Του Νάσου Μπράτσου

Γεννήθηκε το 1935 στο Καραβόσταμο Ικαρίας και έκανε στην παιδική του ηλικία το μεγάλο προσφυγικό ταξίδι που έκαναν περίπου 30.000 Έλληνες, οι πιο πολλοί από τα νησιά του Αιγαίου, άλλοι για να στρατευτούν και να συνεχίσουν τον αγώνα για την απελευθέρωση, άλλοι για να γλιτώσουν από διώξεις των κατακτητών και όλοι για να γλιτώσουν από την πείνα. Το Καραβόσταμο Ικαρίας αντιμετώπισε με ιδιαίτερα τραγικό τρόπο την πείνα και τους θανάτους που ήρθαν σαν συνέπεια.

Το ταξίδι δύσκολο και ο εντοπισμός συχνά ισοδυναμούσε με φυλάκιση ή θάνατο, η θάλασσα πήρε μαζί τους αρκετούς που ταξίδεψαν κάτω από δύσκολες συνθήκες και τα τουρκικά παράλια, επεφύλασσαν άλλοτε δυσάρεστες εκπλήξεις από ένστολους ή παραστρατιωτικούς και άλλες φορές συγκινητικές στιγμές από απλούς πολίτες που βοήθησαν τους Έλληνες πρόσφυγες. Από την Τουρκία ξεκινούσε ο διασκορπισμός και η εγκατάσταση των προσφύγων σε άλλες χώρες, ανάλογα με την έκβαση του πολέμου. Η ήττα του Ρόμελ βοήθησε την κατάσταση.

Ο συνομιλητής μας Ηλίας Καϊάφας, μας έκανε την τιμή να μας μιλήσει για τη δύσκολη εκείνη περίοδο της ζωής του.

-Πότε φύγατε από την Ικαρία;

-Φύγαμε το Μάρτιο του 1942 από το χωριό μου το Καραβόσταμο Ικαρίας. Στη βάρκα μπήκαμε έξι άτομα η οικογένειά μου, δηλαδή πατέρας, μητέρα, εγώ και τρεις αδερφές μου, δύο κουμπάροι μας και ο βαρκάρης που λεγόταν Ράπτης.

-Υπήρξε κάποιου είδους αμοιβή στο βαρκάρη;

-Θα είχε γίνει κάποια συμφωνία, αλλά ήμουν μικρός και δεν θυμάμαι. Ξεκινήσαμε το ταξίδι, οι άντρες τραβούσαν κουπί και εγώ με ένα τενεκεδάκι, έβγαζα έξω τα νερά που έμπαιναν στη βάρκα.

-Πώς πήγε το ταξίδι;

-Ο καιρός χάλασε και ενώ φύγαμε περίπου 1πμ – 2πμ, τα ξημερώματα βρισκόμασταν ανοιχτά της Ικαρίας και μας εντόπισαν οι Ιταλοί από ένα φυλάκιο που είχαν στην άκρη της Ικαρίας και άρχισαν να μας ρίχνουν. Υπήρχε μεγάλη αγωνία, οι γυναίκες είχαν ξαπλώσει μπρούμυτα στη βάρκα και οι σφαίρες έπεφταν συνέχεια δίπλα στη βάρκα.

-Πιστεύετε ότι η συνεχής αστοχία ήταν σκόπιμη;

-Τι να πω, ήταν πάντως περίεργο που τόση ώρα δεν μας πετύχαιναν και όλες οι σφαίρες έπεφταν δίπλα μας. Είχε ακουστεί ότι αρκετοί Ιταλοί έκαναν τα στραβά μάτια και δεν ήταν φίλοι του πολέμου.

-Τι συνέβη όταν φτάσατε στην Τουρκία;

-Μας έπιασαν οι Τούρκοι εμάς μας πήγαν σε χώρο με άλλους πρόσφυγες, τον βαρκάρη τον πήραν και του πήραν και τη βάρκα;

-Επέζησε ο βαρκάρης;

-Ναι και μάλιστα επειδή είχε τη φήμη ότι ήταν “σφιχτός” έφτιαξε μεταπολεμικά και ξενοδοχείο στα Θέρμα, ενώ δώρισε και ένα ποσό για να φτιαχτεί το λιμανάκι στο Καραβόσταμο.

