισμένο σε θέση που περιβάλλεται από ρέματα με έντονη βλάστηση και άλση, έχει πολύ καλό νότιο προσανατολισμό, ενώ στα δυτικά του και σε μικρή απόσταση τώρα στις μέρες μας διέρχεται η εθνική οδός Θεσσαλονίκης – Νέων. Μουδανιών. Απέχει 25 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 7 χλμ. από τις ακτές της Επανομής. Είναι προσφυγικός οικισμός με πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Ονομαστό είναι το κρασί και το τσίπουρο του Κάτω Σχολαρίου.

Βέβαια όλα αυτά, υπήρχαν ως γεωγραφικά και πολιτιστικά ενδιαφέροντα και την εποχή εκείνη, αλλά καθόλου δεν ενδιέφεραν την γιαγιά μου τη Μυροφόρα. Εκείνο που την ενδιέφερε ήταν πως θα σώσει τις ζωές των οκτώ παιδιών που της είχαν απομείνει, των τεσσάρων δικών της και των τεσσάρων της αδελφής της. Εκανε ότι δουλειά μπορούσε να κάνει άνθρωπος και γυναίκα δούλευε στα χωράφια, ζητιάνευε, έτρεχε δεξιά κι αριστερά σέρνοντας τα μικρότερα παιδιά μαζί της η Μυροφόρα, ενώ τ αγόρια πήγαιναν για κάνα μεροκάματο ότι εβρισκαν και γύριζαν με ένα ξεροκόμματο ή λιγα αυγά στο σπίτι. Ενα κομμάτι μπομπότα, λίγο λάδι ή λιγο αλεύρι για να κοροϊδεύουν την πείνα, που πιά άρχισε να γίνεται αισθητή και στα χωριά, καθώς όλα τα κτήματα και η παραγωγή ήταν επιταγμένα απο τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Ο χειμώνας ερχόταν και ο θείος Ισαάκ πήγε στην κοινότητα να ζητήσει κάποιο σπίτι, κάποιο δωμάτιο για να βάλει μέσα τ ασκέρι του. Το μόνο διαθέσιμο ήταν το μισοτελειωμένο σχολείο του χωριού, που δεν τέλειωσε και ποτέ, παρά μόνο ύστερα απο πολλά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου.

Η αιθουσα του σχολείου, ήταν μεγάλη και άλλες δύο οικογένειες προσφύγων απο χωριά της ανατολικής Μακεδονίας ήταν στιβαγμένη στις άλλες δύο άκρες και υπήρχε και μια δεύτερη μκρότερη αίθουσα χωρίς σχεδόν σκεπή. Η σκεπή του σχολείου ήταν με τα σανίδια και κεραμίδια δεν υπήρχαν πανω τους. Τα παράθυρα έχασκαν ανοικτά και μόνο οι κάσες γύρω γύρω είχαν μπεί και το πάτωμα από χώμα πατημένο. Ειχε μια άλλη αίθουσα που την είχαν μετατρέψει σε κουζίνα οι ένοικοι του σχολείου και τέλος οι τουαλέττες για τη στοιχειώδη υγιεινή εξωτερικές. Ευτυχώς για κάποιο λόγο πάντα είχαν τρεχούμενο νερό. Αυτά τουλάχιστον μπορούσε να θυμηθεί η γιαγιά η Μυροφόρα, όταν 18χρονος τότε εγώ φοιτητής της Νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθόμουν και άκουγα με προσοχή τις ιστορίες που μου διηγούνταν.

Η οικογένεια των αδελφωξάδελφων συγκεντρώθηκε στο σχολείο και «έστησαν» το πρόχειρο τσαντίρι τους μέσα στο σχολείο ή μάλλον δύο τσαντήρια… στο ένα έμεινε η γιαγιά μου η Μυροφόρα με τον άντρα της και τα παιδιά της και στο διπλανό που επικοινωνούσε με μια ενδιάμεση τρύπα με της γιαγιάς, έμειναν τ ανήψια όλα μαζί, δηλαδή η μητέρα μου και τ αδέλφια της. Τίποτα δεν είναι σταθερό στον κόσμο αυτό και φυσικά και οι διαχωρισμοί και οι καταστάσεις αυτές δεν ήταν και δεν μπορούσαν να είναι σταθερές. Τα παιδιά μόνα τους πηγαινοέρχονταν όταν ήταν καλά και όταν είχαν δυνάμεις, γιατί στο μεταξύ ο χειμώνας ήρθε και οι αρρώστιες θέριζαν τον κόσμο.

Τα πιό μικρά κορίτσια πήγαιναν στην ουρά και στέκονταν εκεί που μοίρασαν ένα κουπάκι σούπα σκέτη για να φάνε. Η Φούλη (η μητέρα μου) στεκόταν για ώρα στην ουρά και όταν επιτέλους γέμισε το τσανάκι της κίνησε για το σπίτι να το μοιραστεί με την αδελφή της και την ξαδέλφη της. Τότε έγινε το απερίγραπτο… κάποια απο τις κυρίες που σερβίριζαν, κείνες τις αφράτες και καλοταϊσμένες μάλλον του Ερυθρού Σταυρού ή των δυνάμεων κατοχής, βλέποντας το μικρό κορίτσι να περπατάει με το τσανάκι γεμάτο σούπα, τη ρώτησε που πάει. Η Φούλη της είπε ότι ότι πάει να δώσει και στην αδελφή της τη Νίνα που ήταν άρρωστη. Τότε η αφράτη κυρία πλησίασε άρπαξε το τσανάκι και τ άδειασε στο χώμα, λέγοντας… αν ήθελε η αδελφή σου να ερχόταν εδώ… Η Φούλη, έβαλε τα κλάμματα και γύρισε στο σχολείο στο τσαντηρόσπιτο με άδειο τσανάκι… Αλλη μια μέρα φρικτής πείνας ήταν μπροστά τους.

Εν τω μεταξύ οι μαυραγορίτες και εκείνοι οι άνθρωποι με τις μαύρες κουκούλες πηγαινοέρχονταν στο χωριό και τα παιδιά τους κοιτούσαν αλλά δεν ήξεραν τι δουλειά έκαναν, τουλάχιστον τα μικρότερα. Κάποιο βράδυ, κουβέντιαζαν χαμηλόφωνα η Μυροφόρα με τον άντρα της και τα μεγάλα αγόρια και λέγαν για τους μαυραγορίτες και τους προδότες. Ακουσαν τα μικρότερα κορίτσια και φοβήθηκαν πολύ. Ετσι απο την άλλη μέρα όταν εβλεπαν ορισμένους «συγχωριανούς» εκεί άλλαζαν δρόμο ή τάχυναν το βήμα να απομακρυνθούν γρήγορα.

Τα παιδιά αρρώσταιναν διαρκώς και η Νίνα ταλαιπωρούνταν απο ελονοσία, κοντά σ εκείνην αρρώσταιναν και τα μικρότερα κορίτσια η Φούλη και η Νόπη. Κολλούσαν όλα πάνω στη Νίνα και η Φούλη και η Ελενίτσα οι αδελφές της ήθελαν να την φωνάζουν μαμά.

«αχχχ κορίτσια μου, εγώ δεν είμαι μαμά σας , αδελφή σας είμαι» τους έλεγε

«Γιωργάκη μου», μου έιπε μια μέρα η θεία μου η Νίνα, εδώ στην Αυστραλία, στη Μελβούρνη, «η ζητιανιά δεν είναι ντροπή όταν πεινάς και όταν έχεις να ταϊσεις τόσα στόματα. Ολοι περίμεναν στην κατοχή να φάνε εκείνο το ένα αυγό ή το ένα κομμάτι ψωμί. Επρεπε να μοιραστεί σε πολλά κομμάτια. Το φαγητό ήταν σπάνιο που να το βρίσκαμε;»

Τούτος ο χειμώνας μπήκε πολύ εκδικητικός για τους πρόσφυγες και τους άστεγους που έμεναν σε παράγκες ή σε τσαντήρια μέσα σε μισογκρεμισμένα ή μισοκτισμένα σχολεία. Η γιαγιά η Μυροφόρα, κοίταζε κάθε βράδυ τα παιδιά όλα και τα ορφανά της αδελφής της και προσπαθούσε να κάνει ότι μπορούσε να τα κρατήσει στη ζωή. Τα αγόρια ο Κώστας, ο Παράσχος, ο Χρήστος και ο Γιώργος ήταν πλέον έφηβοι, παλληκαράκια και έτρεχαν δεξιά αριστερά και όλο και κάτι κατάφερναν να φέρουν για φαγητό στην οικογένεια. Τα χιόνια τις περισσότερες φορές τη νυκτα κάλυπταν τα κεφάλια των παιδιών που κοιμόνταν σκεπασμένα με κουβέρτες και καλυμμένα απο κουρελούδες και ότι άλλο βρισκόταν αλλά οι χιονοθύελλες περνούσαν απο τα παραθυρα που έχασκαν οι απο τις τρύπες και τις μεγάλες χαραμάδες.

Τρεις χειμώνες πέρασαν σ εκείνο το σχολείο και η Μυροφόρα πλέον είχε φτάσει στα όρια της αντοχής της. Χειμώνας του 43 – 44 και μαζί κοντοζύγωνε και η απελευθέρωση και η ήττα της Γερμανίας απο τις συμμαχικές δυνάμεις, μόνο που η οικογένεια του σχολείου που έκανε διακοπές στο Αταλί, δεν το ήξερε. Τα αγόρια κάτι άρχισαν να καταλαβαίνουν και ήταν σαν αετόπουλα έτοιμα ν ανοίξουν τα φτερά τους να πετάξουν. Στο μεταξύ τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα ήρθαν και χτυπούσαν τις καρδιές τους εκεί από το χωριό και απο τα γύρω χωριά. Η ζωή δε σταματά ούτε μέσα στον πόλεμο, ούτε στην κατοχή. Οσο ο άνθρωπος είναι ζωντανός θα ερωτεύεται και θ αγαπά.

Με τα διάφορα φάρμακα του Ερυθρού Σταυρού, όσα απο το παιδιά ήταν άρρωστα άρχισαν να συνέρχονται με πρώτη τη Νίνα, πού έπιασε αμέσως δουλειά. Τα διπλανά χωριά είχαν κόσμο και αυτά και έτσι ξαμολύθηκε η Νίνα καπου να ζητήσει κάτι λίγο φαγητό για κείνην, τα αδέλφια και τα ξαδέλφια της. Γύρισε στις γειτονιές πήγε και στο διπλανό χωριό το Μεσημέρι και πιό κάτω στο Λάκκωμα διασχίζοντας τα χωράφια και τα μικρά δάση και τελικά το μεσημέρι η αργότερα τ απόγευμα γύριζε με δύο σακκούλες χάρτινες που ειχαν λίγο βουτυρο, τυρί, ψωμί και αυγά για όλη την οικογένεια. Χαρούμενη ήταν η Νίνα και πάντα πρόλη τη πείνα και την κούραση της δεν άγγιζε τίποτα γιατί ήθελε να είναι δίκαιη, έπρεπε να φάνε όλοι γιατί έτσι πάντα γινότανε. Μια μέρα κουρασμένη καθώς ήταν είχε μπεί πιά και το τρίτο καλοκαίρι που περνούσαν στο Αταλί ξάπλωσε στη σκιά ενός δέντρου και την αποπήρε ο ύπνος. Τα φαγητά ήταν δίπλα της μέσα στα χάρτινα σακούλια. Καθώς κοιμόταν, χρατς χρούτς ο θόρυβος την ξύπνησε και αντικρύζοντας τον τεράστιο όγκο δίπλα της έβαλε τις φωνές. Με τις τσιρίδες εξαφανίστηκε ο όγκος μαζί όμως και ότι είχε στα σακκούλια της. Αν ειχε μαχαίρι θα το μαχαίρωνε η ίδια το βρωμογούρουνο, που πως βρέθηκε εκεί στην ερημιά και έφαγε το φαγητό το δικό της των παιδιών. Απο τη στεναχώρια της και μη έχοντας οποιαδήποτε φιλόζωη ή οικολογική ευαισθησία, φαντάστηκε τον κλέφτη του φαγητού της ροδοκοκκινισμένο απο το ψήσιμο και ξαπλωμένα ανάσκελα σε ένα ταψί και να ορμάνε όλα τα παιδιά και να τον ξεκοκκαλίζουνε.

