Χρόνο με τον χρόνο μοιάζει να χάνει κομμάτι του εαυτού της — κι αυτό δεν είναι ζήτημα συναισθήματος ή νοσταλγίας. Είναι το πιο πρακτικό ερώτημα που μπορεί να κάνει σήμερα ένας Ικαριώτης ή μια Ικαριώτισσα, γιατί από την απάντησή του κρίνεται αν τα επόμενα χρόνια θα έχουμε έναν τόπο ζωντανό ή ένα όμορφο σκηνικό που σιγά σιγά αδειάζει.

Κι όμως, η απάντηση δεν κρύβεται στο παρελθόν· κρύβεται στη νέα γενιά. Μιλάμε για τη λεγόμενη Gen Z — μια γενιά που, σε αντίθεση με όσες προηγήθηκαν, γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στην αστάθεια και την αβεβαιότητα. Οικονομικές κρίσεις και διαρκείς μεταβολές, πόλεμοι, μια πανδημία, ραγδαίες τεχνολογικές ανατροπές — ένας κόσμος που αλλάζει τους κανόνες του κάθε λίγα χρόνια. Αυτή η γενιά δεν γνώρισε τη βεβαιότητα της μιας σταθερής δουλειάς για μια ζωή ή του εγγυημένου μέλλοντος που θεωρούσαν δεδομένο οι παππούδες της. Έμαθε, αναγκαστικά, να ζει χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Όμως πάνω ακριβώς σε αυτή την αβεβαιότητα γεννιέται και κάτι πολύτιμο: η ανάγκη για ένα σταθερό πεδίο δημιουργίας. Όταν τα πάντα γύρω σου είναι ρευστά, ψάχνεις ένα έδαφος γερό για να πατήσεις και να χτίσεις. Και ποιο πιο στέρεο έδαφος υπάρχει από τη μητέρα πατρίδα — τον τόπο που τον ξέρουμε καλύτερα κι από την παλάμη μας;

Η Ικαρία δεν είναι απλώς η καταγωγή μας· είναι το πιο φυσικό πεδίο πάνω στο οποίο αυτή η γενιά μπορεί να δοκιμάσει, να επιτύχει και να δημιουργήσει κάτι δικό της. Εκεί που ο υπόλοιπος κόσμος προσφέρει μόνο αβεβαιότητα, ο τόπος μας μπορεί να προσφέρει ρίζες και σημείο εκκίνησης.

Και βλέπω νέους Ικαριώτες και νέες Ικαριώτισσες που ξυπνούν με μια δίψα διαφορετική: δίψα για εξωστρέφεια, για ατομική εξέλιξη, για δουλειά και αποτέλεσμα. Ανθρώπους που δεν περιμένουν να τους τα χαρίσει κάποιος, αλλά είναι έτοιμοι να μάθουν, να αποκτήσουν δεξιότητες και πιστοποιήσεις, να δουλέψουν σκληρά και να χτίσουν κάτι δικό τους. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι ήταν οι παππούδες και οι πατεράδες μας — και αυτό δεν είναι ασέβεια· είναι εξέλιξη, και είναι αναγκαία.

Για να χτίσει όμως αυτή η γενιά πάνω στον τόπο, πρέπει πρώτα να ξέρει τι ακριβώς κρατά στα χέρια της. Κι εδώ αρχίζει η συζήτηση για την ταυτότητα — γιατί η ικαριώτικη ταυτότητα δεν είναι αόριστη νοσταλγία· είναι κάτι συγκεκριμένο, και είναι περιουσία.

Έχουμε τα ξακουστά μας γλέντια, ζωντανή κοινοτική παράδοση και όχι τουριστικό θέαμα. Έχουμε τον Πράμνειο Οίνο, ένα κρασί που ύμνησε ο ίδιος ο Όμηρος — τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας μέσα σ’ ένα ποτήρι. Έχουμε τη μακροζωία: η Ικαρία είναι μία από τις ελάχιστες «Μπλε Ζώνες» του πλανήτη, ένα από τα σπάνια μέρη όπου οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και καλύτερα, κάτι που μελετούν ερευνητές απ’ όλο τον κόσμο. Κι έχουμε τον Μύθο του Ικάρου, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα ολόκληρης της ανθρωπότητας, που γεννήθηκε εδώ, στη δική μας θάλασσα.

Τέσσερις πυλώνες: γλέντι, κρασί, μακροζωία, μύθος. Άλλα μέρη θα έδιναν τα πάντα για να έχουν έστω έναν από αυτούς· εμείς τους έχουμε και τους τέσσερις και τους αφήνουμε να σκονίζονται.

Κι εδώ είναι το κρίσιμο σημείο, γιατί η ταυτότητα δεν είναι θέμα περηφάνιας μόνο — είναι θέμα επιβίωσης.

Ας το πούμε όπως είναι: όλοι παραπονιούνται ότι η Ικαρία δεν έχει χρήματα, δεν έχει πόρους, δεν έχει επενδύσεις. Σωστά, αλλά η έλλειψη χρηματοδότησης δεν είναι η αρρώστια· είναι το σύμπτωμα.

Πόρους τραβάει όποιος έχει στόχους — σχέδιο, κατεύθυνση, κάτι συγκεκριμένο να χτίσει. Κι εμείς δεν έχουμε στόχους, επειδή δεν έχουμε αποφασίσει ποια θέλουμε να είναι η ταυτότητά μας.

Η αλυσίδα είναι απλή και αμείλικτη: χωρίς ταυτότητα δεν υπάρχουν στόχοι, χωρίς στόχους δεν υπάρχει χρηματοδότηση και χωρίς χρηματοδότηση δεν υπάρχει μέλλον.

Οι τέσσερις πυλώνες είναι ακριβώς η πρώτη ύλη για στόχους — πάνω σ’ αυτούς χτίζεις σχέδιο και πάνω σ’ ένα σοβαρό σχέδιο έρχεται και η χρηματοδότηση.

Αν λοιπόν έχουμε και τη γενιά και την ταυτότητα, τι μας εμποδίζει; Δύο πράγματα — το ένα έρχεται απ’ έξω, το άλλο φωλιάζει μέσα μας.

Το πρώτο φτάνει κάθε καλοκαίρι μαζί με τα πλοία. Εδώ και χρόνια, πάνω στο πραγματικό πρόσωπο της Ικαρίας έχει κολλήσει μια εισαγόμενη κουλτούρα που δεν έχει καμία σχέση με εμάς: μια λογική του «όλα επιτρέπονται», όπου το πανηγύρι γίνεται πρόσχημα για ξενύχτι και ουσίες και το νησί αντιμετωπίζεται σαν μια φτηνή πίστα εκτόνωσης.

Αυτή η νοοτροπία δεν τιμά την Ικαρία· την ευτελίζει. Μας παρουσιάζει στον υπόλοιπο κόσμο ως τόπο χωρίς σοβαρότητα και χωρίς αξιοπρέπεια, ως κάτι ασήμαντο και άχαρο — και το χειρότερο, μας μετατρέπει σε θεατές και κομπάρσους μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Κι εδώ χρειάζεται μια καθαρή διάκριση: άλλο το ικαριώτικο γλέντι και άλλο η καρικατούρα του. Το αυθεντικό μας πανηγύρι γεννήθηκε ως γιορτή κοινότητας και πίστης, γύρω από τη μνήμη των αγίων μας· είναι μουσική, χορός μέχρι το πρωί, ντόπιο φαγητό και κρασί, φιλοξενία και ανθρώπινη σχέση. Δεν είναι ναρκοκουλτούρα.

Κι εδώ κρύβεται κι ένα ακόμη, πιο ύπουλο πλήγμα: ο μουσικός νεωτερισμός που, σιγά σιγά, εκτοπίζει τον αυθεντικό ήχο του πανηγυριού. Γιατί η καρδιά ενός γλεντιού δεν είναι μόνο ο τόπος ή η ώρα· είναι ο ήχος του — το βιολί, το λαούτο, ο ικαριώτικος σκοπός που κουβαλά μέσα του το πνεύμα του τόπου.

Ο ήχος και το πνεύμα είναι ένα και το αυτό· δεν χωρίζονται. Όταν λοιπόν αυτός ο ήχος παραχωρεί τη θέση του σε ηλεκτρονικά μπιτ και σε μια ομοιόμορφη, εισαγόμενη μουσική που θα μπορούσε να παίζει οπουδήποτε στον κόσμο, το πανηγύρι χάνει ακριβώς εκείνο που το κάνει δικό μας· δεν αλλάζει απλώς το πρόγραμμα, αλλοιώνεται η ίδια του η ψυχή.

Όταν αφήνουμε το ένα να περνιέται για το άλλο, δεν αποδεικνυόμαστε «ανοιχτόμυαλοι» — απλώς παραδίδουμε αμαχητί την ταυτότητά μας σε ανθρώπους που ούτε την καταλαβαίνουν ούτε τη σέβονται.

Το δεύτερο εμπόδιο είναι πιο επώδυνο, ακριβώς επειδή έρχεται από μέσα. Ένα μεγάλο μέρος της γενιάς των 60 και άνω παραμένει προσκολλημένο σε μια νοοτροπία του περασμένου αιώνα — στη λογική του «έτσι το βρήκαμε, έτσι θα το αφήσουμε» και του «έτσι ήταν πάντα».

Κι ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τη γενιά που σήμερα κρατά τα οικονομικά και κοινωνικά ηνία του νησιού. Όταν το τιμόνι το κρατά μια νοοτροπία στραμμένη στο χθες, τότε το χθες γίνεται και το αύριό μας.

Και το βαθύτερο πρόβλημα δεν είναι η ηλικία· είναι ο φόβος. Σέβομαι την εμπειρία και τους κόπους τους — κανείς δεν τους τα αφαιρεί — όμως η προσκόλληση στο παρελθόν τούς κάνει να αντιμετωπίζουν κάθε νέα ιδέα με καχυποψία και κάθε αλλαγή ως απειλή.

Κάθε πρόταση για κάτι διαφορετικό συναντά το ίδιο τείχος: «δεν θα πετύχει», «τι να ξέρει ο νεότερος». Το καινούριο δεν κρίνεται για το αν είναι σωστό ή λάθος· απορρίπτεται επειδή είναι, απλώς, καινούριο.

Κι όταν η αλλαγή τρομάζει περισσότερο από την ίδια τη στασιμότητα, ο φόβος γίνεται η πιο ισχυρή δύναμη του τόπου — μια δύναμη που δεν χτίζει τίποτα, μόνο εμποδίζει.