-Πώς συνεχίσατε στην Τουρκία;

-Μας πήγαν στον Τσεσμέ σε χώρο για πρόσφυγες, άλλοι ήταν σε σκηνές και άλλοι σε κτίρια και εκεί μείναμε 2-3 μήνες. Ό,τι είχαν οι δικοί μου, βέρες, κλπ τους τα πήραν για ένα κομμάτι ψωμί. Στη συνέχεια άρχισε ο διασκορπισμός των προσφύγων άλλοι για Κύπρο, άλλοι για Αφρική, άλλοι για Μέση Ανατολή. Μετά μας έβαλαν σε ένα καράβι κυρίως Ικαριώτες, Χιώτες, Σαμιώτες και πλέοντας παράλληλα με τα τουρκικά παράλια, φτάσαμε στην Ταγκανίκα.

Εκεί μας έβαλαν σε κάτι ψάθινες καλύβες – θαλάμους, και γύρω-γύρω ήταν ζούγκλα με άγρια θηρία. Όσα αγόρια ήταν 15 ετών τα έπαιρναν για το συμμαχικό στρατό. Μείναμε οι μικροί στην ηλικία, οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι.

-Ποιες ήταν οι συνθήκες διαβίωσης;

-Αφόρητες, είχε ζέστη και βγάζαμε στο σώμα μας κάποια σκουλήκια, σε διαφορετικά σημεία ο καθένας. Διαμαρτυρηθήκαμε και μετά από 2-3 μήνες εκεί μας πήραν και μας πήγαν στην Κιγκόμα, σε μεγάλους θαλάμους, όπου σε κάθε έναν έμεναν 4-5 οικογένειες. Και εκεί ήταν ψάθινες οι σκεπές, πρέπει πριν να ήταν στρατώνας. Είχε κοντά άλλα χωριά και δεν ήταν τόσο κοντά μας άγρια θηρία. Εκεί υπήρχαν κάποια μικρόβια που τα έλεγαν φούτζες και έμπαιναν στα νύχια και είχαμε συνέχεια φαγούρα, σε πολλούς είχαν πέσει τα νύχια. Θυμάμαι τα κρεβατάκια μας που στηρίζονταν από κάποια σχοινιά.

-Πως πέρναγε η μέρα;

-Πηγαίναμε σε σχολείο για προσφυγόπουλα με δασκάλους πρόσφυγες που ήταν δάσκαλοι πριν φύγουμε, ή είχαν κάποιο μορφωτικό επίπεδο. Οι γυναίκες εργάζονταν στην παρασκευή συσσιτίου και υπήρχε και προσωπικό από γηγενείς, με τους οποίους δεν είχαμε πολλές σχέσεις. Όλα αυτά το είχαν υπό τον έλεγχό τους οι Εγγλέζοι και εκεί που μας πήγαν αποικία ήταν. Έδιναν και κάποιο μικρό επίδομα και συμπληρώναμε με κάποια ψώνια τη διαβίωση-διατροφή μας. Βγαίναμε και ψωνίζαμε από τα κοντινά χωριά.

-Πόσο κάτσατε εκεί;

-Συνολικά τέσσερα χρόνια, μέχρι να έρθει η σειρά μας για επαναπατρισμό, το Πάσχα του 1946, όπου μας πήγαν στο Νταρ Εσ Σαλάμ, μας έβαλαν σε ένα πλοίο με άλλους πρόσφυγες και μας πήγαν στη Χίο. Από εκεί με καΐκι στον Εύδηλο Ικαρίας.