«Ντο θα ίνουμες α τώρα; Ντα φτάω η αχαρεσσα; (τι θα απογίνουμε τώρα, τι να κάνω η άχαρη);»αναρωτήθηκε η μικρούλα Νίνα που πιά είχε μεγαλώσει αρκετά και κόντευε 14 χρονών κορίτσι, όμως χλωμό και αδύνατο όπως όλα άλλωστε τα παιδιά της κατοχής. Η αλήθεια, είναι ότι καλόβλεπαν τα κορίτσια τη Νίνα και την Ελένη πού ήταν τα μεγαλύτερα εκεί στο χωρίο και κάποιες φορές τόλμησαν να στείλουν προξενιά στην Μυροφόρα για τα δύο μεγαλύτερα κορίτσια.

«Ντο λέτε, σκυλ παιδία; (τι λέτε , παιδιά σκύλων); Τεμέτερα τα κορτσόπα εν χάταλα, τσαχίλικα (τα κορίτσια μας είναι μικρά παιδιά)» και συμπλήρωνε μέσα της και στον άντρα της αργότερα.

«Τα παιδιά της αδελφής μου είναι και παιδιά μου και τα κορίτσια της κορίτσια μου… Δε τα πουλάω στους γυιούς των μαυραγοριτών και των δοσίλογων. Καλύτερα να μπορέσουμε να φύγουμε απο δώ. Αρκετά κάτσαμε, τρία χρόνια φτάνει, να πάμε στη Θεσσαλονίκη»

Το αλάνθαστο ένστικτο της της έλεγε ότι έπρεπε να φύγουν, γιατί αρκετά υπέφεραν αυτά τα τρία χρόνια. Βέβαια, μέσα απο όλες τις δυσκολίες δεν ήταν αχάριστη και πάντα κοίταζε ψηλά γιατί είχε αποκτήσει ειδική σχέση φιλίας και επικοινωνίας με τον Υψιστο.

«Γιαβρί μ, σο χέρι νατ αφκά είμες ότι θέλει εφτάει μας (Γιαβρί μου, στο χέρι του απο κάτω είμαστε ότι θέλει μας κάνει» μου είχε πεί εκείνο το βράδυ του μεγάλου σεισμού στη Θεσσαλονίκη το 1978, έξω στην αυλή του σπιτιού της στην Ανω Τούμπα, πάντα αυτό πίστευε και πορευόταν. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν άφηνε ποτέ τίποτα στη τύχη ή τα περιθώρια σ Εκείνον να αποφασίζει για κείνην και τα παιδιά της. Εκείνη αποφάσιζε και απλά ζητούσε την αρωγή του να προχωρήσει. Ας έλεγε και διατυμπάνιζε τ αντίθετο. Και καλά έκανε και Εκείνος φαίνεται ότι της συμπαραστεκόταν. Και έτσι είχαν μια αρμονική σχέση οι δύο τους.

Κάτι άλλο που έγινε, είναι ότι όλο αυτό το διάστημα που ήταν στο Αταλί (Κάτω Σχολάρι) ποτέ δεν ήρθε στον ύπνο της η αδελφή της η Μαρία. Οταν την είδε σαν όραμα. Αυτό σκεπτόταν αυτό το μεσημέρι του Μάη του 44, ενώ κοίταζε τα παιδιά που δούλευαν στα χωράφια και εκείνη μαζί τους στη ξένη γή και για ξένα αφεντικά. Κάθησε να ξαποστάσει και είδε μια γυναίκα να έρχεται κατά το μέρος της. Δε την γνώρισε αμέσως, είχε αρχίσει να ξεχνάει και ανθρώπους μέσα απο τα βάσανα της κατοχής. Ηταν μια γυναίκα όμορφη, περίπου συνομίληκη της αδύνατη και την πλησίασε με ένα πλατύ χαμόγελο.

«Μύρη, ντε φτάς; Κε γνώριτσες με; (Μύρη τι κάνεις; Δε με γνώρισες);

«Ποίος ες; (ποια είσαι;)»

«Μύρη, η Ραχήλα είμαι…»

Στο άκουσμα του ονόματος της παιδικής της φίλης απο τη Ρωσία, αναγάλλιασε η ψυχή της και η καρδιά της άρχισε να κτυπάει δυνατά… «μάνα … Παναϊα μ… Ραχήλα μ… πως, πως;»

Κάθισαν και τάπανε. Η Ραχήλα ένα γυιό είχε και ήταν μικροχήρα. Ολα τα χρονια της κατοχής γύρισε πέρα δώθε στα χωριά γύρω απο τη Θεσσαλονίκη και προσπαθούσε να επιβιώσει με το παιδί της. Εκεί άκουσε διάφορες ιστορίες και φυσικά και την ιστορία της οικογένειας απο τον κάμπο του Νευροκοπίου, τη Ποντιακή οικογένεια απο το Οχυρό. Τότε θυμήθηκε την παιδική της φίλη τη Μυροφόρα και όταν ρώτησε το όνομα έγινε η επιβεβαίωση και έτσι βρεθήκανε. Θυμηθήκανε ιστορίες απο τα σχολικά τους χρόνια στη Ρωσία, θυμηθήκανε ότι τις ένωνε και τη ζωή που τις χώρισε. Προσφυγοπούλες και οι δύο απο το Πόντο έφυγαν απο το Τουαψέ της Ρωσίας και με καράβι διέσχισαν τη Μαύρη Θάλασσα , το Αιγαίο και φτάσαν στον Πειραιά. Η ζωή της χώρισε εκει στον Πειραιά και τη διανομή των προσφύγων, που αλλού έστειλε την Ραχήλ και αλλού τη Μυροφόρα και την οικογένεια της… Ομως η σημερινή συνάντηση, ήταν και καθοριστική για κάποιο λόγο για τη πορεία και την εξέλιξη της οικογένειας της Μυροφόρας.

Η Ραχήλα, άκουσε και είδε με τα μάτια της όλη την ιστορία και την πορεία της οικογένειας. Ειδε τα παιδιά της Μυροφόρας αλλά και τα ορφανά της αδελφής της. Τότε της είπε οτι θα μιλούσε σε μια καλή κυρία Εβραία που έμενε στην Ανω Τούμπα στη Θεσσαλονίκη, στη μαντάμ Χούντερ. Αυτή βοηθούσε και πολύ γιατί την είχαν και πολύ βοηθήσει. Δε πέρασε μήνας και το καλό μαντάτο ήρθε μέσω ενός αγωγιάτη.

Τα παιδιά ήταν στα χωράφια και δούλευαν και η Μυροφόρα έκανε λίγο χαβίτς (ποντιακό φαγητό με αλεύρι καλαμποκιού) για να φάνε τα παιδιά, στη κουζίνα του σχολείου, δίπλα το τσαντηρόσπιτο. Ενας άντρας ξένος φώναξε το όνομα της και εκείνη έτρεξε να δεί τι συμβαίνει. Της έδωσε ένα γράμμα σε ένα φάκελλο κλειστό. Η Μυροφόρα στο μεταξύ είχε μάθει και τα Ελληνικά γράμματα, γιατί μόνο Ρούσικα ήξερε να γράφει και να μιλάει, εκτός απο τα Ποντιακά, αλλά μαζί με τα παιδιά στο σχολείο έμαθε και εκείνη. Το γράμμα έγραφε, λίγα λόγια πού έλεγαν τα πάντα… λίγα λόγια αρκετά για ν αλλάξει η ζωή τους..

«Πάρε την οικογένεια σου και έλα να με βρείς στην Ανω Τούμπα στη Θεσσαλονίκη. Ρώτα και θα σου πούν το σπίτι μου είναι λίγο παραπάνω απο την Αγία Μαρίνα. Σας περιμένω. Μού μίλησε η Ραχήλ για σάς.. Μ.Χούντερ»

Η αναχώρηση στην καρότσα ενός φορτηγου ένα καταμεσήμερο ήρθε σαν ανακούφιση αλλά και γεμάτη αγωνία για το καινούργια άγνωστο. Που πηγαίναν, τι τους περίμενε εκεί; Και ενώ το φορτηγό πήγαινε αγκομαχώντας και αργά μέσα στη κάψα του μεσημεριού του Ιούλη του 44, της φάνηκε της Μυροφόρας ότι είδε μια αγρότισσα με ένα μαυρο μαντήλι εκεί δίπλα στο δρόμο. Γύρισε την κοίταξε και ήταν η αδελφή της η Μαρία ή το όραμα της αδελφής της. Η Μαρία, έδειχνε χαρούμενη και της χαμογέλασε…

«Μύρη μου, το καλό που έκανες και κάνεις, θα το δείς μπροστά σου…»

Δεν πρόλαβε ν απαντήσει και το φορτηγό έστριψε και τα λόγια έφτασαν σαν ψίθυρος πάλι στα αυτιά της με τον αέρα… Κοίταξε τους άλλους, κανείς δε μιλούσε… ούτε τα παιδιά… κανείς… όλα ήταν απορροφημένα στις σκέψεις τους.. ούτε ο Ισάκς… ούτε κανείς άλλος είχε δεί τη περίεργη γυναίκα… Κανείς… όμως η Μυροφόρα κατάλαβε…… και κατάλαβε καλά….

Ακροτελεύτιος Λόγος

Η γιαγιά μας η Μυροφόρα, γιατί για μάς όλους ήταν η πραγματική και μοναδική γιαγιά που γνωρίσαμε και που μεγάλωσε τους γονείς μας. Ολοι ήμασταν εγγόνια της, όλοι και τα παιδιά των παιδιών της και τα παιδιά των ανηψιών της. Η μακαρίτισσα η μάνα μου η Ευμορφίλη (Φούλα) Αϊδονίδου Αθανασιάδου το γένος Κιτμιρίδου, έμεινε με τη θεία της μέχρι τα 14 της και μετά κατέβηκε στην Αθήνα, όπου και συνέχισε τη δική της πορεία στη ζωή. Η οικογένεια μετά την αναχώρηση απο το Κάτω Σχολάρι, έμεινε στη Θεσσαλονίκη στο σπίτι της μαντάμ Χούντερ ,για λίγους μήνες μέχρι τη λήξη του πολέμου και την αναχώρηση Γερμανών και Βούλγαρων. Με το τέλος του πολέμου τα μεγαλύτερα παιδιά πήγανε στρατιώτες και ακολούθησαν τη μοίρα της γενιάς τους (εμφύλιος πόλεμος κλπ). Ευτυχώς δε χάθηκε κανείς τους. Άλλοι γυρίσαν στα χωριά και άλλοι στη Θεσσαλονίκη.

Η γιαγιά μας η Μυροφόρα έμεινε με τα παιδιά της και τα τελευταία χρόνια της με τη κόρη της Νόπη Βασιλειάδου Μπουρογιαννοπούλου το γένος Κιτμιρίδου, μέχρι τη μέρα του θανάτου της. Εφυγε μια ήσυχη μέρα του Ιουνίου του έτους 1986 σε ηλικία 82, περικυκλωμένη απο αγάπη και φροντίδα, λίγο μετά την έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου του Τσερνομπίλ.

«Μύρη μου, το καλό που έκανες και κάνεις, θα το δείς μπροστά σου…»

της είχε πεί η οπτασία της νεκρής της αδελφής Μαρίας… και το καλό πού έκανε η ζωή , ο Θεός δε ξέρω ποιός της το ανταπέδωσε και το είδε..