Έτσι εθελοτυφλούν μπροστά σε ζητήματα καθημερινότητας και απλής λογικής και ο τόπος δεν μπορεί ούτε σε κοινή κατεύθυνση να συμφωνήσει ούτε στόχους να βάλει — μένει στάσιμος.

Η Ικαρία, όμως, δεν έχει την πολυτέλεια της στασιμότητας.

Αυτά τα δύο εμπόδια, μαζί, αφήνουν ένα κενό — κενό ταυτότητας, κενό στόχων, κενό προοπτικής. Κι εδώ ισχύει ένας νόμος που δεν τον αναιρεί καμία αδράνεια: η φύση απεχθάνεται το κενό.

Όπου υπάρχει κενό, κάτι θα έρθει να το γεμίσει· το ερώτημα είναι μόνο τι. Αν δεν το γεμίσει η νέα γενιά με σχέδιο και δουλειά, θα συνεχίσει να το γεμίζει η εισαγόμενη ευτέλεια και η στασιμότητα.

Γι’ αυτό, για τους νέους αυτού του τόπου, το να αναλάβουν δράση δεν είναι απλώς ευκαιρία· είναι επιτακτική ανάγκη.

Γι’ αυτό το ερώτημα παραμένει, απλό και αμείλικτο: Ικαρία, με ή χωρίς μέλλον;

Η απάντηση δεν θα έρθει από τον ουρανό ούτε από κάποιον σωτήρα. Είναι επιλογή — δική μας επιλογή.

Αν αφήσουμε την εισαγόμενη ευτέλεια να ορίζει την εικόνα μας και τον φόβο της αλλαγής να ορίζει τις αποφάσεις μας, το νησί θα συνεχίσει να χάνει κομμάτι κομμάτι τον εαυτό του.

Αν όμως μια γενιά που μεγάλωσε στην αβεβαιότητα διαλέξει να ριζώσει εδώ, να πατήσει πάνω στην αυθεντική μας ταυτότητα και να χτίσει, τότε η Ικαρία δεν έχει απλώς μέλλον — έχει λαμπρό μέλλον.

Το νησί μάς το παρέδωσαν με όνομα και ψυχή. Από εμάς, και μόνο από εμάς, εξαρτάται αν θα το παραδώσουμε το ίδιο ζωντανό σε όσους έρχονται.

Καλό Καλοκαίρι Καλή σεζόν στους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες

Ηλίας Ν.Σταμούλος

Μέλος Πανικαριακής Ενότητας Αλλαγής

The post ΙΚΑΡΙΑ, ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Στην επιστολή επισημαίνεται ότι, παρά τις επανειλημμένες αναφορές και οχλήσεις των τελευταίων δύο ετών, καθώς και την ανάθεση του έργου αποκατάστασης, μέχρι σήμερα δεν έχουν ξεκινήσει ουσιαστικές εργασίες. Όπως αναφέρει, η κατάσταση του δρόμου παραμένει ιδιαίτερα επικίνδυνη για κατοίκους, επισκέπτες αλλά και για τη διέλευση οχημάτων έκτακτης ανάγκης.

Η καταγγέλλουσα υπενθυμίζει ότι το ζήτημα έχει τεθεί επανειλημμένα στον Δήμο, στο Επαρχείο Ικαρίας, στο Τοπικό Συμβούλιο Μαγγανίτη, ενώ έχει ενημερωθεί και ο Συνήγορος του Πολίτη, η Εισαγγελία, η Πυροσβεστική, το ΕΚΑΒ, η Πολιτική Προστασία και τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Παράλληλα, ζητά εγγράφως να ενημερωθεί για το στάδιο στο οποίο βρίσκεται το έργο, τους λόγους της καθυστέρησης έναρξης των εργασιών και το ακριβές χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης, προειδοποιώντας ότι, σε περίπτωση μη ανταπόκρισης, θα προχωρήσει στην άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματός της.

Η επιστολή συνοδεύεται από πρόσφατο φωτογραφικό υλικό, το οποίο –όπως αναφέρει– αποτυπώνει τη σημερινή κατάσταση του δρόμου.

Ακολουθεί αυτούσια η επιστολή της κατοίκου:

Προς: Δήμο Ικαρίας

Κοινοποίηση:

• Αντιδήμαρχο Δ.Ε. Ευδήλου κ. Γεώργιο Καλογέρη
• Επαρχείο Ικαρίας – Έπαρχο κ. Κωνσταντίνο Μαρκάκη
• Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου – Γραφείο Περιφερειάρχη κ. Κωνσταντίνου Μουτζούρη
• Εισαγγελία Αθηνών – Γραφείο Εισαγγελέα
• Αστυνομικό Τμήμα Ικαρίας
• Πολιτική Προστασία Ικαρίας
• Πυροσβεστική Υπηρεσία
• ΕΚΑΒ / Γ.Ν.-Κ.Υ. Ικαρίας
• Τοπικό Συμβούλιο Μαγγανίτη
• Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Ικαρίας

Θέμα: Επανειλημμένη όχληση για την άμεση αποκατάσταση της επικίνδυνης οδού προς την περιοχή Δάσος Μαγγανίτη Ικαρίας

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,
Αξιότιμοι αρμόδιοι,

Με την παρούσα επανέρχομαι, για ακόμη μία φορά, σχετικά με την εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση του δρόμου προς την περιοχή Δάσος Μαγγανίτη Ικαρίας.

Επί περισσότερα από δύο έτη έχω αποστείλει επανειλημμένα έγγραφα και ηλεκτρονικά μηνύματα προς τις αρμόδιες υπηρεσίες, ενώ έχουν προηγηθεί οι επίσημες αναφορές με αριθ. πρωτ. 7004/25-11-2024 προς τον Δήμο Ικαρίας και 158194/26-11-2024 προς το Επαρχείο Ικαρίας. Το ζήτημα έχει επίσης τεθεί στη Γενική Συνέλευση των κατοίκων και στο Τοπικό Συμβούλιο Μαγγανίτη, παρουσία αιρετών εκπροσώπων. Επιπλέον, έχω απευθυνθεί στον Συνήγορο του Πολίτη, στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή, στο ΕΚΑΒ, στην Πυροσβεστική Υπηρεσία και στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει δοθεί ουσιαστική λύση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν γνωστοποιηθεί, έχει ήδη πραγματοποιηθεί η ανάθεση του έργου αποκατάστασης. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει ξεκινήσει καμία ουσιαστική εργασία, ενώ η κατάσταση του δρόμου εξακολουθεί να είναι απαράδεκτη και ιδιαίτερα επικίνδυνη για κατοίκους, επισκέπτες και διερχόμενα οχήματα, συμπεριλαμβανομένων των οχημάτων έκτακτης ανάγκης.

Σας αποστέλλω εκ νέου πρόσφατο φωτογραφικό υλικό, το οποίο αποτυπώνει ότι το πρόβλημα όχι μόνο εξακολουθεί να υφίσταται, αλλά επιδεινώνεται, δημιουργώντας καθημερινά σοβαρούς κινδύνους για την ανθρώπινη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα όσων χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο οδικό δίκτυο.

Η παρατεταμένη αδράνεια της Δημοτικής Αρχής, παρά τις συνεχείς οχλήσεις, τις έγγραφες αναφορές και την πλήρη γνώση της κατάστασης, δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί δικαιολογημένη. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής, της δημόσιας ασφάλειας και η διασφάλιση της ασφαλούς πρόσβασης των πολιτών αποτελούν θεμελιώδεις υποχρεώσεις της διοίκησης.

Είναι εύλογο το ερώτημα πόσο ακόμη θα παραμένει άλυτο ένα ζήτημα που αφορά άμεσα την ασφάλεια των πολιτών. Η λήψη μέτρων μετά την εκδήλωση ενός σοβαρού ατυχήματος δεν θα μπορεί να αποτρέψει ούτε να ανατρέψει τις συνέπειές του.

Για τον λόγο αυτό, σας καλώ να με ενημερώσετε εγγράφως και χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση:

1. Σε ποιο στάδιο βρίσκεται σήμερα το έργο αποκατάστασης.
2. Για ποιους λόγους, παρά την ολοκλήρωση της διαδικασίας ανάθεσης, δεν έχουν ξεκινήσει οι εργασίες.
3. Ποιο είναι το ακριβές χρονοδιάγραμμα έναρξης και ολοκλήρωσης του έργου.

Η παρούσα αποτελεί την τελευταία έγγραφη όχλησή μου. Σε περίπτωση που δεν υπάρξει άμεση και ουσιαστική ανταπόκριση, επιφυλάσσομαι να ασκήσω κάθε νόμιμο δικαίωμά μου ενώπιον των αρμόδιων διοικητικών, πολιτικών και ποινικών αρχών, προκειμένου να διερευνηθούν τυχόν ευθύνες που απορρέουν από τη συνεχιζόμενη αδράνεια και τους καθημερινούς κινδύνους που δημιουργούνται για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής.

Ελπίζω ότι, έστω και τώρα, θα επιδείξετε την απαιτούμενη υπευθυνότητα και θα προχωρήσετε άμεσα στις απαραίτητες ενέργειες, ώστε να αποτραπεί ένα περιστατικό το οποίο θα μπορούσε και θα όφειλε να έχει προληφθεί.

Με εκτίμηση,

Πίκου Λεμονιά
Κάτοικος Μαγγανίτη Ικαρίας

The post Νέα δημόσια καταγγελία κατοίκου για τον δρόμο προς το Δάσος Μαγγανίτη – Ζητά άμεση αποκατάσταση και απαντήσεις από τον Δήμο appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Του Γιώργου Δ. Καλλιβρούση

Πρόσφατα δημοσιεύματα, βασισμένα στις απόψεις του ερευνητή Saul Justin Newman, επανέφεραν στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της ικαριώτικης μακροζωίας. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι οι καταγραφές ακραίων ηλικιών ενδέχεται να περιέχουν σφάλματα, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η εικόνα της Ικαρίας ως ενός από τους γνωστότερους τόπους μακροζωίας στον κόσμο.

Η συζήτηση αυτή είναι θεμιτή. Η επιστήμη προοδεύει μέσα από τον έλεγχο, την αμφισβήτηση και τη συνεχή επανεξέταση των δεδομένων. Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην αμφισβήτηση ορισμένων ληξιαρχικών καταγραφών και στην αμφισβήτηση ενός πραγματικού πληθυσμιακού, ιατρικού και κοινωνικού φαινομένου.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το πρόβλημα πολλών πρόσφατων δημοσιευμάτων.