-Νοσταλγούσατε την επιστροφή;

-Είχαμε την επιθυμία να γυρίσουμε στο σπίτι μας και όταν φτάσατε στον Εύδηλο τα μικρά ξεκινήσαμε να πάμε στο χωριό μας με τα πόδια από τα μονοπάτια, δεν υπήρχαν οι σημερινοί δρόμοι και οι μεγάλοι έμειναν με τα πράγματα πιο πίσω. Δεν θυμόμουν όμως που ήταν το σπίτι μου και δεν το βρήκα, γύρισα πίσω στους μεγάλους τους το είπα ότι δεν το έβρισκα και μετά γυρίσαμε όλοι μαζί και με πήγαν σπίτι. Συνεχίσαμε το σχολείο αλλά μας ξεκίνησαν μία τάξη παρακάτω, αφού η μόρφωσή μας λόγω των συνθηκών στα προσφυγικά στρατόπεδα ήταν ελλιπής γιατί δεν κάναμε όλα τα μαθήματα λόγω συνθηκών.

-Είχε άλλο μέλος της οικογένειάς σας εμπλοκή στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;

-Ο μετέπειτα πεθερός μου, είχε πάρει μέρος στην απόβαση της Νορμανδίας, έσκασε και μία οβίδα κοντά του και είχε προβλήματα ακοής. Τιμήθηκε με παράσημα.

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος

ert.gr

The post To προσφυγικό ταξίδι του Ηλία Καϊάφα – Από την Ικαρία στη Ταγκανίκα το 1942 appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Mε θλίψη αποχαιρετούμε δύο γυναίκες που υπήρξαν προσφυγοπούλες στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μας έκαναν την τιμή να μας δώσουν συνεντεύξεις.

Βρίσκονται στο βιβλίο μας «Αιγαιοπελαγίτες Πρόσφυγες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Η μία ήταν η Σώσα Μπερνή – Πλακίδα από την Ικαρία.

ΑΦΡΙΚΗ: 1943 προσφυγόπουλα σε Δημοτικό σχολείο (Σώσα Πλακίδα και πίσω η αδερφή της Ασημίνα)

The post Aποχαιρετισμός στις δύο προσφυγοπούλες που έφυγαν από τη ζωή appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Ο Εργατικός Αστέρας Κοζάνης

The post Το βιβλίο του Ν. Μπράτσου “Από τον Εργατικό Αστέρα έως την Πανεργατική” ταξιδεύει στη Λέσβο appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Για δεύτερη συνεχή χρονιά πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Ιουλίου 2024 στο δημοτικό γήπεδο Ευδήλου Ικαρίας, αγώνας τιμής και μνήμης προς το 17χρονο ποδοσφαιριστή του Α.Ο. Μεσαριάς, Μιχάλη Καρναβά, που έφυγε άδικα και πρόωρα από τη ζωή πριν δύο χρόνια, από πνιγμό στη θάλασσα και συγκεκριμένα στην παραλία Κυπαρίσσι.

 

Όπως τόνισε σε σύντομη ομιλία προς τους θεατές ο εκπρόσωπος του ΑΟΜ Μιχάλης Σταμούλος, ο αγώνας θα γίνεται κάθε χρόνο για να κρατάει τη μνήμη του ζωντανή, στο χώρο που αγάπησε και αγαπήθηκε, αφού ο εκλιπών αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο. Μάλιστα τόνισε ότι περίπου 150 νέοι ζήτησαν να παίξουν στον αγώνα τηλεφωνώντας όταν ανακοινώθηκε η διοργάνωσή του.

 

Στο αγωνιστικό σκέλος ο ΑΟΜ, ο Διαγόρας Ικαρίας και ο ΠΑΣ Ίκαρος, συμμετείχαν σε ένα μίνι τουρνουά και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλες τις ομάδες για την επιλογή τους. Ο Ίκαρος παρέδωσε τιμητική πλακέτα και φανέλα του με το όνομα του Μιχάλη, ενώ οι αρχηγοί των ομάδων κατέθεσαν λουλούδια στο σημείο του γηπέδου που έχει γίνει γκράφιτι η μορφή του Μιχάλη.