Κλείνοντας θέλω να πώ ότι μία βδομάδα πριν φύγει απο τον κόσμο αυτό, ήταν άρρωστη στο νοσοκομείο και πλέον λόγω γεροντικής άννοιας δεν πολυγνώριζε… Εγώ απο την Αθήνα, βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη για δύο μέρες για ένα δικαστήριο και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να επισκεφθή στο νοσοκομείο τη γιαγιά.. Δεν γνώριζε σχεδόν κανέναν, ούτε τα παιδιά της … Μόλις με είδε, με κοίταξε καλά και δε μιλούσε… Τη ρώτησε η νονά μου και κόρη της η Νόπη…

«Μαμά ξέρεις ποιός είναι;»

Και εκείνη με σβησμένη φωνή, απάντησε:

«μανα, τι λές; Ο Γιωργάκης τη Φούλης μου»

την αγκάλιασα τη φίλησα… μετά απο 5 μέρες πέθανε και ήμουν στην Αθήνα… είχα δικαστήριο, δε μπόρεσα να πάω στην κηδεία της… Η γιαγιά ζεί πάντα ζεί μέσα μου, στη σκέψη μου …

Σε προσωπικό επίπεδο ως αφηγητής όλων των γεγονότων αυτών και όσων άλλων θα καταγράψω, έχω να πώ ότι όλα αυτά, είναι όσα μου διηγήθηκε η ίδια η γιαγιά μου για την περίοδο εκείνη της κατοχής. Το θαυμάσιο ήταν ότι όρθωσε το (κοντούλικο) ανάστημα της και έγινε γίγαντας σπάζοντας κυριολεκτικά δεσμούς και αλυσίδες, προκειμένου να κάνει εκείνο που της έλεγε το συναίσθημα και η λογική της.

Τα ορφανά της αδελφής της, έπρεπε να σωθούν και σώθηκαν….

Αιωνία σου η μνήμη… γιαγιά μου

[divider]

Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάδης

Δικηγόρος – Θεατρικός Συγγραφέας
SYDNEY NSW – AUSTRALIA
e-mail: athanasiadis.g@hotmail.com
Tel: 0421 969 172

Στη μνήμη της γιαγιάς μου Μυροφόρας Κιτμιρίδου Βασιλειάδου
και της μητέρας μου Ευμορφίλης(Φούλας) Αϊδονίδου Αθανασιάδου το γένος Κιτμιρίδου

Αφιερωμένο
Στην αγαπημένη θεία και νονά μου Νόπη Βασιλειάδου Μπουρογιαννοπούλου το γένος Κιτμιρίδου
και στη αγαπημένη μου θεία Ειρήνη Αϊδονίδου Γαβριηλίδου το γένος Κιτμιρίδου

The post Η γιαγιά μας η Μυροφόρα! ένα ιστορικό διήγημα του Γιώργου Αθανασιάδη appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

ΤΙΣΙΣ – Μία σκοτεινή ταινία φαντασίας

ikariaki.gr — Wed, 27 May 2015 07:37:22 +0000

Αρχικά θέλω να κάνω ξεκάθαρο ότι δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου ούτε έχω ιδιαίτερες γνώσεις για το πώς θα πρέπει να είναι μια ταινία, τουλάχιστον απο τεχνικής απόψεως. Περαιτέρω, μου είναι πάντα δύσκολο να κάνω κριτική για τη δουλειά, την πνευματική αλλά και σωματική εν προκειμένω προσπάθεια του σκηνοθέτη και φυσικά των ηθοποιών και όλων των συντελεστών της παραγωγής μιάς κινηματογραφικής ταινίας.

Συνεπώς εύλογα θα μπορούσε κάποιος να πεί, ότι αφού δεν ξέρεις το ένα ή το άλλο, τότε πως τολμάς και προβάλλεις μια γνώμη. Πράγματι ίσως και να ήταν έτσι, αν στην πορεία των πραγμάτων και της ζωής γενικότερα παραβλέπαμε το συναίσθημα. Λοιπόν, λειτουργώ συναισθηματικά και άμεσα ανταποκρίνομαι σε ότι διεγείρει τον συναισθηματικό μου κόσμο, μέσα απο τη διαδικασία των προσλαμβανουσών δια μέσου των αισθήσεων και της λογικής μου.

Βλέποντας σήμερα αυτό το συγκεκριμένο trailer της ταινίας ΤΙΣΙΣ, που πρόκειται σε εύλογο χρονικό διάστημα, από ότι πληροφορούμαι απο τα κοινωνικά δίκτυα και την παραγωγή, να προβληθεί στις αίθουσες, ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ. Οι παλμοί της καρδιάς μου επιταχύνθηκαν και ξαφνικά έφυγα μακρυά στο τόπο και στο χρόνο. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Ευαγγελόπουλος, μέσα σ αυτά τα 2 περίπου λεπτά, μέσα απο την τέλεια φωτογραφία, την εξαιρετική μουσική και αυτά τα δείγματα υψηλής υποκριτικής και ερμηνείας των ηθοποιών, κατόρθωσε το επιδιωκόμενο; Αυτό θέλει να δώσει η ταινία; Το απόκοσμο; Το μυστήριο; Μια ιστορία από σκοτεινές εποχές;
Πολλές οι απορίες, που βέβαια θα λυθούν στην προβολή της ταινίας, όποτε αυτή γίνει..

Αν το τρέϊλερ, είχε σκοπό να κεντρίσει τη φαντασία, να εξιτάρει τον θεατή και να τον εισάγει στον κόσμο του προσδοκώμενου μυστηρίου ή κάποιας ιστορίας ύβρεως, ατής, νεμέσεως και τίσεως, διότι ο τίτλος της ταινίας, οδηγεί στη τιμωρία, τότε πράγματι το πέτυχε

Το προσδοκώμενο είναι η τιμωρία.. τίνος όμως; και γιατί;

Σίγουρα δε πρόκειται για κάτι συνηθισμένο και απλό …

Ενα τέλειο trailer λοιπόν και αρκετό για να κορυφώσει την αγωνία μας ως θεατών, για το επερχόμενο..

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε όλους τους συντελεστές και περιμένουμε και την ταινία!

https://youtu.be/8rd9j_kEfYs

[divider]

Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάδης

Δικηγόρος – Θεατρικός Συγγραφέας

SYDNEY AUSTRALIA

e-mail: athanasiadis.g@hotmail.com

Tel: 0421969172

377-383 Sussex St SYDNEY

NSW 2000

The post ΤΙΣΙΣ – Μία σκοτεινή ταινία φαντασίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Τιτανομαχία… αλήθεια ή μύθος;

ikariaki.gr — Tue, 31 Mar 2015 19:38:40 +0000

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ο ΚΟΣΜΟΣ στο Σύδνεϋ την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015

Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάδης

Δικηγόρος – Θεατρικός Συγγραφέας

ΣΥΔΝΕΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

e mail: athanasiadis.g@hotmail.com

tel: 0421 969 172

….Τιτῆνές τε θεοὶ καὶ ὅσοι Κρόνου
ἐξεγένοντο,

οἱ μὲν ἀφ᾽ ὑψηλῆς Ὄθρυος Τιτῆνες ἀγαυοί,

οἱ δ᾽ ἄρ᾽ ἀπ᾽ Οὐλύμποιο θεοὶ δωτῆρες ἐάων

οὓς τέκεν ἠύκομος Ῥείη Κρόνῳ εὐνηθεῖσα.

οἵ ῥα τότ᾽ ἀλλήλοισι μάχην θυμαλγέ᾽ ἔχοντες

συνεχέως ἐμάχοντο δέκα πλείους ἐνιαυτούς·…..

Ησιόδου Θεογονία

Νεοελληνική απόδοση

….οι θεοί Τιτάνες κι όσοι απ᾽ τον Κρόνο γεννηθήκανε, οι ένδοξοι Τιτάνες από την Όθρη την ψηλή, κι από τον Όλυμπο οι θεοί, των αγαθών οι χορηγοί,αυτοί που η Ρέα γέννησε σαν πλάγιασε με τον Κρόνο. Κι εκείνοι πολέμαγαν μεταξύ τους συνεχώς για δέκα ολόκληρα χρόνια…

Με αυτούς τους στίχους, ξεκινά η περιγραφή της Τιτανομαχίας, μίας των μεγαλύτερων πρώτων μεγάλων μαχών που γνώρισε η Γή απο καταβολής της. Ο Ησίοδος κάνει έτσι την πρώτη περιγραφή του, στην επικράτηση του «νέου» κόσμου, πάνω στον παλαιότερο κόσμο. Η Θεογονία του Ησιόδου, είναι ποίημα. Ετσι πολύ απλά θεωρείται το ποίημα αυτό αναφερόμενο σε παραμυθολογικά γεγονότα, που ουδεμία σχέση έχουν με την αλήθεια και τον μύθο, διότι Μύθος στην Ελληνική γλώσσα, σημαίνει Ιστορία. Η φανταστική ιστορία που αποτελεί αποκύημα οιουδήποτε ανθρώπινου νοός, ονομάζεται παραμυθία ή παραμύθος ή παραμύθι. Η διαφορά έγκειται στο ότι τα αναφερόμενα στο παραμύθι, δέν έχουν συμβεί ποτέ και σκοπός της διδασκαλίας του είναι η μετάδοση ιδεών, νοημάτων και μηνυμάτων για παραδειγματισμό και γνώση. Κάποιες φορές όμως και ιδού το θαύμα, το παραμύθι ή η παραμυθολογία αποτελούν την διαχρονική και διά μέσου των αιώνων μεταφορά γεγονότων του αρχαίου, τα οποία και κυρίως ελλείψει του γραπτού λόγου ή ευρημάτων την οποία που συνέβησαν, παίρνουν την μορφή παραμυθολογίας. Μέσω και της παραμυθίας λοιπόν μεταφέρεται ιστορική γνώση που επαληθεύεται από την ιστορική προσέγγιση και παρατήρηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας.

Ο όρος τέλος μυθολογία, όπως καθιερώθηκε σήμερα και ιδίως μέσω της γλωσσοπλαστικής και διαστρεβλωτικής όσον αφορά την ελληνική γλώσσα ικανότητας των χριστιανών, αναφέρεται στην θρησκευτική ιστορία των Ελλήνων. Εμείς χρησιμοποιούμε τον όρο μυθολογία με την πραγματική του έννοια, ώς εξιστόρηση δηλαδή γεγονότων, με τα κοσμούντα αυτήν στοιχεία μυθοπλασίας, στα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου και τηρουμένων των αναλογιών. Αλλωστε το ίδιο κάνουν και οι οπαδοί των τριών μεγάλων μονοεθεϊστικών θρησκειών σε σχέση με την παραμυθολογική βίβλο των Εβραίων την οποία με τον τίτλο παλαιά διαθήκη, ενσωμάτωσαν τόσο οι χριστιανοί όσο και οι μουσουλμάνοι στα ιερά βιβλία της θρησκείας τους. Και το οξύμωρο είναι ότι ενώ και η παλαιά διαθήκη ή η βίβλος όπως λέγεται βρίθει μυθοπλαστικών και παραμυθολογικών στοιχείων και μάλιστα χωρίς τον εκλεπτυσμό και την καλλιτεχνική οπτική της ελληνικής μυθολογίας, η μέν βίβλος θεωρείται ακόμη στις μέρες μας ιερό βιβλίο και μάλιστα αναμφισβήτητης αλήθειας, ενώ αντίθετα η ελληνική μυθολογία όχι και άνευ θρησκευτικής αξίας.