Το λάθος ερώτημα

Η συζήτηση έχει εγκλωβιστεί σε ένα ερώτημα που δεν είναι το σημαντικότερο.

Ήταν κάποιος Ικαριώτης 102 ετών ή 99; Ήταν 105 ή 101;

Η απάντηση μπορεί να έχει ενδιαφέρον για τον δημογράφο. Δεν αρκεί όμως για να εξηγήσει την πραγματικότητα της Ικαρίας.

Ας υποθέσουμε, χάριν συζήτησης, ότι ένας καταγεγραμμένος εκατοντάχρονος αποδεικνύεται τελικά ότι ήταν 99 ετών. Τι ακριβώς αλλάζει; Παύει να είναι άνθρωπος εξαιρετικά προχωρημένης ηλικίας; Εξαφανίζονται οι υπόλοιποι ηλικιωμένοι του νησιού; Ακυρώνονται οι κλινικές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν επί δεκαετίες; Αναιρούνται οι επιτόπιες παρατηρήσεις των ερευνητών;

Προφανώς όχι.

Η διόρθωση μιας ηλικίας δεν συνεπάγεται την ανατροπή ενός ολόκληρου φαινομένου.

Η Ικαρία δεν έγινε γνωστή λόγω των υπεραιωνόβιων

Η διεθνής φήμη της Ικαρίας δεν βασίστηκε ποτέ αποκλειστικά στην ύπαρξη λίγων υπεραιωνόβιων.

Η επιστημονική κοινότητα στράφηκε προς το νησί επειδή παρατήρησε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που φθάνουν σε προχωρημένες ηλικίες διατηρώντας υγεία, λειτουργικότητα, αυτονομία και κοινωνική συμμετοχή.

Δεν ήταν κυρίως οι άνθρωποι των 110 ετών που προκάλεσαν το ενδιαφέρον των ερευνητών. Ήταν οι άνθρωποι των 80, των 85, των 90 και των 95 ετών. Οι ηλικιωμένοι που συνέχιζαν να περπατούν καθημερινά, να καλλιεργούν, να φροντίζουν ζώα και μελίσσια, να συμμετέχουν στα πανηγύρια, να συναντώνται στα καφενεία, να έχουν ρόλο μέσα στην οικογένεια και την κοινότητα.

Αυτό είναι το πραγματικό φαινόμενο.

Και αυτό δεν δημιουργείται από μια ληξιαρχική εγγραφή.

Οι ερευνητές δεν μελέτησαν χαρτιά. Μελέτησαν ανθρώπους.

Η γνωστή μελέτη IKARIA της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και οι μεταγενέστερες δημοσιεύσεις που ακολούθησαν δεν στηρίχθηκαν απλώς σε ληξιαρχικά δεδομένα.

Κατά το 2009 εντάχθηκαν στη μελέτη 1.420 κάτοικοι της Ικαρίας ηλικίας 30 ετών και άνω. Από αυτούς, 187 άτομα ήταν άνω των 80 ετών, δηλαδή περίπου το 13% του δείγματος. Στη συγκεκριμένη εργασία καταγράφηκαν κοινωνικοδημογραφικά, κλινικά, ψυχολογικά και τρόπου ζωής δεδομένα με τυποποιημένες μεθόδους.

Οι ερευνητές δεν αρκέστηκαν να ρωτήσουν «πόσων ετών είστε;». Κατέγραψαν φυσική δραστηριότητα, διατροφικές συνήθειες, κάπνισμα, κοινωνική ζωή, μεσημβρινή ανάπαυση, ψυχολογική κατάσταση και άλλα χαρακτηριστικά. Το συμπέρασμα ήταν ότι μεγάλο μέρος των πολύ ηλικιωμένων κατοίκων διατηρούσε καθημερινή δραστηριότητα, κοινωνικότητα, υγιείς διατροφικές συνήθειες και χαμηλά επίπεδα καταθλιπτικής συμπτωματολογίας.

Αυτά δεν είναι απλές ληξιαρχικές καταχωρίσεις. Είναι παρατηρήσεις και μετρήσεις ανθρώπων που ζουν στο νησί.

Αριθμοί που δεν μπορούν να αγνοηθούν

Στη μελέτη των πολύ ηλικιωμένων Ικαριωτών άνω των 80 ετών, σχεδόν 9 στους 10 άνδρες και 7 στις 10 γυναίκες ανέφεραν καθημερινές δραστηριότητες, κυρίως επαγγελματικές ή αγροτικές. Ακόμη και στους άνω των 90 ετών, σχεδόν 6 στους 10 παρέμεναν σωματικά δραστήριοι. Πρόκειται για εύρημα που δύσκολα συμβιβάζεται με την εικόνα μιας μακροζωίας που δήθεν υπάρχει μόνο στα χαρτιά.

Μεταγενέστερη πληθυσμιακή μελέτη σε κατοίκους 90 ετών και άνω, στις περιοχές Ευδήλου και Ραχών, κατέγραψε επίσης εντυπωσιακά στοιχεία. Σε 71 άτομα ηλικίας 90 και άνω, το 77,9% είχε καθημερινές κοινωνικές επαφές, το 81,4% συμμετείχε σε θρησκευτικές εκδηλώσεις, το 62% συμμετείχε σε πανηγύρια, ενώ το 71,8% είχε μέτρια ή υψηλή φυσική δραστηριότητα. Μάλιστα, στους άνδρες το ποσοστό μέτριας ή υψηλής φυσικής δραστηριότητας έφθανε το 85,3%.

Αυτά τα στοιχεία δεν αφορούν ανθρώπους αμφίβολης ύπαρξης. Αφορούν ανθρώπους που εντοπίστηκαν, ερωτήθηκαν και μελετήθηκαν επιτόπου.

Μια παλιά αδυναμία παρουσιάζεται ως νέα αποκάλυψη

Η πιθανότητα λανθασμένων καταγραφών γεννήσεων ή θανάτων δεν αποτελεί νέα ανακάλυψη.

Οι δημογράφοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι σε πολλές αγροτικές κοινωνίες του κόσμου υπήρξαν καθυστερημένες δηλώσεις γεννήσεων, ατελή ληξιαρχικά μητρώα, λανθασμένες ημερομηνίες, μη δηλωμένοι θάνατοι και προβλήματα ασφαλιστικών καταγραφών.

Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Δεν είναι αποκλειστικά ικαριώτικο. Δεν είναι καν σπάνιο.

Αποτελεί γνωστό περιορισμό της ιστορικής δημογραφίας. Από μόνο του όμως δεν αποδεικνύει ότι η μακροζωία αποτελεί μύθο. Αποδεικνύει μόνο ότι οι ακραίες ηλικίες πρέπει να εξετάζονται με προσοχή.

Η μακροζωία είναι μόνο η μισή αλήθεια

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη σημαντικότερο.

Η Ικαρία δεν έγινε γνωστή μόνο για τη μακροζωία. Έγινε γνωστή για αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε καλοζωία.

Η σύγχρονη ιατρική δεν ενδιαφέρεται μόνο για το πόσα χρόνια ζει κάποιος. Ενδιαφέρεται για το πόσα από αυτά τα χρόνια είναι χρόνια υγείας, αυτονομίας, αξιοπρέπειας και συμμετοχής.

Η Ικαρία προσέλκυσε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας επειδή πολλοί κάτοικοί της δεν ζουν απλώς περισσότερο. Ζουν διαφορετικά. Διατηρούν κοινωνικές σχέσεις. Παραμένουν ενεργοί. Συνεχίζουν να προσφέρουν. Συνεχίζουν να συμμετέχουν.

Μελέτη για την υγιή γήρανση και την πολυνοσηρότητα στην Ικαρία κατέληξε ότι οι Ικαριώτες εμφανίζουν ικανοποιητικό επίπεδο υγιούς γήρανσης, ακόμη και όταν συνυπάρχουν χρόνιες παθήσεις. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι οι μεγαλύτεροι Ικαριώτες παραμένουν πόρος για τις οικογένειες, τις κοινότητες και την τοπική οικονομία μέχρι πολύ προχωρημένη ηλικία.

Αυτό ακριβώς είναι η καλοζωία.

Οι άνθρωποι προηγούνται των στατιστικών

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση που συχνά διαφεύγει από τις αμιγώς δημογραφικές προσεγγίσεις.

Οι αριθμοί είναι απαραίτητοι στην επιστήμη. Δεν είναι όμως ολόκληρη η πραγματικότητα.

Πίσω από κάθε στατιστικό πίνακα βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι.

Όσοι γνώρισαν την Ικαρία, έζησαν στον τόπο ή μελέτησαν τους κατοίκους της από κοντά γνωρίζουν ότι το ενδιαφέρον των ερευνητών δεν γεννήθηκε από κάποια ληξιαρχική καταγραφή. Γεννήθηκε από μια καθημερινή εμπειρία: από τη διαπίστωση ότι στο νησί υπήρχε μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων ανθρώπων που παρέμεναν δραστήριοι, κοινωνικοί, δημιουργικοί και λειτουργικά ανεξάρτητοι.

Η πραγματικότητα αυτή προηγήθηκε των στατιστικών.

Οι στατιστικές ήρθαν αργότερα για να την περιγράψουν.

Και ακόμη κι αν ορισμένοι αριθμοί χρειάζονται διόρθωση, η πραγματικότητα που τους γέννησε εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί.

Τι πράγματι αμφισβητείται και τι όχι

Η κριτική του Newman αφορά κυρίως την αξιοπιστία των δεδομένων ακραίας μακροζωίας: δηλαδή τις ηλικίες 100, 105 ή 110 ετών και άνω, ιδίως όταν αυτές προέρχονται από παλαιά ή ελλιπή μητρώα.

Αυτό είναι ένα θεμιτό επιστημονικό ερώτημα.

Δεν είναι όμως το ίδιο με το να ισχυρίζεται κανείς ότι η Ικαρία δεν παρουσιάζει αυξημένη επιβίωση, καλύτερους δείκτες υγιούς γήρανσης ή ιδιαίτερη ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων της.

Για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να απαντηθούν τα ευρήματα των επιτόπιων μελετών. Θα έπρεπε να εξηγηθεί γιατί οι ερευνητές κατέγραψαν τόσο υψηλή κοινωνική συμμετοχή, τόσο σημαντική φυσική δραστηριότητα, τόσο χαμηλή κατάθλιψη και τόσο αξιοσημείωτη λειτουργικότητα σε ανθρώπους πολύ προχωρημένης ηλικίας.