 

Δύο διαφορετικοί κόσμοι

Κρατήστε τα παραπάνω σαν δείγματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς από ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία και αναλογιστείτε ότι πριν λίγο καιρό έγινε χορηγός στη φιναλίστ του τσάμπιονς λίγκ, την ομάδα της Ντόρτμουντ, πολεμική βιομηχανία αναμεμιγμένη στη σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα, αλλά και στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Κρατήστε ότι στην Ικαρία και αλλού, τιμούν τη ζωή και τιμούν και όσους έφυγαν από αυτή, ενώ σε ακραία επαγγελματικά επίπεδα χορηγούν τον αθλητισμό επειδή κερδίζουν πολλά από το θάνατο ανθρώπων. Δύο διαφορετικοί κόσμοι λοιπόν και διαλέγουμε με ποιον θα πάμε και ποιον θα αφήσουμε.

 

Υ.Γ. λίγη ώρα αργότερα μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ στην εκπομπή «Μπαλαδόρος της Κυριακής» στον Δημήτρη Καϊμά, για το βιβλίο μας «Από τον Εργατικό Αστέρα έως την Πανεργατική» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή), σχολιάσαμε και το προαναφερθέν γεγονός.

 

Πηγή: Νάσος Μπράτσος 

The post Αγώνας τιμής και μνήμης για τον 17χρονο ποδοσφαιριστή του Α.Ο. Μεσαριάς Μιχάλη Καρναβά appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

O διπλός στόχος του βιβλίου

1) να ξεπεραστεί με νέα πιο πλούσια και εμπεριστατωμένη δουλειά όχι κατ’ ανάγκη από το γράφοντα. Έτσι θα έχει στο προχώρημα της να βοηθήσει τις έρευνες.

2) η γνώση-απάντηση στις εκδοχές του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού της εποχής μας και των πολιτικών-οικονομικών-επιχειρηματικών συμφερόντων που κρύβονται μέσα του.

Να θυμίσω ότι πρόσφατα μπήκε χορηγός στη Μπορούσια Ντόρτμουντ , ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων στους φίλους της, η γερμανική πολεμική βιομηχανία Rheinmetall, που εμπλέκεται τόσο στη γενοκτονία που διαπράττει τον Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, όσο και στον πόλεμο στην Ουκρανία, με την εταιρεία να κατέχει το 5,6% της παγκόσμιας αγοράς πολεμικού υλικού την τελευταία τετραετία.

Επίσης τα προηγούμενα χρόνια η εγκληματική οργάνωση της Χ.Α. στρατολόγησε μαζικά μέσα από τη δυστυχία της στις θύρες των φανατικών οπαδών, τακτική που ακολουθούν εδώ και χρόνια σε πολλές χώρες, αυτά τα μορφώματα.

Ζήσαμε βεβαίως και τη δολοφονική εισβολή των Κροατών φασιστών πριν λίγους μήνες στη Νέα Φιλαδέλφεια.

ΑΝΑΔΡΟΜΗ Ο πόλεμος (πριν και μετά) ο προσεταιρισμός της νεολαίας

Α’ Παγκόσμιος, Βαλκανικοί, εκστρατεία στην Κριμαία το 1919 ενάντια στην ΕΣΣΔ και με ελληνική συμμετοχή, η μικρασιατική εκστρατεία. Η ένδεια, η εξαθλίωση, η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, οι επιθέσεις στα συνδικάτα και το ΚΚΕ, το παγκόσμιο οικονομικό κραχ του 1929.

Συνειδητά οι άρχουσες τάξεις επιχείρησαν μέσω του αθλητισμού να αποκαταστήσουν την επικοινωνία τους με τα στρώματα της νεολαίας και να περάσουν εθνικιστικές φιλοπόλεμες αντιλήψεις, αλλά και όπως κυνικά έλεγαν να έχουν στον πόλεμο που θα έρθει και ήρθε, ήταν ο ΒΠΠ καλογυμνασμένους στρατιώτες. Έβλεπαν τα αθλητικά σωματεία σαν κέντρα νεοσυλλέκτων. Ιδιαίτερα ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι επένδυσαν πολύ σε αυτό.