Στο απόσπασμα που αναφέρω στη αρχή του άρθρου μου, ο Ησίοδος στο ποίημα του Θεογονία αναφέρεται στην Τιτανομαχία. Για να βάζουμε όμως τα θέματα σε τάξη, οφείλω να σας πώ ότι η Θεογονία είναι επικό ποίημα του Ησιόδου που περιγράφει, σε αντίθεση με τις κοσμογονίες άλλων ανατολικών λαών, την καταγωγή των θεών της ελληνικής μυθολογίας όπως αυτοί γεννήθηκαν και διαμορφώθηκαν στην ανθρώπινη αντίληψη κατόπιν πρώιμων παρατηρήσεων μαζί με τη Γη (Γαία), τους ποταμούς, την απέραντη θάλασσα, τα λαμπρά άστρα και τον πλατύ υπεράνω όλων ουρανό. Θεωρείται ότι γράφτηκε μετά τα Ομηρικά έπη τα οποία αποτελούν πηγή του έργου υπολογίζοντας θεωρητικά γύρω στο 1000 – 700 π.Χ. Η Θεογονία του Ησιόδου αποτελεί μια σημαντικότατη πηγή για την αρχαία ελληνική μυθολογία, που αναφέρει το σύνολο σχεδόν των ιδεατών θεοτήτων που σέβονταν και τιμούσαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Συνεπώς και σύμφωνα με την Θεογονία του Ησιόδου, επακόλουθου έργου τεράστιας ιστορικής και επιστημονικής αξίας των Ομηρικών επών, αποτελεί ίσως την πιό στουδαία απο τις πρώτες καταγραφές της ιστορίας όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και ευρύτερα του ανθρώπινου είδους και των δρώμενων του πλανήτη μας απο την απαρχή της σταθεροποίησης τους ως βιώσιμου.

Οι Ελληνες της αρχαιότητας, ως εκ των πλέον πολιτισμένων λαών στην ιστορία της γής, μεταφέρουν μέσω της τέχνης και θα τολμούσα να πώ, πολλές φορές με αυτοσαρκασμό, τις αλήθειες τους, τα πάθη, τις δοξασίες του με άπλετη εξωστρέφεια. Ενας λαός χαρισματικός, πνευματώδης, ελεύθερος και προπάντων ευρηματικός ώστε να οικειοποιείται και να ενσωματώνει με τρόπο θαυμαστό ακόμη και εκείνα που έξωθεν τον ενοχλούν. Η ενσωμάτωση των ξένων στοιχείων στην ελληνική εθνική ιδιοσυγκρασία και θρησκεία γίνεται διαχρονικά με τέτοιο τρόπο, ώστε τελικά το εισερχόμενο στοιχείο να μεταλλάσσεται σε μεγάλο βαθμό με αποτέλεσμα να απέχει πολλές φορές παρασάγγας απο την αρχική του μορφή με απόκλιση μάλιστα σημαντική ως προς και αυτή την αρχική του ταυτότητα.

Στα πλαίσια αυτής της αναγκαστικής καθώς φαίνεται και βίαιης ενσωμάτωσης των νέων στοιχείων οι Ελληνες έπρεπε στους αρχαϊκούς ή προϊστορικούς χρόνους να δεχθούν την εισβολή των Ολυμπίων Θεών και να αποπέμψουν, να «σκοτώσουν» τους αρχαίους δημιουργούς Θεούς, που λάτρευαν στην δεύτερη φάση της ιστορικής τους εξέλιξης (χρονικά αυτό συμπίπτει και με την παρουσία του ανθρώπινου είδους ως μετόχου στα γεωλογικά δρώμενα εκείνων των χρόνων), δηλαδή τους μεγάλους Τιτάνες.

Η εξέλιξη αυτή, επηρρέασε μεν την ψυχοσύνθεση των Ελλήνων, τις δοξασίες και κυρίως απετέλεσε τη φάση για την ολοκλήρωση της μεταλλαγής της κοινωνίας απο μητριαρχική σε λανθάνουσα μητριαρχική, καθόσον ουδέποτε το θηλυκό στοιχείο έπαψε να παρεμβαίνει στη συλλογική ζωή των Ελλήνων και μάλιστα θεοποιημένο. Οι Ολύμπιοι, η προέλευση και επικράτηση των οποίων έγινε εκείνους τους σκοτεινούς αιώνες, του κενού της ιστορικής συνέχειας των Ελλήνων γύρω στην Τρίτη χιλιετία πριν την χριστιανική χρονολόγηση. Βεβαίως μιλάμε για την επικράτηση τους με τη τελική τους δωδεκαθεϊκή μορφή, στα πλαίσια ενός πολυθεϊσμού, του οποίου θεωρούνται η ηγετική ομάδα…

Το άρθρο συνεχίζεται την επόμενη Τετάρτη..
ενα μικρό λήμμα μιας παραγράφου, για συντομία, ελήφθη απο την WIKIPEDIA.

The post Τιτανομαχία… αλήθεια ή μύθος; appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Από τα Θεατρικά βραβεία Λυσικράτη στο Σύδνευ

ikariaki.gr — Sun, 01 Feb 2015 12:19:54 +0000

Γράφουν οι

Γιάννης Δραμιτινός
Δημοσιογράφος – Φωτογράφος

Γιώργος Αθανασιάδης
Δικηγόρος – Θεατρικός Συγγραφέας
Τηλ¨0421969172

ΣΥΔΝΕΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

LYSICRATES PRIZE

Οπως είχαμε προαναγγείλει στο φύλλο της εφημερίδας O KOSMOS την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2015, μια
ξεχωριστή τελετή έλαβε χώρα εδώ στο Σύδνεϋ την τόσο γνωστή – άγνωστη αγαπημένη πόλη που ζούμε. Μια πόλη με ιδιαίτερη ταυτότητα και προσωπικότητα, που την κάνουν να ξεχωρίζει απο τις άλλες πόλεις της Αυστραλίας. Η ηθελημένη ή αθέλητη επιλογή του καθενός μας να ζούμε στην πόλη αυτή, μας δικαιώνει διαρκώς μέσα από όλα εκείνα, που ερευνώντας την με αγάπη και θετικότητα μας αποκαλύπτει.

Την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2015, στην καρδιά της πόλης στους Royal Botanical Gardens καθώς επίσης και στο Conservatorium έγιναν σπουδαία πράγματα και συγκεκριμένα ας πάρουμε την ιστορία απο την αρχή:

Πριν περίπου ένα χρόνο και ίσως περισσότερο, ένα όμορφο απόγευμα το ζεύγος των συμπαροίκων μας, John and Patricia Azarias έκαναν τον περίπατο τους στους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους της πόλης μας. Συνταξιούχοι και οι δύο, ο μέν Ιωάννης Αζαριας παλαίμαχος λογιστής ή δε Κα Πατρίτσια συνταξιούχος υπάλληλος του ΟΗΕ περιδιαβαίνοντας την πόλη μας παρατηρούν και καταγράφουν πιθανόν όλα εκείνα που όλοι μας δε προσέχουμε ως εργαζόμενοι. Η πόλη γύρω μας ζεί, υπάρχει αναπτύσσεται, προσφέρει ανάσες πολιτισμού, είναι ένα στολίδι, που όμως με τις καθημερινές μας έννοιες παραβλέπουμε.

Στη φωτό ο συντάκτης του άρθρου Γιώργος Αθανασιάδης με τον Τζών και την Πατρίτσια Αζαρία, εμπνευστές και ιδρυτές των θεατρικών βραβείων Λυσικράτης,στο Σύδνεϋ

Μέσα σε όλη αυτή την καλλιτεχνική και ρομαντική ατμόσφαιρα των Κήπων, πέρα απο τη φυσική ομορφιά υπάρχουν πολλά και όμορφα μνημεία, μεταξύ των οποίων και ένα αντίγραφο του «Φαναριού του Διογένη» ή επί το ορθότερον Μνημείου του Λυσικράτους, που το πρωτότυπο, ώς γνωστόν ευρίσκεται στην αρχαιότερη οδό του κόσμου, την οδό Τριπόδων στην Αθήνα.

Είναι ένα μνημείο, που στην αρχαιότητα, στήθηκε στην ίδια θέση που βρίσκεται και σήμερα για να τιμήσει τον νικητή των θεατρικών αγώνων της χρονιάς που κτίσθηκε. Χορηγός του μνημείου ήταν κάποιος Λυσικράτης, ο οποίος κάλυψε και τις ανάγκες της κατασκευής του. Ενα μνημείο 2500 χρόνων στην καρδιά της Αθήνας, κάτω απο τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως στο νοτιανατολικό της τμήμα. Αυτά αναφορικά με το αρχαίο μνημείο της Αθήνας, που στέκει περήφανο στην πιό όμορφη και πνευματική πόλη του κόσμου, ακμαίο και μας θυμίζει στιγμές, που μας κάνει να αισθανόμαστε περήφανοι σαν έθνος.

Ομως, παράλληλα με όλα αυτά, εδώ στο Σύδνεϋ έχουμε το δικό μας μνημείο του Λυσικράτους, εκεί στους Βοτανικούς Κήπους, που αποτελεί ακριβές και πιστό αντίγραφο του πρωτοτύπου της Αθήνας, έργο και αυτό εξαιρετικής ομορφιάς και τέχνης. Είμαι βέβαιος, ότι όπως και εγώ, ελάχιστοι θα έχουν προσέξει την ύπαρξη του προσπερνώντας το, πίσω απο τις όμορφες λιμνούλες με τα αγάλματα εκεί κοντά στη θάλασσα. Το ζεύγος Αζαρία, το πρόσεξαν, το θαύμασαν καθώς επίσης παρατήρησαν ότι χρήζει αποκατάστασης του, που σημαίνει ένα υψηλό οικονομικό κόστος.

Και το δικό μας μνημείο «Φανάρι του Διογένη» εδώ στο Σύδνεϋ, είναι πλέον παλαιό καθόσον η παραγγελία κατασκευής του έγινε το έτος 1870 λίγα χρόνια σχετικά μετά την άφιξη των πρώτων κατοίκων της Νέας Νότιας Ουαλίας και της δημιουργίας της πόλης μας. Την εποχή λοιπόν εκείνη οι πρώτοι Premiers της πολιτείας, ήθελαν να στολίσουν την πρωτεύουσα πόλη το Σύδνεϋ και να την κάνουν όμορφη και κοιτίδα πολιτισμού, παραδίδοντας στις επόμενες γενιές ένα κόσμημα. Ο κυβερνήτης James Martin, το παρήγγειλε και μεταγενέστερα ο υπουργός Παιδείας της Νέας Νότιας Ουαλίας Clive Evatt το συντήρησε, διατήρησε και το τοποθέτησε στη σημερινή του θέση.

Παροντες στην εκδήλωση ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος της Νέας Νότιας Ουαλίας Κος Luke Foley (left) και ο ομοσπονδιακός βουλευτής του κομματος Κος Anthony Albanese (right)

Το μνημείο φαίνεται ότι δε έτυχε ποτέ της πρέπουσας συντήρησης και το ζεύγος Αζαρία, με ελληνικότατη ψυχή και υψηλό πολιτιστικό επίπεδο, ανέλαβαν τον αγώνα της συγκέντρωσης χρημάτων για την αποκατάσταση του μνημείου. Η ιδέα της καθιέρωσης του βραβείου Lysicrates Prize απο το όνομα του αρχαίου Ελληνα χορηγού είχε ήδη γεννηθεί. Θεατρικό βραβείο το μνημείο της Αθήνας, θεατρικό βραβείο έπρεπε να δοθεί και για το μνημείο του Σύδνεϋ. Ξεκίνησαν οι επαφές με την τότε υπουργό πολιτισμού της Νέας Νότιας Ουαλίας και οικονομικών και συστήθηκε η σχετική επιτροπή με πρόσωπα που αγαπούν τη πόλη, το θέατρο και τα μνημεία της. Μακρύς ο κατάλογος των προσώπων και καταλήγουμε στην μέρα της Παρασκευής 30 Ιανουαρίου 2015.