Αυτό δεν γίνεται με την απλή επίκληση ληξιαρχικών λαθών.

Επίλογος

Η επιστήμη οφείλει να ελέγχει τα δεδομένα της. Οφείλει να διορθώνει τα λάθη της. Οφείλει να επανεξετάζει τις βεβαιότητές της.

Η συζήτηση για την ακρίβεια των ακραίων ηλικιών είναι επομένως απολύτως θεμιτή.

Δεν αρκεί όμως για να ανατρέψει όσα έχουν καταγραφεί επί δεκαετίες από γιατρούς, επιδημιολόγους, γεροντολόγους και κοινωνικούς επιστήμονες.

Η Ικαρία δεν χρειάζεται μύθους για να είναι ξεχωριστή.

Δεν χρειάζεται υπερβολές.

Δεν χρειάζεται αθάνατους ανθρώπους.

Αρκεί αυτό που πραγματικά είναι: ένας τόπος όπου πολλοί άνθρωποι φθάνουν σε προχωρημένη ηλικία διατηρώντας κάτι που στις σύγχρονες κοινωνίες γίνεται ολοένα πιο σπάνιο — υγεία, αυτονομία, συμμετοχή και χαρά της ζωής.

Και όσο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει, η ουσιαστική συζήτηση δεν είναι αν κάποιος Ικαριώτης ήταν 99 ή 102 ετών.

Η ουσιαστική συζήτηση είναι γιατί τόσοι πολλοί Ικαριώτες φθάνουν στα 90 και πλέον χρόνια εξακολουθώντας να ζουν μια ζωή που πολλοί άλλοι θα ζήλευαν.

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.

Και αυτό παραμένει ανοιχτό.

Βιβλιογραφία

Stefanadis, C. I. (2011). Unveiling the Secrets of Longevity: The Ikaria Study. Hellenic Journal of Cardiology, 52, 479–480.

Panagiotakos, D. B., Chrysohoou, C., Siasos, G., Zisimos, K., Skoumas, J., Pitsavos, C., & Stefanadis, C. (2011). Sociodemographic and Lifestyle Statistics of Oldest Old People (>80 Years) Living in Ikaria Island: The Ikaria Study. Cardiology Research and Practice, 2011, 679187.

Chrysohoou, C., Pitsavos, C., Lazaros, G., Skoumas, J., Tousoulis, D., & Stefanadis, C. (2016). Determinants of All-Cause Mortality and Incidence of Cardiovascular Disease (2009 to 2013) in Older Adults: The Ikaria Study of the Blue Zones. Angiology, 67(6), 541–548.

Legrand, R., Manckoundia, P., Nuemi, G., & Poulain, M. (2019). Assessment of the Health Status of the Oldest Olds Living on the Greek Island of Ikaria: A Population-Based Study in a Blue Zone. Experimental Gerontology, 124.

Legrand, R., Manckoundia, P., Nuemi, G., Poulain, M. et al. (2021). Description of Lifestyle, Including Social Life, Diet and Physical Activity, of People ≥90 Years Living in Ikaria, a Longevity Blue Zone. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(12), 6602.

Foscolou, A., Tyrovolas, S., Soulis, G., et al. (2021). The Association of Healthy Aging with Multimorbidity: IKARIA Study. Nutrients, 13(4), 1386.

Buettner, D. (2008). The Blue Zones: Lessons for Living Longer from the People Who’ve Lived the Longest. National Geographic.

Newman, S. J. (2024). The Data on Extreme Human Ageing Are Rotten from the Inside Out. UCL.

Καλλιβρούσης, Γ. Δ. Το Θεραπευτήριο του Αιγαίου. 7η έκδοση. Ιστορική, ιατρική και κοινωνική προσέγγιση της Ικαρίας, με ιδιαίτερη αναφορά στη μακροζωία, την υγιή γήρανση και την καλοζωία των κατοίκων της.

Ικαρία, μακροζωία και η αμφισβήτηση του Saul Justin Newman

Η Ικαρία έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια παγκόσμια φήμη ως ένας από τους τόπους όπου οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και καλύτερα. Η ένταξή της στις λεγόμενες «Blue Zones» την κατέστησε αντικείμενο διεθνούς επιστημονικού και δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Πρόσφατα, όμως, η συζήτηση αναζωπυρώθηκε έπειτα από δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, μεταξύ των οποίων και άρθρο του Πρώτου Θέματος, που παρουσίασαν τις απόψεις του Αυστραλού βιοστατιστικού και δημογράφου Saul Justin Newman.

Σύμφωνα με την παρουσίαση του θέματος, ο Newman αμφισβητεί την αξιοπιστία των στοιχείων πάνω στα οποία στηρίχθηκε η φήμη περιοχών όπως η Ικαρία, η Σαρδηνία και η Οκινάουα ως περιοχών εξαιρετικής μακροζωίας. Η θέση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί εξέλαβαν τα συμπεράσματά του ως οριστική διάψευση της ικαριακής μακροζωίας.

Ωστόσο, μια προσεκτικότερη ανάγνωση των εργασιών του δείχνει ότι το αντικείμενο της έρευνάς του είναι διαφορετικό.

Ο Newman δεν εξετάζει πρωτίστως αν οι κάτοικοι της Ικαρίας ζουν περισσότερο ή λιγότερο από άλλους πληθυσμούς. Εξετάζει την αξιοπιστία των δημογραφικών δεδομένων. Μελετά τη διαδικασία καταγραφής ηλικιών, τη δυνατότητα ύπαρξης λαθών στα ληξιαρχικά στοιχεία, τις αδυναμίες παλαιότερων μητρώων και τη στατιστική πιθανότητα ορισμένες ακραίες ηλικίες να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Πρόκειται για ένα θεμιτό και επιστημονικά αναγκαίο ερώτημα. Η δημογραφία οφείλει να ελέγχει τα δεδομένα της με την αυστηρότερη δυνατή μεθοδολογία.

Το γεγονός όμως ότι κάποιος ελέγχει την αξιοπιστία των στοιχείων δεν σημαίνει αυτομάτως ότι καταρρίπτει το σύνολο των παρατηρήσεων που έχουν γίνει επί δεκαετίες για την υγεία και τη μακροζωία των Ικαριωτών.

Στο βιβλίο μου Το Θεραπευτήριο του Αιγαίου είχα ασχοληθεί εκτενώς με τους παράγοντες που έχουν συνδεθεί με την ιδιαίτερη υγεία των κατοίκων της Ικαρίας. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται το φυσικό περιβάλλον, η παραδοσιακή διατροφή, η καθημερινή σωματική δραστηριότητα, οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί, η διατήρηση νοήματος και ενεργού ρόλου των ηλικιωμένων μέσα στην κοινότητα, καθώς και οι ιδιαίτερες συνθήκες ζωής που χαρακτήρισαν το νησί επί πολλές γενιές.

Οι παράγοντες αυτοί δεν αποδεικνύουν από μόνοι τους την ύπαρξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπεραιωνόβιων. Αποτελούν όμως εύλογες εξηγήσεις για την παρατηρούμενη καλή υγεία και τη μειωμένη θνησιμότητα που έχουν καταγραφεί σε διάφορες μελέτες.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το σημείο όπου συχνά δημιουργείται σύγχυση στη δημόσια συζήτηση.

Άλλο πράγμα είναι η ακρίβεια των ληξιαρχικών καταγραφών.

Άλλο πράγμα είναι η ύπαρξη ευνοϊκών συνθηκών υγείας.

Άλλο πράγμα είναι η στατιστική ανάλυση.

Και άλλο η κλινική και κοινωνική πραγματικότητα.

Ο Newman εστιάζει στο πρώτο από αυτά τα ζητήματα. Οι ερευνητές της Ικαρίας ασχολήθηκαν κυρίως με τα υπόλοιπα.

Κατά συνέπεια, οι δύο πλευρές δεν απαντούν πάντοτε στο ίδιο ερώτημα.

Η αμφισβήτηση ορισμένων ηλικιακών καταγραφών δεν αρκεί για να ακυρώσει όσα γνωρίζουμε για τον τρόπο ζωής των Ικαριωτών. Αντίστοιχα, η ύπαρξη ευνοϊκών παραγόντων υγείας δεν αποτελεί απόδειξη ότι κάθε καταγεγραμμένη ηλικία είναι απολύτως ακριβής.

Η επιστημονική αλήθεια βρίσκεται πιθανότατα κάπου ανάμεσα στις δύο αυτές διαπιστώσεις.

Γι’ αυτό και η ουσιαστική συμβολή της συζήτησης που άνοιξε ο Saul Justin Newman δεν είναι ότι «γκρέμισε» ή «δικαίωσε» την Ικαρία. Είναι ότι μας υπενθύμισε την ανάγκη να εξετάζουμε με κριτικό πνεύμα τόσο τα δεδομένα όσο και τις ερμηνείες τους.

Η Ικαρία εξακολουθεί να αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο μελέτης για την υγεία, τη γήρανση και τη μακροζωία. Η συζήτηση όμως που προκάλεσε ο Newman δείχνει ότι ακόμη και τα πιο γνωστά επιστημονικά αφηγήματα πρέπει να παραμένουν ανοιχτά στον έλεγχο και την επανεξέταση. Αυτή άλλωστε είναι η ουσία της επιστήμης.

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης

Ο γράφων έχει ασχοληθεί με το θέμα της υγείας και της μακροζωίας στην Ικαρία στο βιβλίο «Το Θεραπευτήριο του Αιγαίου» και θεωρεί ότι η συζήτηση που άνοιξε ο Saul Justin Newman είναι χρήσιμη, αρκεί να μην συγχέονται τα ερωτήματα της δημογραφίας με εκείνα της ιατρικής, της επιδημιολογίας και της κοινωνιολογίας.

The post Ικαρία όταν η αμφισβήτηση των αριθμών δεν αρκεί για να αμφισβητήσει την πραγματικότητα appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Ονομάζομαι Μαρία Γκολέμη και εργάζομαι ως φυσικοθεραπεύτρια στην Ικαρία από το 2008, έχοντας καθημερινή επαφή με τον ηλικιωμένο πληθυσμό του νησιού και τις ιδιαίτερες ανάγκες του. Για τους σκοπούς της διπλωματικής μου εργασίας, στο πλαίσιο μεταπτυχιακής μου εκπαίδευσης στο πρόγραμμα «Διαχείριση Γήρανσης και Χρόνιων Νοσημάτων» του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, πραγματοποίησα την έρευνα με στόχο την καταγραφή και κατανόηση της υγείας των ηλικιωμένων κατοίκων της Ικαρίας.