Τρία θεατρικά έργα καινούργια πρόκειται να βραβευτούν μετά απο επιλογή ανάμεσα σε πολλά που είχαν κατατεθεί. Η επιλογή θα γίνονταν απο το κοινό που παρακολούθησε τελικά αποσπάσματα απο τα τρία αυτά έργα. Η ψηφοφορία έγινε με ξύλινους σβόλους. Υπήρχαν έξω από την αίθουσα του Conservatorium που παρουσιάστηκαν οι πρώτες σκηνές από τα τρία θεατρικά διάρκειας 20 λεπτών για το καθένα, τρείς πήλινες στάμνες ψηφοδόχοι. Μπροστά απο την κάθε μία, υπήρχε μια ταμπελίτσα με το όνομα του θεατρικού έργου που αντιστοιχούσε . Η διαδικασία απλή. Ο κάθε θεατής μετά την παράσταση εξερχόμενος της αιθούσης, έριχνε τη ψήφο του στη στάμνα που αντιστοιχούσε στο θεατρικό έργο της προτίμησης του.

Τα τρία θεατρικά έργα που ήταν υποψήφια για βράβευση ήταν:

1) FORTUNE by Lally Katz

2) JESUS WANTS ME FOR A SUNBEAM by Steve Rodgers

3) THE SAVVY WOMEN by Justin Flemming

Το έργο που αναδείχθηκε νικητής στους πρώτους θεατρικούς αγώνες του Σύδνεϋ ήταν το υπ. Αριθμ. 2 παραπάνω και το οποίο θα ανέβει στη σκηνή του θεάτρου GRIFFIN THEATRE εδώ στο Σύδνεϋ και προφανώς μέρος των εσόδων απο τις παραστάσεις θα χρηματοδοτούν την ανάπλαση του ιστορικού μας μνημείου. Το σημαντικό στο όλο εγχείρημα είναι ότι ακολουθήθηκαν οι κανόνες των θεατρικών αγώνων της αρχαιότητας ένα τόλμημα ιδιαίτερης σημειολογικής αξίας και πολιτισμού, που φαίνεται ακόμη ούτε και στην Ελλάδα δεν έχει εφαρμοστεί ως τρόπος αξιολόγησης με σκοπό την παραπέρα χορηγεία για αποκατάσταση μνημείων.

Φυσικά αξιόλογοι συνεργάτες και συνεργαζόμενοι χορηγοί στην προσπάθεια αυτή και την πρωτοβουλία του ζεύγους Ιωάννη και Πατρίτσιας Αζαριά, πλην της κυβερνήσεως της Νέας Νότιας Ουαλίας, στο βαθμό που μπορεί, είναι 1) The Griffin Theatre Company και 2) The Royal Botanic Garden, Sydney.

Η όλη εκδήλωση άρχισε το απόγευμα της Παρασκευής και γύρω στις 4:30 μμ απο την αίθουσα του Κονσερβατόριουμ όπου υπήρχαν πολλοί και εκλεκτοί καλεσμένοι μεταξύ των οποίων και η ταπεινότητα μας, για την μοναδική ελληνική εφημερίδα Παναυστραλιανά δηλαδή για την εφημερίδα Ο ΚΟΣΜΟΣ. Για την εφημερίδα λοιπόν βρεθήκαμε οι δύο γράφοντες Γιάννης Δραμιτινός με την κάμερα του και Γιώργος Αθανασιάδης.

Η αίθουσα υποδοχής ήταν και τόπος συνάντησης που ένωνε και αντιτιθέμενες παρατάξεις και τάσεις τόσο του καλλιτεχνικού όσο και του πολιτικού κόσμου της πολιτείας μας. Συνευρέθησαν εκτός βουλής, όχι όμως για να εκφράσουν τις αντιπαλότητες τους, ο Πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας, εκλεγμένος με το κόμμα των φιλελευθέρων Κος Mike Baird και ο «σκιώδης πρωθυπουργός» πολιτικός του αντίπαλος και υποψήφιος με το Εργατικό κόμμα στις επερχόμενες εκλογές του Μαρτίου Κος Luke Foley. Βεβαίως ο χώρος που συμπαρευρέθησαν είναι απο εκείνους τους χώρους που έχουν την μοναδική δυναμική να συνενώνουν και τις αντιθέσεις, δηλαδή ο χώρος της τέχνης. Αυτό είναι όταν λέμε ότι η τέχνη έχει τη δύναμη και τη δυναμική να θεραπεύει. Οι εκλεκτοί καλεσμένοι εκτός των ελάχιστων Ελλήνων μεταξύ των οποίων η δημοτική σύμβουλος Κα Αγγελική Βυθούλκα, ο Κος Φωκίων Μπούρος με την παρέα του, ο Κος Διαμαντής συνταξιούχος Δικηγόρος και ελάχιστοι ακόμη, τους οποίους δεν γνωρίζουμε. Φυσικά ξεχωριστή η παρουσία του Κου Μπόμπ Κάρ, τέως Πρωθυπουργού της ΝΝΟ, τέως Υπουργού Εξωτερικών της Αυστραλίας και διανοουμένου. Ανθρωποι κάθε ηλικίας απο το χώρο της τέχνης, της πολιτικής ή άνθρωποι που απλά αγαπούν την πόλη μας, την ιστορία, την παράδοση της.

Ομιλητές πριν τις παραστάσεις ήταν η υπεύθυνη του θεάτρου Griffin Ka Lee Lewis, o Koς Αζαριας, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Κληρονομιάς Κος Rob Stokes και φυσικά ο Κος Kim Ellis διευθυντής των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων του Σύδνευ.

Μετά την τελετή παρουσίασης των αποσπασμάτων των επικρατέστερων θεατρικών έργων και τη βράβευση του καλύτερου, οι καλεσμένοι, προχώρησαν στους βοτανικούς κήπους, όπου έγινε στο χώρο του μνημείου μεγάλη μουσική καλλιτεχνική εκδήλωση.

O Παναγιώτης Καλανδράνης του συγκροτήματος OUT OF THE BLUE

Ξεχωριστή και μοναδική η παρουσία του μουσικού συγκροτήματος OUT OF THE BLUE υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του κιθαρίστα του γκρούπ Κου Παναγιώτη Καλανδράνη. Ο Παναγιώτης έπαιξε κιθάρα, ενώ ο Δημήτρης Βούρος φλάουτο και ο Αντώνης Κεκάτος μπουζούκι. Για τον όμορφο χρωματισμό της βραδιάς, το συγκρότημα επέλεξε να παίξει μελωδίες ορχηστρικά των Μάνου Λοϊζου, Μάνου Χατζηδάκη, Στάυρου Κουγιουμτζή, Λουκιανού Κελαηδόνη, Ακη Πάνου, Γιώργου Ζαμπέτα και φυσικά του Μίκη Θεοδωράκη.

Η βραδιά έκλεισε μουσικά και ένας αέρας ελληνικός πλημμύρισε το χώρο. Το βλέμμα μας στράφηκε δυτικά εκεί που έπεφτε ο ήλιος, ο ίδιος αυτός ήλιος που εκείνη την ώρα μεσορανούσε και έστελνε τις ακτίνες του, πάνω στην αγαπημένη μας πόλη. Την πόλη του πολιτισμού. Την Αθήνα μας!

O έτερος των συντακτών του άρθρου ρεπόρτερ της εφημερίδας Ο ΚΟΣΜΟΣ και φωτογράφος Γιάννης Δραμιτινός

The post Από τα Θεατρικά βραβεία Λυσικράτη στο Σύδνευ appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Εκλογολογίες… Ο μικρός Δαυΐδ ψηφίζει…

ikariaki.gr — Wed, 07 Jan 2015 06:56:55 +0000

Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάδης

Δικηγόρος

SYNDEY AUSTRALIA

e-mail: athanasiadis.g@hotmail.com

Tel: (0061) 0421 969 172

web: www.athanasiadis-lawyers.blogspot.com.au

Εκλογολογίες… Ο μικρός Δαυΐδ ψηφίζει…

Καλη σας μέρα στην Αυστραλία, στην Ελλάδα και στη Κύπρο. Εκεί πάνω στην
Ευρώπη, 15000 χιλιόμετρα μακρυά απο μάς, εν μέσω ενός βαρέως χειμώνος, δεν είναι μόνο το κρύο και το χιόνι, που παγώνει το κόσμο. Εκείνο που παγώνει τον κόσμο της Ευρώπης, που ότι και να γίνει δεν θα είναι χωρίς συνέπειες και για μας εδώ στην Αυστραλία είναι κάτι άλλο. Είναι το φάσμα της φτώχειας, το φάντασμα της πείνας και το μέλλον της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε ένα σύστημα παγκοσμιοποίησης νομικής και οικονομικής, κανένας δεν μένει αλώβητος απο την καλή ή κακή μοίρα του γείτονα του. Θεωρώντας λοιπόν πιά ότι όλος ο κόσμος είναι μια γειτονιά (φτερντίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, πουντιάζει η Αυστραλία), κάθε άλλο απο το να απέχει μακράν είναι η Ευρώπη και η τύχη της. Οτιδήποτε συμβεί στο οικονομικό σύστημα της Ευρώπης, θα έχει άμεσες επιπτώσεις σε όλο τον πλανήτη, είτε το θέλουμε είτε όχι εδώ στην Αυστραλία. Μια Ελλαδίτσα, μια τελεία στον παγκόσμιο χάρτη ειναι ένας κρίκος σε μια αλυσίδα εκατομμυρίων χιλιομέτρων, που αν σπάσει τη ζημιά την έκανε. Τι συμβαίνει όμως με τις εκλογές εκεί, και γιατί μεγάλες χώρες όπως η Αμερική και η Ρωσία ακόμη ασχολούνται;

Τούτο που διαπιστώνεται αυτές τις μέρες τις προεκλογικές, είναι δυστυχώς ότι έχουν οδηγήσει τους πολίτες, σε ένα κλίμα αβεβαιότητας και πλήρους σύγχυσης. Η διαρκής διοχέτευση τρομοκρατικών σεναρίων για όσα πρόκειται να συμβούν αν αλλάξει το σύστημα και πέσει η εξουσία στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, της δήθεν «ριζοσπαστικής αριστεράς» είναι κάτι που υπερβαίνει πιά και τα όρια του πιό εφιαλτικού κινηματογραφικού σεναρίου θρίλερ. Η αλήθεια είναι ότι πλέον η Ενωμένη Ευρώπη, βιώνει την κρίση της και φυσικά την επικείμενη διάλυση της. Ενας πύργος πάνω στην άμμο ήταν, ένα χάρτινο οικοδόμημα που αντιμετωπίζει ανέμους και θύελλες. Η κατάρρευση του είναι πλέον θέμα χρόνου, εφόσον ούτε οι υποστηρικτές του δε το θέλουν. Αγώνες εξουσίας και επικράτησης, ίντριγκες (που μπροστά τους και ο μεσαίωνας ωχριά) σε πρώτο πλάνο. Αυτό που λείπει είναι η αφορμή για την κατάρρευση.

Το απευκτέον στην πραγματικότητα είναι ευχή (εκλογή ΣΥΡΙΖΑ) για τους ηγέτες του σαθρού οικοδομήματος της ΕΕ και η λύση. Οι ηγέτιδες χώρες του βορρά (η μία δηλαδή η Γερμανία) νιώθουν απόλυτα εγκλωβισμένες στο κλουβί που τελικά κάν χρυσό δε τους βγήκε. Εκείνο που απεύχονται, λοιδωρούν και καταδεικνύουν ως αιτία δεινών, κατά βάθος παρακαλούν να συμβεί. Και επειδή η ξύλινη γλώσσα δε μου πάει, τρομοκρατούν για εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και έξοδο απο το ευρώ (που τουλάχιστον ο Αλεξάκης, δεν έχει τα κότσια να το κάνει). Απο την άλλη γνωρίζουν ότι ένα τέτοιο πιθανό σενάριο (απίθανο κατά τη φτωχή μου άποψη) θα συμπαρασύρει και άλλες χώρες και τάσεις των χωρών του ευρωπαϊκου νότου (Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρος και ακόμη και η Γαλλία). Ομως θα αποτελέσει λύτρωση για τη Γερμανία και τις ισχυρότερες χώρες του Βορρά που ερωτοτροπούν σφόδρα με την επιστροφή στα εθνικά τους νομίσματα και την οικονομική τους ανεξαρτησία. Το μοντέλο της παγκοσμιοποιημένης διακυβέρνης που υποστηρίχθηκε βέβαια και απο τον ΓΑΠ (Παπανδρέου υιό), Βενιζέλο, Σαμαρά κλπ, φαίνεται ότι πρακτικά καταρρέει, εφόσον ακόμη υπάρχουν έθνη και λαοί με τις ιδιαιτερότητες τους, τον πολιτισμό και τον πλουραλισμό τους, που δίνει και τα ιδιαίτερα όμορφα χαρακτηριστικά του κόσμου μας.

Το πολυπολιτισμικό μοντέλο, διατηρείται ή γίνονται προσπάθειες διατήρησης του, σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως στην Αυστραλία που ζούμε για παράδειγμα. Εκείνο όμως που διαπιστώνεται καθημερινά, είναι απλά η αποτυχία του. Διατηρείται και επιβιώνει κάτω από ένα καθεστώς σκληρών νόμων και ποινών, που ο φόβος της παράβασης τους, αναγκάζει τους πολίτες σε συμβίωση και όχι η ενσυνείδητη επιλογή τους. Αυτό που φαίνεται τελικά μέσα απο τις μικρές εστίες έντασης και την καταστολή του (ας ρίξουμε μια ματιά τι συνέβη στο Σύδνεϋ στο Martin Place), που πολλές φορές καταλήγουν να αποτελούν τα προσανάμματα για κάτι μεγαλύτερο που αποφεύγεται την τελευταία στιγμή (ή πού έρχεται και δε το ευχόμαστε φυσικά). Κυρίως θρησκευτικές κοσμοαντιλήψεις και θεωρίες, διδάγματα και τυφλές αποδοχές με στόχο την προσέγγιση του υπερβατικά επιθυμουμένου μέσα απο μια αντικοινωνική καθαρά ατομικιστική αντίληψη, στέκονται φραγμοί στην ενσυνείδητη αποδοχή του πολυπολιτισμικού μοντέλου συμβίωσης. Τελικά, καταλήγει το πολυπολιτισμικό μοντέλο στην πράξη, όπως θα θέλαμε ίσως κάποιοι ρομαντικοί να είναι, να παραμένει θεωρία και να επιβάλλεται μέσα από την διαδικασία των νόμων και της αυστηρής διακυβέρνησης των κρατών. Συνεπώς, μέσα απο την διαπίστωση αυτή και την προσπάθεια επιβολής των ιδεών, τάσεων και απόψεων του ενός έθνους πάνω στα άλλα και βεβαίως πάνω απο όλα την οικονομική εξουσίαση και εκμετάλλευση του ενός σε βάρος του άλλου, το οικοδόμημα της ΕΕ, φοβάμαι κάποια στιγμή θα καταρρεύσει (και αυτό προσπάθησε να κτιστεί στη βάση του πολυπολιτισμού και της παγκοσμιοποίησης).

Ο πόνος και οι επιπτώσεις θα είναι σοβαρές σε πολλά επίπεδα εάν διαλυθεί η ΕΕ, σε χρόνο οποιονδήποτε στο άμεσο ή στο εγγύς μέλλον, αλλά στο θεατρικό έργο που ζεί η Ευρώπη όπως και στην τραγωδία, μετά τα πάθη έρχεται η κάθαρση. Πρώτα θα συμβούν τα τραγικά γεγονότα, με τις όποιες επιπτώσεις τους στις ζωές όλων πάνω στον πλανήτη (ελπίζουμε να μη δούμε και πολέμους σε παγκόσμιο επίπεδο) και μετά θα έρθει η κάθαρση. Κάθαρση χωρίς πάθη δεν υπάρχει.. γιατί απλά έτσι είναι…

Στην κατάληξη λοιπόν, έχουν σημασία και μάλιστα μεγάλο οι Ελληνικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, διότι όπως προείπα και η πατρίδα μας είναι ένας κρίκος στην παγκόσμια αλυσίδα. Αν σπάσει η ζημιά αυτών θα επεκταθεί γενικότερα σε όλες τις Ηπείρους λόγω της παγκοσμιοποίησης της αγοράς. Αυτό φυσικά δεν θέλουν να το επιτρέψουν εκείνοι που ωφελούνται απο το σημερινό Status Quo, και πιέζουν και τρομοκρατούν…

Εν αναμονή λοιπόν των εξελίξεων… ο μικρός Δαυΐδ απέναντι στο Γολιάθ!Οι φωτογραφίες επιλέγονται τυχαία απο το διαδίκτυο.

The post Εκλογολογίες… Ο μικρός Δαυΐδ ψηφίζει… appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Το αληθινό πνεύμα του ανθρώπου… Xρόνια Πολλά!

ikariaki.gr — Wed, 24 Dec 2014 22:11:22 +0000

Η περίοδος των Χριστουγέννων, δημιουργήθηκε για την αυξηση της εμπορικής κίνησης, (σε καλές εποχές) αφ΄ ενός και για τον αυτοεξορκισμό της αδιαφορίας μας, της απανθρωπιάς και το σπουδαιότερο της υποκρισίας μας, σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο αφ΄ ετέρου. Φοράμε χαμόγελα, δίνουμε ένα παραπάνω οβολo, όσοι έχουμε, χαμογελάμε, βάζουμε πάνω μας την Αρτα και τα Γιάννενα ενδυματολογικά εννοώ, και βγαίνουμε στην πασαρέλλα των κοινωνικών συγκεντρώσεων, να διασκεδάσουμε, να μεθύσουμε, να χορέψουμε. Υποκρισία, σε όλο της το μεγαλείο. Η πείνα και η εξαθλίωση, εκτός απο την πατρίδα μας την Ελλάδα, για όσους ακόμη την θεωρούμε έτσι, μαστίζει και όλο τον πλανήτη, αλλά όλα αυτά συμβαίνουν πολύ μακρυά απο μάς. Το.. έ τι να κάνουμε; Βγαίνει από τα χείλη μας και συνεχίζουμε το ξεποδιάριασμα στα εμπορικά κέντρα, φορτωμένοι τσάντες με άχρηστα πράγματα ουσιαστικά. Ο υπεκαταναλωτισμός αυτός αλήθεια του πνεύματος την ημερών, πόσο ταιριάζει και συμβαδίζει με τη διδασκαλία του Κυρίου μας; Αυτά, εδίδαξε να κάνουμε και ειδικότερα σε σχέση με τον συνάνθρωπο μας; Η μήπως, προσαρμόσαμε και τη διδασκαλία Του, στα δικά μας δεδομένα και όπως μας βολεύει;

Περιμένουμε τον ρατσιστή και ανισόρροπο χοντρό κοκκινοντυμένο, που με άσπλαχνη καρδιά, μέρος του συστήματος και αυτός, θα φέρει δώρα σε όλα τα γαλανομάτικα, ξανθομάλλικα, ασπρουλιάρικα παιδάκια ή στην καλύτερη περίπτωση για ορθότερη απόδοση του φαινουμένου στα παιδια των χριστιανών. Και μάλιστα και εδώ με κριτήριο που μόνο κοινωνικό ρατσισμό εκφράζει δηλαδή κυρίως όσα ήταν καλά κατα την διάρκεια της χρονιάς. Το σύστημα, δε συγχωρεί, ούτε η αγάπη της θρησκείας που στηρίζει όλα αυτά, τα μη χριστιανά, τα άλλου χρώματος, ή τα άτακτα λόγω της παιδικής τους αθωότητας παιδιά.

Πολύ μικρός συνειδητοποίησα εκεί στην Αθήνα, ότι ποτέ δεν υπήρξε, ούτε υπήρχε την εποχή της παιδικής μου ηλικίας, ούτε θα υπάρξει στο μέλλον, ο λιποβριθής αυτός αρτσούμπαλος διαφημιστής της Coca Cola. Αργότερα, έμαθα και το απίστευτο, ότι ενώ εμφανίστηκε αρχικά αδύνατος ή σε κάθε περίπτωση σουλουπωμένος με πράσινα ρούχα, στις αρχές του 20ου αιώνα, έγινε κόκκινος, παχύς και ροδαλός για τις ανάγκες της διαφημιστικής καμπάνιας της εταιρείας.

Η κάλυψη της ψυχικής μας γύμνιας τις μέρες αυτές και η καταναλωτική μας τακτική, παραβιάζοντας ακόμη και το λεγόμενο «πνεύμα των ημερών», μας στρέφει στην ικανοποίηση της υποταγής των άλλων στα θέλω και τις αξιώσεις μας, εναντίον του όποιου νοήματος και πνεύματος των ημερών, πηγάζει απο την χριστιανική θεώρηση των πραγμάτων. Σύμφωνα με την χριστιανική διδασκαλία (γιατί όλο αυτό αφορά μόνο τους χριστιανούς) απο το θεοδέγμον σπήλαιο της Βηθλεέμ, γεννιέται ο σωτήρας Υιός του προ αιώνων Θεού, για να φέρει την αγάπη και την τάξη στον κόσμο. Πρακτικά, λοιπόν στην ουσία των πραγμάτων, αυτή η τάξη και η αγάπη στον κόσμο, απεδείχθη, μια ακομη ουτοπία στη σφαίρα των ευσεβών μας πόθων. Ποτέ και μετά τη γέννηση του Ιησού, αλλά και μετά το θάνατο του, δεν επήλθε, ούτε η τάξη, ούτε η ειρήνη, ούτε η αγάπη. Αντίθετα, εμφανίστηκαν οι χειρότεροι πόλεμοι, καταστροφές, γενοκτονίες, ερημώσεις, προσφυγιές και ότι άλλο κακό που πολλές φορές είχαν ως πρόφαση ακριβώς αυτό το γεγονός.

Ο Santa Clauss των Λατίνων χριστιανών, ή Αγιος Βασίλης των ορθόδοξων χριστιανών, με την τρομακτική του δύναμη να υπερίπταται της γής καθισμένος σε ένα έλκηθρο που το σέρνουν ελάφια, είναι τόσο μικρός και αδύναμος να αντιμετωπίσει όλους εκείνους που κάνουν τις αδικίες στη γή; . Που είναι η καλοσύνη του και η αγάπη του; Γιατί ενδιαφέρεται μόνο για τα καλά παιδιά (εννοώντας εκείνα που οι γονείς τους εχουν κάποια οικονομική δυνατότητα);

Μήπως όλα τα άλλα παιδιά, που ανήκουν σε άλλες θρησκείες και είναι δισεκατομμύρια πάνω στη γή, είναι καταδικασμένα και κολασμένα απο τη γέννηση τους; Χρόνια τώρα, προσπαθώ με τη λογική να απαντήσω ή να βρώ πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά και δεν της βρήκα. Η παρότρυνση σε μια τυφλή και ανεπεξέργαστη πίστη, δεν ικανοποίησε ποτέ τις «μεταφυσικές» ή απλά ανθρώπινες αναζητήσεις μου. Το σίγουρο είναι, ότι τελικά τα παιδιά, γίνονται θύματα όλης αυτής της δαιδαλώδους απάτης και η απόκρυψη της αλήθειας τραυματίζει την παιδικότητα τους με αποτέλεσμα να αναπαράγονται μέσα απο τη διαδικασία των γενεών, η κατάθλιψη, το ανικανοποίητο, η μελαγχολία.