Η Ικαρία είναι γνωστή διεθνώς ως μία από τις λεγόμενες «Μπλε Ζώνες», περιοχές που χαρακτηρίζονται από μακροζωία με περισσότερα αιωνόβια άτομα και με καλύτερη ποιότητα ζωής κατά τη γήρανση σε σχέση με τον μέσο όρο στον υπόλοιπο πλανήτη. Η συγκεκριμένη μελέτη έρχεται να προσφέρει δεδομένα για την κατάσταση της υγείας των κατοίκων του νησιού ηλικίας 65 ετών και άνω, αναδεικνύοντας τόσο τα ευνοϊκά χαρακτηριστικά όσο και τις προκλήσεις που συνοδεύουν τη γήρανση στο νησί.

Η έρευνα εγκρίθηκε από την Επιτροπή Βιοηθικής και Δεοντολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (Αρ Πρωτ.: 687) και πραγματοποιήθηκε σε 95 εθελοντές ηλικιωμένους κατοίκους της Ικαρίας, μέσω κατ’ οίκον επισκέψεων. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν συνολικά μέσω ερωτηματολογίων ως προς τη γνωσιακή λειτουργία, την ψυχική υγεία, τη λειτουργική ανεξαρτησία στην καθημερινότητα και τη φυσική δραστηριότητα και μέσω δοκιμασιών ως προς τη σωματική τους φυσική κατάσταση, ενώ πραγματοποιήθηκαν και βασικές αιματολογικές εξετάσεις στο νοσοκομείο Ικαρίας.

Ισχυρή κοινωνική συνοχή και χαμηλή κατάθλιψη

Ένα από τα πιο ενθαρρυντικά ευρήματα αφορά την ψυχική υγεία των ηλικιωμένων. Τα ποσοστά κατάθλιψης καταγράφηκαν χαμηλά, σημαντικά χαμηλότερα σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η συχνή κοινωνική επαφή, οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί και η έντονη αίσθηση κοινότητας φαίνεται να λειτουργούν προστατευτικά, ενισχύοντας την ψυχική ευεξία. Παράλληλα, η πλειονότητα των συμμετεχόντων διατηρεί καλή λειτουργική ανεξαρτησία, παραμένοντας ενεργή και αυτοεξυπηρετούμενη στην καθημερινή ζωή.

Προκλήσεις: ευπάθεια και μνήμη

Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Περίπου ένας στους πέντε ηλικιωμένους εμφάνισε αυξημένη ευπάθεια, δηλαδή μεγαλύτερο κίνδυνο για προβλήματα υγείας, πτώσεις και ανάγκη φροντίδας — ποσοστό υψηλότερο από αυτό που καταγράφεται σε αντίστοιχες ελληνικές και ευρωπαϊκές μελέτες. Επιπλέον, περίπου το 22% των συμμετεχόντων παρουσίασε ενδείξεις γνωσιακής έκπτωσης, δηλαδή έκπτωση στις ανώτερες νοητικές λειτουργίες (μνήμη εργασίας, συγκέντρωση).

Η ευπάθεια σχετίζεται κυρίως με απώλεια μυϊκής μάζας (σαρκοπενία), αναιμία και έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας. Αντίστοιχα, η γνωσιακή έκπτωση φαίνεται να συνδέεται με δείκτες που σχετίζονται με την καρδιαγγειακή υγεία, υπογραμμίζοντας τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης παρέμβασης.

Τι σημαίνουν τα αποτελέσματα

Τα ευρήματα της μελέτης επιβεβαιώνουν ότι η Ικαρία εξακολουθεί να αποτελεί ένα περιβάλλον που ευνοεί τη γήρανση με ποιότητα ζωής, κυρίως χάρη στην κοινωνική συνοχή και τη διατήρηση ενεργού τρόπου ζωής. Ταυτόχρονα, όμως, αναδεικνύεται η ανάγκη για στοχευμένες δράσεις πρόληψης και φροντίδας, με έμφαση στη σωματική άσκηση για την πρόληψη του καρδιαγγειακού κινδύνου και τη γνωσιακή υποστήριξη.

Σε μια εποχή όπου η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μείζον κοινωνικό ζήτημα, τα δεδομένα αυτά υπενθυμίζουν ότι η μακροζωία από μόνη της δεν αρκεί — χρειάζεται να συνοδεύεται από καλή υγεία και λειτουργικότητα.

Ευχαριστίες

Θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στους συμμετέχοντες της ερευνάς μου για την προθυμία, την υπομονή και τον χρόνο που μου αφιέρωσαν. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον επιβλέποντα μου, τον καθηγητή Φυσιολογίας στην Ιατρική του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Ζαρογγιάννη Σωτήριο και τον γιατρό, υποψήφιο διδάκτορα Φυσιολογίας Π.Θ. Γιαννόπουλο Στέφανο που ήταν συνοδοιπόρος σε αυτή τη προσπάθεια και πραγματοποίησε τις αιμοληψίες, η συμβολή τους ήταν καθοριστική για την επιμέλεια και την ολοκλήρωση της μελέτης. Επίσης, ευχαριστώ θερμά το νοσοκομείο της Ικαρίας και ειδικά το προσωπικό του Μικροβιολογικού Εργαστηρίου και του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών, για την πολύτιμη βοήθεια και συνεργασία καθ’ όλη τη διάρκεια της ερευνητικής διαδικασίας και ιδιαιτέρως τον αναπληρωτή διοικητή του νοσοκομείου μας τον κ. Θεόδωρο Τσέτσερη για την αμέριστη υποστήριξη του.

Ήταν μεγάλη μου χαρά που συμμετείχα σε μια ερευνητική προσπάθεια που ήταν μέρος ενός ευρύτερου ερευνητικού πρωτοκόλλου από το τμήμα φυσιολογίας της Ιατρικής Π.Θ. με όραμα τη χαρτογράφηση του επιπέδου υγείας των ηλικιωμένων στις νησιωτικές περιοχές της Ελλάδος. Ευελπιστούμε σαν ερευνητική ομάδα στην υποστήριξη της κοινότητας για τη συνέχιση του ερευνητικού μας πονήματος.

Ολόκληρη τη διπλωματική εργασία θα τη βρείτε στο διαδίκτυο με τον τίτλο « Χαρακτηρισμός επιπέδου υγείας ηλικιωμένου πληθυσμού άνω των 65 ετών στην Ικαρία» ή αλλιώς στον διαδικτυακό σύνδεσμο:

https://apothesis.eap.gr/archive/item/235280

The post Υγεία και γήρανση στην Ικαρία: Αποτελέσματα της έρευνας για τους ηλικιωμένους του νησιού appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Οι φωτογραφίες των ηρώων της Καισαριανής, συγκλόνισαν το Πανελλήνιο, και όχι μόνο, διότι έγιναν ο καθρέπτης, της δικής μας ζωής, και μας καλούν σε απολογία. Μας καλούν ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα, πώς άραγε αξιοποιήσαμε εμείς τη θυσία τους, καθώς  έχουμε σήμερα τη δυνατότητα χάρις στη δική τους θυσία, να διαχειριζόμαστε ελεύθερα τη ζωή μας, και να διεκδικούμε τα αυτονόητα.

Πώς δηλαδή αξιοποιούμε εμείς τη ζωή μας, για να έχουμε την αξιοπρέπεια που αντιστοιχεί στο ανθρώπινο είδος; Το είδος του «σοφού» ανθρώπου, το οποίο  μπορεί ν’ αποκτάει συνείδηση ότι η ζωή του είναι ένα ευαίσθητο  θαύμα, που ευημερεί σε συγκεκριμένες συνθήκες,  μοναδικό κι’ ανεπανάληπτο, και άρα οφείλει να τη σέβεται όσο τίποτα άλλο;

Πολύ περισσότερο, αφού πέρα από τη ζωή, δεν υπάρχει κανένα συμφέρον;

Πόσο επωφεληθήκαμε  της ευκαιρίας που μας έδωσαν με τη θυσία τους αυτοί και άλλοι πολλοί, για να μην ξαναβρεθούμε στην ίδια μοίρα;

Πόσο κατανοήσαμε, και πόσο διδάξαμε και αναδείξαμε την αξία του σεβασμού στην καθημερινότητά μας, για να εμποδίζουμε τον ανθρώπινο εγωισμό να σηκώνει κεφάλι, και ν’ απειλεί την ανθρώπινη υπόσταση ατόμων και ολόκληρων λαών, ενώ ζούμε πάνω σ’ ένα πλανήτη, που έχει τις προδιαγραφές παραδείσου;

Πόσο αναδείξαμε τις προδιαγραφές παραδείσου του πλανήτη μας, που μπορούν να εξασφαλίσουν ευημερία για όλους και όλες, με την προϋπόθεση του σεβασμού στη ζωή;

Δηλαδή του σεβασμού στον εαυτό μας, αλλά και στο κοινωνικό και φυσικό μας περιβάλλον;

Το γεγονός ότι παρατηρούμε σε καθημερινή βάση, και σε κάθε μας βήμα, τόσο τους καθημερινούς ανθρώπους με τους οποίους συναλλασσόμαστε, όσο και τους ηγέτες των λαών, να προσπαθούν να επιβληθούν με τη βία της προπαγάνδας και τη βία των όπλων, ο ένας στον άλλο, τι άλλο άραγε σημαίνει, παρά το ότι και πάλι αφήσαμε τον εγωισμό μας να μας βάλει σε λάθος μονοπάτι;

Το χειρόφρενο στο νέο κατήφορο της ανθρωπότητας, μόνο μια ισχυρή αντίληψη  της έννοιας του σεβασμού εγκατεστημένη σε κάθε ανθρώπινη  συνείδηση, μπορεί να το τραβήξει και να σώσει την ανθρωπότητα από το χειρότερο όλεθρο από όσους έχουν προηγηθεί.

Διότι η συνείδηση του σεβασμού, είναι αυτή που μετατρέπει το ανθρωποειδές σε άνθρωπο.

Και επειδή οι καιροί δεν περιμένουν, ας κοιτάξουμε όλοι και όλες βαθιά στα μάτια αυτούς τους ήρωες, να διαβάσουμε το βάθος και το πλάτος της συνείδησής τους, μήπως και βρούμε το κουράγιο, ν’ αναλάβουμε και τις δικές μας  ευθύνες, όσο έχουμε ακόμη καιρό ειρήνης στη χώρα μας. Γιατί όταν θα ηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου, θα είναι αργά να μιλάμε για σεβασμό. Κανείς -καμιά δεν θα μας ακούει. Επειδή ο σεβασμός, είναι η λογική της ζωής. Δεν είναι η λογική της νίκης του θανάτου πάνω στους άλλους, που τους θεωρούμε αντιπάλους αντί να τους έχουμε συνεργάτες.

Έχω τη γνώμη, ότι αν θέλουμε να προστατέψουμε την ειρήνη από τον ασυγκράτητο εγωισμό των γενεών που ακολουθούν, θα πρέπει να στηθούν ανδριάντες σε κάθε τόπο καταγωγής των ηρώων. Δηλαδή σε κάθε χωριό, και σε κάθε γειτονιά που τους γέννησε και τους έθρεψε. Για να μαθαίνουν τα παιδιά από τη μικρή τους ηλικία, ότι η γειτονιά τους και το χωριό τους γέννησε έναν άντρα ή μια γυναίκα, που η συνείδησή τους ξεπερνούσε τα όρια της γειτονιάς τους και του χωριού τους.

Αλλά να δημιουργηθεί και ένας χώρος ηρώων, στην Καισαριανή ή αλλού, όπου κάθε ένας και κάθε μια που υποστήριξε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τη θυσία της ζωής του-της, να έχει μια θέση η προτομή του-της. Και το χώρο αυτό, να τον επισκέπτονται υποχρεωτικά όλα τα σχολεία της χώρας, και οι Μαθητές -Μαθήτριες, να παρελαύνουν μπροστά στις χιλιάδες προτομές, των συγκεκριμένων ηρώων.

 Έτσι θα βάλουμε τις βάσεις, για να κάνουμε καθημερινή πράξη το σεβασμό όλων, προς όλους και όλες στην περίοδο της ειρήνης. Και αν επιμείνουμε αυτά να κάνουμε πράξη στην περίοδο της ειρήνης, τότε μπορούμε όλοι και όλες μαζί, με καθημερινές πράξεις, ν’ αποτρέπουμε τους πολέμους.

Κάθε χωριό δικαιούται και οφείλει να συστήσει στις νέες γενιές τους ήρωές του. Το δικό μου χωριό, το Καρκινάγρι της Ικαρίας, το γνωστό στραγγαλισμένο χωριό της Ικαρίας, που ακόμη αναπνέει όσο αναπνέουν οι μετρημένοι γέροντές του, έχει τους δικούς του ήρωες. Τα νέα παιδιά δεν τους γνωρίζουν, αλλά δεν τους γνωρίζουν και πολλοί από τους ενήλικες. Ένας όμως από αυτούς ξεχωρίζει. Είναι ο Σταμάτης Τρατράς. Κατά τον έγκυρο Γιάννη Τσαρνά, που υπηρέτησε ως Γυμνασιάρχης του Γυμνασίου Αγίου Κηρύκου, και αναγνωρίζεται ως ο μεγάλος Δάσκαλος των Ικαριωτών, αν κάποτε ανεγερθεί μνημείο για να τιμηθεί ο αφανής ναύτης, είναι δίκαιο, ο ανδριάντας που θ’ ανεγερθεί, ν’ απεικονίζει τον Σταμάτη Τρατρά. Ήταν ο πρώτος που με το καΐκι του, φυγάδευε από τις ακτές της Αττικής, προς τις ακτές της Μικράς Ασίας, πολιτικούς και στρατιωτικούς, για να φτάσουν στην Αίγυπτο. Επειδή ο Γιάννης Τσαρνάς γνώριζε τον Σ.Τ. πριν από τον πόλεμο, κι’ επειδή κατοικούσε απέναντι από τις φυλακές Αβέρωφ και τον επισκεπτόταν όσο ήταν στη φυλακή, ήταν αυτός που παρέλαβε και τα προσωπικά αντικείμενα του Σταμάτη, όταν αυτός εκτελέστηκε, στις 29-05-1943 στην Καισαριανή, μαζί με άλλους πέντε. Ήταν  τότε, τριάντα δυο χρόνων, και  μόλις είχε παντρευτεί. Το τελευταίο γράμμα του προς τη Μητέρα του, ήταν γραμμένο στο πίσω μέρος ενός πακέτου τσιγάρων. Το  περιεχόμενο ήταν πολύ σύντομο: «Μάνα μην κλαις. Πεθαίνω για την Πατρίδα». Το ταπεινό σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Σ.Τ., βρίσκεται στα ριζά του όρους «ενκυνοφάς».

Η Μητέρα του δεν είχε πάει στο σχολείο, όμως ήταν αεικίνητη, ενστικτωδώς συντονισμένη με το φυσικό της περιβάλλον. Η επίσκεψη στο περιβόλι και το σπίτι της, ήταν μια επίσκεψη στον παράδεισο, απ’ όπου έπαιρνες βαθιές ανάσες αισιοδοξίας.  Παντρεύτηκε δεκαέξι χρόνων, κι’ έμεινε χήρα στα είκοσι έξι της, με έξι παιδιά. Πέντε αγόρια, και ένα κορίτσι. Ο Σταμάτης ήταν ο πρώτος. Ένα δεύτερο παλικάρι έχασε επίσης, με τρόπο παράλογο, στη διάρκεια του πολέμου. Με το παράδειγμά της, τους έδωσε ψυχή για αγώνα, και αξιοπρέπεια. Ήταν η προσωποποίηση της «Μάνας-Κουράγιο». Η ψυχή που τους έδωσε, εκφράστηκε από τα έργα τους.

Όταν ο Σταμάτης διαπίστωσε ότι είχε προδοθεί, παράγγειλε στους συντρόφους ότι θα τα πάρει όλα επάνω του, και οι ίδιοι να υποστηρίξουν μέχρι τέλους, ότι δεν τον γνωρίζουν. Αυτό μου το διηγήθηκε ο γαμπρός του Γιάννης Μάγγουρας, που ήταν μέλος της ομάδας του. Την υπόσχεσή του την τήρησε μέχρι τέλους, παρά τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλαν οι Γερμανοί ανακριτές. Έτσι προστάτεψε όλους τους συντρόφους του. Ανάλογη ιστορία δεν έχει τύχει να ξανακούσω.

Μήπως έχει έρθει η ώρα να ξυπνήσει και το Καρκινάγρι, και η πολιτεία, για να στήσουμε τον ανδριάντα του Σταμάτη Τρατρά, τουλάχιστον στο Καρκινάγρι, έστω και μετά από ογδόντα χρόνια;

Πληροφορήθηκα ότι ο Ικαριώτης Σκηνοθέτης και ηθοποιός Λεωνίδας Βαρδαρός  που με τα έργα του προσπαθεί να συντηρήσει τις μνήμες των ηρωικών πράξεων των συμπατριωτών μας για τις επόμενες γενιές, ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ για τον Σταμάτη Τρατρά, κι’ έχει ανάγκη τόσο από πληροφοριακό υλικό, όσο και από οικονομική στήριξη. Όσοι-όσες έχουν κάτι να του προσφέρουν, ας επικοινωνήσουν μαζί του. Το τηλέφωνό του, που δημοσιεύω με την άδειά του, είναι το:  6972850393.

Αν ξυπνήσουμε, μπορούμε να σώσουμε και την αξιοπρέπειά μας, και τη ζωή μας. Αν δεν ξυπνήσουμε, τις ζωές όλων μας, θα τις πάρει το ποτάμι της χυδαιότητας και της λήθης, και καμιά απολίθωση, δεν θα προλάβει να συντηρήσει τα ίχνη τους.

Πούλος Θεολόγος

Φυσιογνώστης-Παιδαγωγός

The post Η θυσία των 200 της Καισαριανής και ο Ικαριώτης ήρωας Σταμάτης Τρατράς appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Η έννοια της τιμής προς όσους και όσες προστάτεψαν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια αυτού του λαού στον πόλεμο του 1940, αλλά και σε όλους τους πολέμους:

Να κατακτούμε εμείς οι ζωντανοί κάθε μέρα, περισσότερο σεβασμό στον εαυτό μας.

Διότι πίσω από τον περισσότερο συντονισμό που φέρνει το πρακτικό αποτέλεσμα, βρίσκεται ο περισσότερος σεβασμός στον εαυτό μας και στους άλλους.

Αναβαθμίζουμε το σεβασμό στον εαυτό μας, όταν ανακαλούμε στη μνήμη μας και αναγνωρίζουμε τις ηρωικές πράξεις των ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για τη δική μας αξιοπρέπεια κι’ ελευθερία.

Ένας από αυτούς τους ήρωες, είναι ο Σταμάτης Τρατράς. Γέννημα -θρέμμα του Καρκιναγρίου της Ικαρίας, μεγαλωμένος από μια χήρα μάνα με έξι παιδιά, δεν αξιώθηκε μέχρι σήμερα καμιάς μνήμης από τους συμπατριώτες του, παρά την απαράμιλλη γενναιότητά του.

Θα είχε σημασία να ρωτήσει κάποιος τους σημερινούς κατοίκους του χωριού του, τι γνωρίζουν για το Σταμάτη Τρατρά.

Μπορεί και να μην γνωρίζουν τίποτα. Η ψυχή τους έχει παραδοθεί σε άλλα… Στην πραγματικότητα δεν έχει απομείνει ψυχή. Παρ’ όλα αυτά, κάθε χρόνο γιορτάζουμε εν αφασία, γενικά και αόριστα.

Ο Σταμάτης Τρατράς, ήταν ένας γενναίος άντρας, από αυτούς που δεν βρίσκεις εύκολα. Ήταν ο πρώτος που ξεκίνησε τις μεταφορές πολιτικών, στρατιωτικών, αλληλογραφίας και χρημάτων, από και προς τη Μικρά Ασία, μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς. Μετά από δεκαεννέα ταξίδια, προδόθηκε, συνελήφθη και εκτελέστηκε μετά από φρικτά βασανιστήρια, στις 20-5-1943, στην Καισαριανή.

Όπως μου είπε πολύ αργότερα ο γαμπρός του Γιάννης Μαγγούρας, που ήταν μέλος της ομάδας του, όταν άρχισαν να συλλαμβάνουν τα μέλη του πληρώματός του, τους διεμήνυσε ότι θα τα πάρει όλα επάνω του. Κι’ εκείνοι να υποστηρίξουν σταθερά, ότι δεν τον γνωρίζουν. Έτσι και έκανε μέχρι τέλους, κι’ έτσι έσωσε τους συντρόφους του, παρά τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη.