Για μένα, η αλήθεια είναι αυτή που επιτάσσεται απο την απλή λογική. Φανταστείτε τις μέρες των εορτών, χωρίς λαμπιόνια και γιρλάντες, χωρίς εφφέ καλλιτεχνικά, μουσικές και κάλαντα. Ποιός θα αντιλαμβανόταν το πνεύμα των ημερών; Εχοντας ζήσει κάποιες μέρες τέτοιες στην Ελλάδα, έξω στην υπέροχη φύση της, στα βουνά της, μέσα στην ηρεμία, χωρίς φωτάκια και λαμπιόνια, το μόνο που μπορούσα να αντιληφθώ ήταν το μεγαλείο της, όπως είναι χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση. Δεν υπήρχε διάχυτο κανένα ειδικώτερο πνεύμα των ημερών εκείνων.

Και αν κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν εκείνο που η ομορφιά του κόσμου επιβάλλει, δηλαδή την ψυχική ηρεμία και τη γαλήνη, τουλάχιστον ας απελευθερώσουν το ανθρώπινο πνεύμα τους και τη σκέψη τους και ας αντιμετωπίσουν την αλήθεια.

Παρόλα αυτά, καινούργιο ημερολογιακό έτος, το 2015 πλέον θα οδηγεί τη ζωή μας μέχρι να γίνει και αυτό παρελθόν. Οσο για τον Αγιο των ημερών των Χριστουγέννων, τι να πώ; Αν εξακολουθούμε να πιστεύουμε και να τον συνδυάζουμε με το «πνεύμα των ημερών» τότε ας τρέξουμε, να φωτογραφηθούμε μαζί του, ας πάρουμε και ένα μπουκάλι κόκα κόλα καλού κακού μαζί μας. Το πνεύμα των χριστουγέννων είναι εδώ.

Το αληθινό πνεύμα του ανθρώπου, που είναι;

Happy new year!

The post Το αληθινό πνεύμα του ανθρώπου… Xρόνια Πολλά! appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Περί Μακεδονίας Λόγος (Μέρος δ΄)

ikariaki.gr — Sat, 12 Jul 2014 19:25:57 +0000

Γράφει ο

Γιώργος Αθανασιάδης

Δικηγόρος – Θεατρικός συγγραφέας

Ραδιοφωνικός Παραγωγός

ΣΥΔΝΕΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

e-mail: ggeorge45@hotmail.com

Tel: 0421 969 172

[divider]

«…Ο Κάρανος πριν την πρώτη Ολυμπιάδα (η οποία χρονολογείται 2800 χρόνια περίπου πριν απο σήμερα) συγκέντρωσε απο τους Αργείους και άλλους Πελοποννησίους στρατιωτικές

δυνάμεις και εξεστράτευσε προς την Μακεδονία. Εκείνο τον καιρό ο βασιλιάς των Ορεστών* βρισκόνταν σε πόλεμο με τους γείτονες που ονομάζονταν Εορδαίοι** και κάλεσε τον Κάρανο να έλθει για βοήθεια αφού του υποσχέθηκε να του δώσει τη μισή χώρα εάν αποκατασταθεί η ειρήνη. Ο βασιλιάς κράτησε τον λόγο του και ο Κάρανος βασίλεψε σ αυτήν επί 30 χρόνια. Μετά βασίλεψε ο γυιός του ο Κοίνος για 28 χρόνια. Μετά ο Τυρίμμος για 43 χρόνια. Μετά ο Περδίκκας για 48 χρόνια και μετά ο Αργαίος για 31 χρόνια. Ο Αργαίος άφησε για διάδοχο στο θρόνο του το Φίλιππο που βασίλεψε για 33 χρόνια και μετά ο Αερόπας για 21 χρόνια. Τον Αερόπα διαδέχθηκε ο Αλκέτας που βασίλεψε 18 χρόνια και μετά ο Αμύντας που βασίλεψε 49 χρόνια. Τον Αμύντα διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος ο Α΄ που βασίλεψε 44 χρόνια. Μετά τον Αλέξανδρο βασίλεψε ο Περδίκκας για 22 χρόνια και μετά ο Αρχέλαος 17, και έπειτα ο Αγέορπος 6 χρόνια. Κατόπιν βασίλεψε ο Παυσανίας για 1 χρόνο, ο Πτολεμαίος 3 χρόνια, μετά ο Περδίκκας 5 και ο Φίλιππος ο Β΄ 24. Το Φίλιππο διαδέχθηκε ο γυιός του Αλέξανδρος ο Β΄ που πέρασε 12 χρόνια πολεμώντας τους Πέρσες. ..»

*(περιοχή της Μακεδονίας)

**(ελληνικά φύλα που κατοικούσαν στην δυτική Μακεδονία, στην περιοχή της Εορδαίας)

Αυτό είναι το γενεαλογικό δέντρο του Αλεξάνδρου του Β΄ βασιλιά των Ελλήνων απο την Μακεδονία, του στρατηλάτου, εκ γενεάς Καράνου Βασιλέως. Ποιός ήταν όμως ο Κάρανος ο πρώτος βασιλιάς της Μακεδονίας και από πού έλκει την καταγωγή του;

Τα παρακάτω στοιχεία ελήφθησαν απο το λήμμα της αγγλικής WIKIPEDIA και αποτελούν αδιάσειστες ιστορικές πηγές προς όποιον αμφισβητεί την Ελληνικότητα της Μακεδονίας και της γενεάς των Μακεδόνων βασιλέων και όλων εκείνων των Σλαβόφωνων και άλλων λαλούντων αλλογεννή γλωσσικά ιδιώματα:

«Στην ελληνική μυθολογία ο Κάρανος ήταν ο μυθικός γενάρχης του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας. Ο Κάρανος αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Θεόπομπο. Οι παραδόσεις όμως οι σχετικές με τη γενεαλογία του είναι ποικίλες και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Συνήθως ο Κάρανος αναφέρεται ως ένας από τους γιούς τουΤημένου. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Κάρανος πολέμησε με τους αδελφούς του για τη διαδοχή του στον θρόνο του Άργους. Αφού απέτυχε, απεφάσισε να βρεί μία άλλη χώρα για να βασιλεύσει και απευθύνθηκε στοΜαντείο των Δελφών. Εκεί η Πυθία του έδωσε τον εξής χρησμό:

«Έστι κράτος βασίλειον αγαυοίς Τημενίδαισι γαίης πλουτοφόροιο. Δίδωσι γαρ αιγίοχος Ζευς. Αλλ’ ίθ’ επειγόμενος Βοττηίδα προς πολύμηλον. Ένθα δ’ αν αργικέρωτας ίδης χιονώδεας αίγας ευνηθέντας ύπνω, κείνης χθονός εν δαπέδοισι θύε θεοίς μακάρεσι και άστυ κτίζε πόληος.»

Μετάφραση :

«Οι ευγενείς Τημενίδες βασιλεύουν σε εύφορη γη, δώρο του Δία που κρατά την αιγίδα. Σπεύσε όμως για τη γη των Βοττιαίων, χώρα πολλών κοπαδιών (πολύβοσκη), και όπου δείς αίγες λευκές σαν το χιόνι με κέρατα αστραφτερά, που κοιμούνται ύπνο βαθύ, στο επίπεδο μέρος αυτής της γης θυσίασε στους μακάριους θεούς και ίδρυσε την πόλη του κράτους σας.»

(Διόδωρος ο Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη)

Τότε ο Κάρανος και όσοι τον ακολούθησαν μετακινήθηκαν προς βορρά σε αναζήτηση της κατάλληλης γης. Τελικά έφθασε σε μία εύφορη κοιλάδα, όπου βρήκε τις γίδες, όπως στην περιγραφή, οπότε σκέφθηκε ότι η προφητεία είχε εκπληρωθεί. Εκεί λοιπόν έχτισε μια πόλη που την ονόμασε «Αιγαί» (από την ελληνική λέξη αίγα = γίδα), δίπλα στη σημερινή κωμόπολη Βεργίνα της Ημαθίας (όπου ανευρέθησαν και οι βασιλικοί τάφοι της Μακεδονίας). Από τα μέσα, λοιπόν, του 4ου αι. π.Χ. ως πρώτος βασιλιάς της Μακεδονίας φέρεται ο Κάρανος, όνομα που είχε ένας από τους γιους του Φιλίππου Β’ και ένας από τους ιππάρχους του Αλεξάνδρου. Αυτός ο ιδρυτής-πρόγονος, γιός του Ποιάνθη ή Ποία, άλλοτε γιός ή αδελφός του Αργείου βασιλιά Φείδωνα, γιού του Αριστοδαμίδα, είχε έλθει απευθείας από το Άργος για να φτιάξει μια καινούρια πατρίδα.

Αλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Κάρανος ήλθε στην Ημαθία με μεγάλη συνοδεία Ελλήνων, σύμφωνα πάντα με τον χρησμό της Πυθίας που τον διέταξε να ψάξει να βρεί τόπο εγκατάστασης στη Μακεδονία. Ακολουθώντας ένα κοπάδι αίγες που έτρεχαν να προφυλαχθούν από τη βροχή – έβρεχε καταρρακτωδώς και υπήρχε πυκνή ομίχλη– κατέλαβε την πόλη της Έδεσσας χωρίς οι κάτοικοι να τον αντιληφθούν. Και όταν του υπενθύμισαν τον χρησμό που τον είχε διατάξει «να ψάξει ένα βασίλειο όπου θα τον οδηγήσουν οι αίγες», την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του. Και με πολλή προσοχή διατήρησε από κει και πέρα τη συνήθεια να βάζει τις ίδιες θηλυκές αίγες μπροστά από το λάβαρό του, όποτε παρήλαυνε ο στρατός του, ώστε να είναι οι αρχηγοί των επιχειρήσεών του, ακριβώς όπως είχαν γίνει και πρωτεργάτες της ίδρυσης του βασιλείου του. Σε ανάμνηση του ρόλου των αιγών μετονόμασε την πόλη της Έδεσσας «Αιγές» και τους κατοίκους Αιγεάδες. Έπειτα εκδίωξε τον Μίδα, που κρατούσε ένα κομμάτι της Μακεδονίας, και άλλους βασιλείς και τους αντικατέστησε. Ήταν ο πρώτος που ένωσε τις φυλές διαφόρων λαών και έκανε τη Μακεδονία αυτό που λέμε ένα σώμα. Και το βασίλειό του μεγάλωσε, επειδή είχε βάλει γερά θεμέλια ανάπτυξης. Μετά από αυτόν βασίλεψε ο Περδίκκας (Ιουστίνος 7.1.7-12)

Συνεχίζοντας λοιπόν περαιτέρω πρέπει να πώ ότι εφόσον μέχρι τώρα αναφορά γίνεται στην καταγωγή της βασιλικής οικογένειας και του λαού των Μακεδόνων, απο τον Κάρανο και μετά καλό και φρόνιμο είναι να αναφερθούμε παρακάτω εν ολίγοις στο γενεαλογικό δέντρο του Καράνου. Σύμφωνα, λοιπόν με την χρονογραφία του Γεωργίου Συγκελλού, που πήρε απόσπασμα απο την ιστορία του Διοδώρου του Σικελιώτου:

«…Ο Κάρανος ήταν γυιός του Φείδωνα, γυιού του Αριστοδαμίδα, γυιού του Μέροπος, γυιού του Θεστίου, γυιού του Κισσίου που ήταν γυιός του Τημένου, γυιού του Αριστομάχου, γυιού του Κλεοδαίου, γυιού του Υλλου, που ήταν γυιός του Ηρακλή..»

Γεώργιος Συγκελλός (χρονογραφία σε μετάφραση)

Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς ο Κάρανος ήταν πραγματικό πρόσωπο και έζησε ή βασίλευσε από το 808 π.χ.ως το 778 π.χ.»