Γι’ αυτό τον άντρα, δεν υπήρξαν μέχρι σήμερα τα ψυχικά αποθέματα από τους συμπατριώτες του για ένα μνημείο, ούτε στο χωριό του.

Επομένως όπως και σε πολλές άλλες γιορτές, γιορτάζουμε την αφασία μας.

Πούλος Θεολόγος

The post “Η μνήμη και η αμνησία” – Για τον Ικαριώτη ήρωα Σταμάτη Τρατρά appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

• Διαχείριση απορριμμάτων: Αρνητικό το Υπουργείο για την χωροθέτηση ΣΜΑ στο Πλωμάρι (Βίντεο)
• Διαχείριση απορριμμάτων στην Ικαρία: Τα επόμενα βήματα για τη χωροθέτηση ΣΜΑ

Ευτυχώς, ο κίνδυνος να μετατραπούν τα όμορφα χωριά μας από τοποθεσίες ιδιαίτερου κάλλους σε χώρους μεταφοράς αποβλήτων προς το παρόν αποφεύχθηκε όχι χάρη στον αγώνα της δημοτικής αρχής, όπως θα έπρεπε, αλλά αντίθετα στην πρότασή της.

Τον περασμένο Ιούνιο στην ενημέρωση του Δημάρχου στον Εύδηλο για το ΣΜΑ στο Πλωμάρι κάποια συμπατριώτισσα, που μου διέφυγε το όνομά της ,ρώτησε γιατί δεν ερωτήθηκαν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, πριν παρθεί η απόφαση.

Η απάντηση ήταν “εμείς δεν αποφασίζουμε προτείνουμε” λες και όποιος προτείνει κάτι δε θέλει να γίνει αυτό που προτείνει. Αν κάποιος το θεωρεί αυτό λογική απάντηση, ας μας εξηγήσει πώς γίνεται να προτείνω κάτι που θεωρώ επιβλαβές.

Εδώ να αναφέρω ότι ο Ριζοσπάστης 05/08/2025 σε άρθρο με τίτλο ” Προωθεί σαν τον κλέφτη τα σχέδια για καρκινογόνα καύση σκουπιδιών σε όλη την Ελλάδα” καλεί σε λαϊκό αγώνα, για να μην προχωρήσει η καρκινογόνα καύση και το ΚΚΕ ανακοίνωσε ότι η καύση είναι Καρκινογόνος απειλή για το λαό-χρυσάφι για τους ομίλους.

Εγώ, λοιπόν, θα πρότεινα για θέματα που απειλούν το οικοσύστημα και την υγεία μας να μην αποφασίζετε εσείς αλλά οι ειδικοί στο περιβάλλον και πάντα μετά από ενημέρωση και διάλογο με τους κατοίκους αυτού του τόπου.

Εσείς μπορείτε να αποφασίσετε για πολλά άλλα στα οποία η πλειοψηφία του νησιού συμφωνεί:

Να καθαρίσετε τα δάση και τα χωράφια από τα άχρηστα αντικείμενα που ξεχειλίζουν .

Να διεκδικήσετε συγκοινωνία Χειμώνα Καλοκαίρι κόντρα στα συμφέροντα ορισμένων, ώστε να μην είναι αδύνατον να εργαστεί όποιος δε διαθέτει Ι.Χ.

Να προστατεύσετε τη ζωή μας από τους ασυνείδητους, που παρκάρουν χωρίς συνέπεια ακόμα και στο χώρο στάθμευσης αναπήρων και προσπερνούν με 80 Χιλιόμετρα, όταν το όριο στην πινακίδα λέει 20 κάνοντας και τη σχετική χειρονομία σε όποιον σέβεται το όριο που αναγράφεται, γιατί καμιά συνέπεια δεν έχει η εγκληματική τους στάση.

Να εξασφαλίσετε με έλεγχο από δημοτικό υπάλληλο ελεύθερες ζώνες διέλευσης ασθενοφόρου και πυροσβεστικής, όταν γίνεται το αδιαχώρητο στον Αρμενιστή και στον Εύδηλο το καλοκαίρι.

Να διαμορφώσετε το χώρο αναμονής στο λιμάνι του Ευδήλου, ώστε να μην περιμένουν το πλοίο χωρίς καν σκέπαστρο οι επιβάτες μέσα στον καύσωνα, αφού δεν υπάρχει πια κυλικείο.

Να αποφασίσετε τέλος το λαό που επικαλείστε να τον ρωτάτε και να τον σέβεστε.

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου είχα επισημάνει ότι η μεταφορά των αποβλήτων στη Χίο ,που ψήφισαν ΛΑΣ ΑΣΠΙ εκτός της Δημοτικής Κίνησης Πολιτών, θα οδηγούσε στα σημερινά γεγονότα, πράγμα που ,δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε.

Η Κυβέρνηση υλοποιεί το σχέδιο καύσης των απορριμμάτων με την μεταφορά τους σε έξι σταθμούς μεταξύ των οποίων και ένας στην Αττική, όπου σχεδιάζουν να μεταφέρουν και τα απορρίμματα μας.

Το ΧΥΤΥ της Χίου έκλεισε, επομένως οποιαδήποτε μεταφορά προς τη Χίο αποκλείστηκε.

Τα ΧΥΤΥ στην Ικαρία παραπέμπονται στο αόριστο μέλλον, αφού δεν εξυπηρετούν το δρομολογημένο κυβερνητικό σχέδιο καύσης.

Η λειτουργία ΣΜΑ στην Ικαρία παρά την εκφρασμένη αντίθεση των κατοίκων και τις προφανείς συνέπειες για το περιβάλλον προωθείται με τη στήριξη του Δήμου, αφού προβάλλεται ως μονόδρομος.

Πραγματοποιείται εκστρατεία αποπροσανατολισμού της τοπικής κοινωνίας, ώστε να δεχτεί τη λύση του ΣΜΑ ,που εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει σε μεταφορά στην Αττική, αφού η λύση της μεταφοράς στη Χίο αποκλείστηκε. Άρα μοιραία τα ΣΜΑ θα εξυπηρετήσουν όχι την προσωρινή λύση της μεταφοράς αλλά τη μόνιμη λύση της καύσης ανεξάρτητα από την πρόθεση του Δήμου Ικαρίας.

Αναζητούνται συνένοχοι στις Δημοτικές παρατάξεις, που θα συνηγορούν με το Δήμο σε αυτή την πολιτική παίζοντας το ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου”.

Αντιμετωπίζονται οι δημότες που αντιδρούν με βία και απαξίωση, λες και δεν έχουν δικαίωμα να υπερασπιστούν τα

χωριά τους ή σαν να είναι πρόβατα, που πρέπει αδιαμαρτύρητα να δεχτούν ό,τι τους παρουσιάζεται ως υποχρεωτικό από τη Δημοτική αρχή.

Ο Δήμαρχος έφτασε να πει ότι οι χωριανοί ,όταν εξομοιώνουν το ΣΜΑ με ΧΑΔΑ βαφτίζουν το κρέας ψάρι και μπερδεύουν το πουκάμισο με το κασέρι.

Όχι, κύριε δήμαρχε, δεν μπερδεύουν, μπερδεύονται ,όταν εσείς αποδέχεστε τη λύση των ΣΜΑ που όχι μόνο θα μολύνει το περιβάλλον αλλά θα διευκολύνει εκ των πραγμάτων τη μεταφορά στην Αττική, όπου σχεδιάζει η κυβέρνηση να εφαρμόσει την καύση. Και δεν έχουν πρόθεση τα όμορφα χωριά, που παρέλαβαν από τους προγόνους τους, να τα δουν να γίνονται χώροι αποβλήτων και πηγή μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα.

Και μόνο το γεγονός ότι η αντιπολίτευση του Δήμου συμφωνεί με τις ενέργειες του Δημάρχου στο θέμα των σκουπιδιών δείχνει ποιος πραγματικά πρόκειται να ωφεληθεί από αυτή τη διαχείριση του προβλήματος.

Την ίδια στιγμή όλα τα φιλοκυβερνητικά μέσα προσπαθούν να παρουσιάσουν την καύση ως μόνη λύση, γιατί η ανακύκλωση δεν προχωράει γρήγορα και τα σκουπίδια που είναι ανεπεξέργαστα έχουν μεγάλο όγκο. Εξάλλου, όπως λένε, οι νέες τεχνολογίες μειώνουν τις συνέπειες της καύσης.

Στην πραγματικότητα όλες οι ανεξάρτητες μελέτες δείχνουν τις ανυπολόγιστες συνέπειες της καύσης, γι αυτό και υπάρχει αντίδραση από Δήμους, κατοίκους και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Ενδεικτικά αναφέρω την ανακοίνωση της Greenpeace στην οποία η καύση χαρακτηρίζεται Ακριβή Αναποτελεσματική Επικίνδυνη και παρουσιάζονται επιστημονικά τεκμηριωμένες οι συνέπειές της.

Είναι προφανές ότι η καύση δεν είναι η μοναδική λύση αλλά εντάσσεται στην πολιτική ιδιωτικοποίησης και εκμετάλλευσης των κοινωνικών αγαθών από το κεφάλαιο: Ανεμογεννήτριες, σκουπίδια, νερό όλα κερδοφόρα για τα οικονομικά συμφέροντα σε βάρος της ποιότητας ζωής του λαού. Γι αυτό και ως απάντηση πρέπει να υπάρξει ένα πανικάριο μέτωπο αντίστασης με αρχή το καυτό θέμα της διαχείρισης των αποβλήτων.

Όσον αφορά τις λύσεις, τώρα που το πρόβλημα έφτασε στο απροχώρητο ,αν και εφικτές δεν είναι εύκολες και απαιτούν ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και στήριξη των δημοτών, ώστε

συνειδητά όλοι να συμβάλλουν σε ένα καθαρό και υγιές περιβάλλον.

Ενδεικτικά αναφέρω:

1. Διαλογή των ανακυκλώσιμων υλικών στην πηγή ή ακόμα καλύτερα να δοθούν σε κάθε σπίτι σακούλες διαφορετικού χρώματος για κάθε υλικό π.χ γυαλί,χαρτί, πλαστικό, αλουμίνιο.θα μπορούσε και με το όνομα κάθε δημότη.

2. Πρόσληψη προσωπικού για να κάνει διαλογή σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο.

3. Κομποστοποίηση των μη ανακυκλώσιμων υλικών.

4. Οικιακοί κομποστοποιητές.

5. Δημιουργία ΧΥΤΥ για το ελάχιστο που θα απομένει σε χώρο που θα υποδειχθεί από ειδικούς στο περιβάλλον μετά από προσεκτική μελέτη και ενημέρωση για τις τεχνικές προδιαγραφές.

6. Να φροντίσει ο Δήμος με τους εργολάβους για τη διαχείριση μπάζων και οικοδομικών υλικών.

7. Να υπάρξει συστηματική ενημέρωση από μηχανικούς περιβάλλοντος στους δημότες, ώστε ο καθένας να γνωρίζει τις συνέπειες της συμπεριφοράς του. Και τέλος πάντων είναι ανήθικο να ξεφορτωθούμε τα σκουπίδια μας, για να δηλητηριαστούν οι κάτοικοι των πόλεων.

Επομένως υπάρχουν εφαρμόσιμες λύσεις, αν υπάρχει βούληση να υπερασπιστείς την υγεία των ανθρώπων και την προστασία του περιβάλλοντος και όχι να δικαιολογήσεις με την ανοχή ή τη συναίνεσή σου τις κυβερνητικές επιλογές.

ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

Επαγγελματίας

The post Άποψη: Η επιλογή των ΣΜΑ καταστροφική για το Περιβάλλον και την Υγεία μας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Σοβαρή καταγγελία δέχθηκε η Ικαριακή Ραδιοφωνία σχετικά με περιστατικό που σημειώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου στο πλοίο Blue Star Patmos.

Σύμφωνα με την καταγγελία, το όχημα ιδιοκτησίας της κ. Μαρίας Αγγελικά, το οποίο ταξίδευε ως ασυνόδευτο από τον Πειραιά προς την Ικαρία, τοποθετήθηκε στο 5ο γκαράζ του πλοίου, παραδόθηκαν τα κλειδιά και τα σχετικά έγγραφα στο πλήρωμα, όπως προβλέπεται. Ωστόσο, κατά την άφιξη στον Άγιο Κήρυκο, η ιδιοκτήτρια διαπίστωσε ότι είχαν «χαθεί» τόσο τα κλειδιά του οχήματος όσο και το συνοδευτικό έντυπο.

Η ίδια καταγγέλλει πως, παρά τις προσπάθειές της να βρει αρμόδιο υπάλληλο, αντιμετώπισε αδιαφορία και εκδιώχθηκε από το γκαράζ ώστε να αποπλεύσει το πλοίο, ενώ το όχημά της με τις αποσκευές της παρέμεινε εγκλωβισμένο στο πλοίο. Μετά από δύο ώρες, ενημερώθηκε ο σύζυγός της ότι τα κλειδιά τελικά βρέθηκαν και το όχημα μετακινήθηκε.

Η επιβάτιδα δηλώνει ότι υπέστη οικονομική και ηθική βλάβη, καθώς στερήθηκε το όχημά της και τα προσωπικά της αντικείμενα, ενώ καταγγέλλει και την απαράδεκτη συμπεριφορά του προσωπικού. Παράλληλα, καθιστά την εταιρεία υπεύθυνη για κάθε ζημιά και επιφυλάσσεται να προχωρήσει σε νομικές ενέργειες.

Ακολουθεί αυτούσια η καταγγελία:

The post Καταγγελία επιβάτιδας προς τη Blue Star Ferries για σοβαρό περιστατικό στο Blue Star Patmos appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Στην Πηγή, οι κάτοικοι του χωριού και της γύρω περιοχής ζητούν ξεκάθαρες απαντήσεις για το εγκαταλελειμμένο κτίριο του Συνεταιρισμού Φραντάτου. Ένα κτίσμα που χτίστηκε με συλλογική προσπάθεια και ανιδιοτελή εργασία, σήμερα παραμένει άδειο, σκοτεινό και κλειστό, θυμίζοντας μια άλλη εποχή.

Με επιστολή της, η Χαρούλα Κοτσάνη εκφράζει δημόσια την ανησυχία και τα ερωτήματα της τοπικής κοινωνίας σχετικά με την πορεία της εκκαθάρισης, το ιδιοκτησιακό καθεστώς, τα έξοδα και την τύχη του κτιρίου.

Ακολουθεί αυτούσια η επιστολή:

ΙΚΑΡΙΑ: δεν θέλουμε, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ!

Όταν τα κτίρια ακολουθούν την παρακμή μιας κοινωνίας τότε οφείλουμε να ακούμε τις φωνές των…

      Στην Πηγή ένα μικρό ορεινό χωριό της Β. Ικαρίας πριν αρκετά χρόνια με το πείσμα, την θέληση και το πάθος των πατεράδων μας αλλά και δικών μας προσπαθειών (της δικής μου γενιάς) χτίστηκε το κτίριο που βλέπετε στην φωτο. Ήταν η εποχή που δυνάμωνε το συνεταιριστικό κίνημα κι οι αγροτικοί συνεταιρισμοί αποτελούσαν κύτταρα ζωτικής σημασίας για τους γεωργούς και κτηνοτρόφους σε κάθε περιοχή.

      Το κτίριο που βλέπετε χτίστηκε εν μέσω πολλών αντιδράσεων των γνωστών πάντοτε αντιδραστικών ιδεοληψιών που μάχονται οτιδήποτε προοδευτικό πάει να γίνει, γρήγορα όμως ξεπεράστηκαν όλα τα εμπόδια εφόσον το οικόπεδο δωρίθηκε από την οικογένεια ΠΕΔΟΥ, όλοι ή σχεδόν όλοι και από τα γύρω χωριά σε εθελοντική και μόνο βάση με πραγματική ανιδιοτέλεια δούλεψαν κυρίως με πανηγύρια, εργασία προσωπική και κατάφεραν να παραδώσουν αυτό το ευρύχωρο, διώροφο κτίσμα στον ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΦΡΑΝΤΑΤΟΥ ΙΚΑΡΙΑΣ που για πολλά χρόνια τροφοδοτούσε τους κατοίκους των χωριών μας με τα ανάλογα προϊόντα προς όφελος και βελτίωση της ζωής τους…

   Έφτασε όμως η ώρα της πλήρους απαξίωσης, οι συνεταιρισμοί έκλεισαν σκανδαλωδώς κι από αυτούς που τους διαχειρίζονταν με τον ίδιο τρόπο και χωρίς καμία ανανέωση για χρόνια κάτι σαν ισόβιοι «αξιωματούχοι» προέδρων και μελών Δ.Σ. ακολούθησε μια πολύ μεγάλη και βαριά φημολογία: «κακοδιαχείριση» την είπαν για να αποφευχθεί και να δικαιολογηθεί η ούτως ή άλλως χαμένη εμπιστοσύνη των «ιθυνόντων»!

   Τώρα δεν απομένει παρά αυτό το κτίσμα εδώ και χρόνια άδειο, κλειστό, σκοτεινό, αφημένο στην φθορά του χρόνου να θυμίζει ίσως πως οι ιδέες για να ανθίσουν χρειάζονται:  μεγαλείο ψυχής, καθαρή στάση, ειλικρίνεια μα προπάντων ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σε όλες τις διαδικασίες εφαρμογής των…

   Οι κάτοικοι της περιοχής και κυρίως της Πηγής,  μιας και το κτίριο βρίσκεται στο κέντρο του χωριού ζητούν από το έκπτωτο Προεδρείο του «συνεταιρισμού» ή από άλλον φορέα που έχει την δικαιοδοσία να τους ενημερώσουν με νόμιμα στοιχεία που έχουν στην διάθεσή τους σε μια λαϊκή συνέλευση:

1. Σε ποιο σημείο βρίσκεται η εκκαθάριση των υποχρεώσεων του άλλοτε συνεταιρισμού

2. τι πρόκειται να γίνει με αυτό το κτίριο και σε ποιον φορέα θα περιέλθει

3. Ποιος σήμερα έχει τα κλειδιά, τι υποχρεώσεις προκύπτουν ως προς την σημερινή του κατάσταση

4. Ποιος πληρώνει τα τρέχοντα έξοδά του:  φως, νερό εκτός κι αν δεν υπάρχουν, που ούτε αυτό γνωρίζει κανείς (ρολόι της ΔΕΗ υπάρχει)

5. Τι έχει μείνει από τα εμπορεύματα αν έχει μείνει και ποιος τα δικαιούται

      Σίγουρα σε μια τέτοια συνάντηση θα τεθούν κι άλλα ερωτήματα που θα χρειαστεί να απαντηθούν… θα γίνει όμως;

Γιατί ΑΝ εξυπηρετεί μόνο την αφισοκόλληση τότε… άξιοι της μοίρας μας!

(ελπίζω πως όχι)

Χαρούλα Κοτσάνη (από ΠΗΓΗ)

The post Ικαρία – Πηγή: Κάτοικοι ζητούν απαντήσεις για το κτίριο του Συνεταιρισμού Φραντάτου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

“Οι εγκληματίες ηθικοί και πραγματικοί αυτουργοί των εμπρησμών με απύθμενο θράσος κατηγορούν τον Πελετίδη ο οποίος εκτός του ότι και ο ίδιος ζήτησε νε ηχήσει έγκαιρα το 112, εύλογα και λογικά είπε: Όταν λες να υπακούσεις στο 112 είμαι εγώ το ΚΡΑΤΟΣ από πίσω για να προστατέψω την περιουσία σου.

Όμως όσοι δεν υπάκουσαν έσωσαν μόνοι τους τις οικίες τους ενώ οι στρατιώτες κοιμόντουσαν και έλεγαν ότι είχαν εντολή να μην κάνουν τίποτα και οι πυροσβέστες έλεγαν ότι δεν έχουν εντολή να σώσουν σπίτια. Εκτός από τις μ….κίες που λένε οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι εμείς με την κοινή λογική τι συμπέρασμα βγάζουμε; Τα δύο Ρώσικα πυροσβεστικά αεροσκάφη δεν έφτασαν ποτέ διότι μετά από πιέσεις ακυρώθηκε η σύμβαση.

Ερώτηση κρίσης: Θέλανε ή δεν θέλανε να μας κάψουνε και να αφήσουν κρανίου τόπο για τους λόγους που όλοι ξέρουμε;;;”

Αναστασία Μανώλη

The post Ελεύθερη Πένα: Για τις πυρκαγιές στην Πάτρα appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.