Συνεχίζεται την άλλη βδομάδα …

Ο Γιώργος Αθανασιάδης είναι Ραδιοφωνικός Παραγωγός της Ικαριακής Ραδιοφωνίας (Ταξίδι Σ’όλης της Γης τα Μέρη ”2013”-Αγγίζοντας τη ζωή μας ”2013”) και Αρθρογραφεί από το Σύδνεϋ της Αυστραλίας όπου ζει και εργάζεται

andreikelo.blogspot.com

The post Περί Μακεδονίας Λόγος (Μέρος δ΄) appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Περί Μακεδονίας Λόγος (μέρος γ΄)

ikariaki.gr — Thu, 03 Jul 2014 21:15:20 +0000

Γράφει ο

Γιώργος Αθανασιάδης

Δικηγόρος – Δημοσιογράφος

Θεατρικός Συγγραφέας

Σύδνεϋ – Αυστραλίας

Τηλέφωνο: 0421 969 172

[divider]…… Ανατρέχοντας στις πηγές της αρχαιότητας τα βήματα της μελέτης μας οδηγούν αναπόφευκτα και στην βίβλο των Χριστιανών και των Εβραίων και μάλιστα στα ίδια εκείνα κείμενα που μελετούν και οι σλάβοι των Σκοπίων, υπό την ιδιότητα τους ως χριστιανών ορθοδόξων έστω και σχισματικών εκκλησιαστικά. Ας ελπίσουμε ότι δεν έχουν αφαιρέσει απο τα εβραϊκά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης εκείνα τα κεφάλαια που αναφέρονται στους Ελληνες και ιδιαίτερα στους Μακεδόνες. Σύμφωνα λοιπόν, με την Παλαιά διαθήκη (Γένεση), οι Ελληνες όπως και οι υπόλοιποι άλλοι λαοί, είναι απόγονοι του Νώε, δηλαδή του ανθρώπου που μαζί με τη γυναίκα του και όλα τα είδη ζώων , διεσώθησαν μετά τον κατακλυσμό.

Συνεχίζει την εξιστόρηση η Παλαιά Διαθήκη, ονομάζοντας την Μακεδονία και κατά το εβραϊκό της όνομα Χεττειείμ και αποκαλώντας τους Μακεδόνες Ελληνες και την βασιλείαν τους «Ελλήνων βασιλεία»:

«Και εγένετο μετά το πατάξαι Αλέξανδρον τον Φιλίππου τον Μακεδόνα, ος εξήλθεν εκ της γής Χεττειείμ, και επάταξε τον Δαρείο βασιλέα Περσών και Μήδων και εβασίλευσεν αντ΄αυτού πρότερος επί την Ελλάδα και συνεστήσατο πολέμους πολλούς και εκράτησεν οχυρωμάτων πολλών και έσφαξε βασιλείς της γής και διήλθεν έως άκρων της γής και έλαβε σκύλα πλήθους εθνών. και ησύχασεν η γή ενώπιον αυτού και υψώθη και επηρθη η καρδία αυτού και συνήγαγε δύναμιν ισχυράν σφόδρα και ήρξε χωρών και εθνών και τυράννων και εγένοντο αυτώ εις φόρον και μετά ταύτα έπεσεν επι την κοίτην και έγνω ότι αποθνήσκει και εκάλεσε του παίδας αυτού τους ενδόξους τους συντρόφους αυτού απο νεότητος και διείλεν αυτοίς την βασιλείαν αυτού έτι ζώντος αυτού. και εβασίλευσεν Αλέξανδρος έτη δώδεκα και απέθανε. Και επεκράτησαν οι παίδες αυτού έκαστος εν τω τόπω αυτού. και επέθεντο πάντες διαδήματα μετά το αποθανείν αυτόν και οι υιοί αυτών οπίσω αυτών έτη πολλά και επλήθυναν κακά εν τη γή. και εξήλθεν εξ αυτών ρίζα αμαρτωλός Αντίοχος Επιφανής. υιός Αντιόχου βασιλέως, ός ήν όμηρα εν τη Ρώμη και εβασίλευσεν εν έτει εκατοστώ τριακοστώ και εβδόμω βασιλείας Ελλήνων.

(Μακαβαίων, Κεφ 1,1-10)

Μετά την παράθεση του μικρού αποσπάσματος από τις πηγές, θεωρήσαμε ότι και πέραν της παλαιάς διαθήκης, τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, υπήρχε συνήθεια και πολλά γεγονότα ιστορικά ή αναφορές ιστορικές σε σχέση με επιφανή πρόσωπα, να γίνονται με βάση το γενεαλογικό δέντρο των σημαντικών αυτών προσώπων. Ετσι λοιπόν, για παράδειγμα οι Χριστιανοί σε όλο τον κόσμο Ορθόδοξοι, Καθολικοί ή του οιουδήποτε δόγματος, βασίζουν την γνώση τους για τον Χριστό, στους Ευαγγελιστές και αποστόλους. Τις ημέρες των Χριστουγέννων, αναγιγνώσκονται αποσπάσματα απο την βίβλο και συγκεκριμένο απόσπασμα εκείνο της γεννέσεως του Χριστού. Λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής «… Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ εκ της Σάρας, Ισαάκ εγέννησε Ιακώβ εκ της Ρεβέκκας.. κλπ,. ήσαν δεν γενεαί δεκατέσσερες…» και η αναφορά στις Εβραϊκές ρίζες της οικογένειας του Ιησού, είναι μακρά και αναλύεται κάθε δεκατέσσερες γενεές μέχρι την μητέρα του, την Μύριαμ. Αυτό ήταν συνήθεια της εποχής. Εκτός όμως απο την γενεαλογία του Χριστού, επίσκοποι Χριστιανοί ιστορικοί, κυρίως της πρώτης μετά Χριστόν εποχής, αναφέρονται σε ιστορικά πρόσωπα με βάση το γενεαλογικό τους δέντρο, το οποίο αναπτύσσουν τόσο αναλυτικά που πραγματικά η ανάγνωση του καταντά κουραστική. Θα σας κουράσουμε, λοιπόν και εμείς με τη σειρά μας, αναπτύσσοντας το γενεαλογικό δέντρο του μεγάλου Ελληνα προγόνου μας, εκ των ιστορικότερων μορφών της παγκόσμιας ιστορίας του Αλεξάνδρου του Β΄, βασιλέως της Μακεδονίας. Οπως έγραψε την ιστορία ο Ευσέβιος επίσκοπος Καισαρείας στη λατινική γλώσσα τον 4ο αιώνα μ.Χ., φαίνεται ότι συγκέντρωσε αποσπάσματα της γενεάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου, απο τα βιβλία του Διοδώρου Σικελιώτου, ιστορικού, από τον οποίο γνωρίζει η ανθρωπότητα την ιστορία του μεγάλου Ελληνα στρατηλάτου ή ίσως και από άλλους ιστοριογράφους, έργα των οποίων είχαν διασωθεί τουλάχιστον ως τις μέρες του. Οσον αφορά τον ίδιο Ευσέβιο Καισαρείας και την αξία του συγγραφικού ιστορικού του έργου (Χρονικά ή την Εκκλησιαστική του Ιστορία) αλλά και την προσωπικότητα του γενικώς, η ιστορία τον έχει εντάξει στις «αμφιλεγόμενες» προσωπικότητες, ειδικότερα όσον αφορά την εξύμνηση και την μεροληψία του για τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μεγάλο. Στις δύσκολες εκείνες εποχές με τις αλλαγές που συντελούνταν στον τότε γνωστό κόσμο και την «επιβολή» – επικράτηση της νέας Χριστιανικής θρησκείας, πολέμιοι της μιάς ή της άλλης πλευράς αντιμάχονταν για την ορθότητα των γραφομένων απο τους ιστορικούς .

Αλλο «επίτευγμα» του ανθρωπίνου γένους στην αλληλοεξόντωση του κάθε φορά, είναι ο προσχηματικός χαρακτήρας των δρώμενων αυτών σε σχέση με τα πραγματικά αίτια. Αίτια πολέμων πάντοτε ήταν η οικονομική εκμετάλλευση πηγών πλούτου και παραγωγής, αλλά εμφανίζονταν απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα κάθε άλλου είδους λόγοι και κυρίως η θρησκεία (σταυροφορίες, ιεροί πόλεμοι του Ισλάμ κ.λ.π.), ακολουθούμενοι απο λόγους τιμής ( Τρωϊκός πόλεμος) ή αλυτρωτικούς και όλα αυτά στο σύνολο τους αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις και μιά διαρκή προσπάθεια συγκάλυψης της αλήθειας. Με την συνεκτίμηση όλων αυτών των δεδομένων ιεραρχούντος του οικονομικού χαρακτήρα κάθε αναταραχής και πολεμικής σύρραξης, πρέπει να μελετά κανείς την ιστορία και την αξιοπιστία των πηγών και η κρίση που θα διαμορφώνεται και θα εκφράζεται να αποδεικνύεται τελικώς με επιχειρήματα. Εστω δηλαδή και αν ακόμη μεροληπτεί ο Ευσέβιος, στην ιστορική του αναφορά για τον Κωνσταντίνο τον επανομασθέντα Μέγα και ιδρυτή του ανατολικού Ρωμαϊκου κράτους και μετέπειτα τιμούμενον ως άγιο απο την Χριστιανική Εκκλησία, πιστεύω, οτι εν τοις πράγμασιν, δεν είχε τέτοιο λόγο, τουλάχιστον εμφανή να προχωρήσει σε συγγραφή ψευδών εφευρημάτων, στην αναφορά του στο γενεαλογικό δένδρο της βασιλικής οικογένειας της Μακεδονίας. Το γεγονός αυτός ενισχύεται και από το αποτέλεσμα ότι δηλαδή η βασιλική οικογένεια της Μακεδονίας, για πρώτη φορά στον τότε γνωστό κόσμο, σε τόσο μεγάλο εύρος δημιούργησε ένα τεράστιο σε έκταση κράτος, αποτελώντας ίσως την πρώτη ιστορικά πάνω στην γή μορφή παγκοσμιοποίησης. Επιπλέον, η συγγραφή αυτή του έργου του Ευσεβίου, γίνεται σε μιά εποχή, που πλέον ιστορικά σε μεγάλο βαθμό, υπήρχε τόσο στην περιοχή της Μακεδονίας, όσο και της Ελλάδος γενικά, αλλά και των συνόρων της προς βορρά, ένα ενιαίο Ρωμαϊκό κράτος, με σαφείς γεωγραφικούς ορισμούς, οργάνωση, δομή και πολίτευμα. Υπήρχε ταυτότητα (μετά το διάταγμα του Καρακάλλα) για τους υπηκόους του κράτους και αυτή ήταν η ταυτότητα αδιαμφισβήτητη του Ρωμαίου πολίτη.

Στις διάφορες χώρες-επαρχίες της αυτοκρατορίας, ζούσαν οι λαοί που την απάρτιζαν με τα εθνολογικά τους ιδιώματα, που την εποχή εκείνη, ευρίσκονταν υπό τη σκέπη του Ρωμαϊκού πολυεθνικού κράτους και εγνώριζαν κάθε ένας απο αυτούς την ιστορική του προέλευση και την εθνική του ταυτότητα. Συνεπώς, ο Ευσέβιος την εποχή εκείνη, φρονώ ότι δεν είχε κανένα ιδιαίτερο λόγο να εξιστορήσει ανακρίβειες, τουλάχιστον ως προς την προέλευση των Μακεδόνων, ως βασικού Ελληνικού φύλου και μάλιστα Δωρικού. Την εποχή εκείνη, δεν υπήρχε «Μακεδονικό ζήτημα» με την σημερινή του μορφή ούτε κάν είχαν εμφανισθεί οι Σλάβοι στο προσκήνιο της ιστορίας. Με τις σκέψεις αυτές, παρατίθεται η γραφή του ιστορικού Ευσεβίου και αναγράφεται η ιστορική προέλευση της βασιλικής οικογένειας της Μακεδονίας, ως γενάρχου παράλληλα των κατοίκων της γεωγραφικής αυτής περιοχής του βορρά του γενικότερου Ελλαδικού χώρου. ….

Συνεχίζεται την επομενη βδομάδα….

athanasiadis-lawyers.blogspot.com.au

[divider]

The post Περί Μακεδονίας Λόγος (μέρος γ΄) appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.