Εργατικός Αστήρ Φλώρινας

Η ΕΣΣΔ και ο Χίτλερ

Η έχθρα και η φοβία προς την ΕΣΣΔ οδήγησε τις αστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης να κάνει τα στραβά μάτια στο Χίτλερ υπολογίζοντας ότι στρατιωτικά θα ήταν ο πολιορκητικός κριός ή το ανάχωμα σε μία σύγκρουση με την ΕΣΣΔ, χώρια που η Γερμανία λόγω πληθυσμού ήταν μια μεγάλη αγορά που δεν άφηνε τους καπιταλιστές ασυγκίνητους.

Δικαιώθηκαν; ΟΧΙ

Αποτέλεσμα ο Χίτλερ εισέβαλε στις χώρες τους τις υποδούλωσε και η ΕΣΣΔ με τον κόκκινο στρατό συνέβαλε αποφασιστικά στην ήττα των ναζί.

Το κίνημα του εργατικού αθλητισμού επιχείρησε να αποσπάσει τη νεολαία από τη μιλιταριστική προπαγάνδα, ιδρύθηκε με συνειδητή πολιτική απόφαση στη χώρα μας από ΟΚΝΕ, ΚΚΕ, συνδικάτα, στις άλλες χώρες από ανάλογες πολιτικές συγκροτήσεις στα πλαίσια της Κόκκινης Διεθνούς των Σπορ και ήταν στα μάτια της άρχουσας. . τάξης μισητός αντίπαλος.

Εργατικός Αστήρ Καλαμάτας

Δεν πρέπει να ξεχάσει ο αναγνώστης του βιβλίου ότι ήταν μετωπικό σχήμα, συγκέντρωνε ανθρώπους με διαφορετικά επίπεδα πολιτικής συγκρότησης και ταξικής συνήθειας και συμπεριφορές και έτσι πρέπει να δούμε στην ειδησεογραφία της εποχής, κυρίως στις ανταποκρίσεις του Ριζοσπάστη, ειδησάρια που καταγγέλλουν κάποιον που δεν πήγε τα χρήματα από τα κουπόνια του συλλόγου στην Ομοσπονδία Εργατικού Αθλητισμού, κάποιος άλλος που οργανώθηκε του κεφαλιού του και άλλους που έσφιξαν τα πράγματα από την καταστολή μεταπήδησαν σε αθλητικά σωματεία Ένα παράδειγμα ο Ανδρέας Βγενόπουλος (παππούς του Μακαρίτη Ανδρέα Βγενόπουλου που πριν από λίγα χρόνια ΠΑΟ). Ο παππούς Βγενόπουλος από τον πρόεδρο του Εργατικού Αστέρα Αμπελοκήπων, έγινε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Ηλυσιακού, διαιτητής, διοικητικός παράγοντας του ΠΑΟ, πρόεδρος της ΕΠΣΑ για 18 χρόνια διανύοντας μια πορεία από τις διώξεις του ιδιώνυμου και τη δικτατορία του Μεταξά έως τα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια.

Επειδή ανέφερα το όνομα του Εργατικού Αστέρα, να πω ότι ήταν το πιο δημοφιλές όνομα στις ομάδες του συγκεκριμένου ρεύματος που εντόπισε τουλάχιστον σε 12-13 περιπτώσεις σε διαφορετικές περιοχές, μερικές φορές και με ονόματα στις συνθέσεις της ομάδας. Ακολούθως εντόπισα 3-4 ομάδες με το όνομα ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ και άλλες με πολλές και διάφορες ονομασίες.

τακτική διοργανώσεων

Προβλήθηκε πολύ αν πρέπει οι ομάδες του εργατικού αθλητισμού να παίζουν μόνο σε αυτοτελείς διοργανώσεις του ρεύματος ή να αγωνίζονται και με αστικά σωματεία. Πιστεύω ότι και τα δύο ήταν σωστά και συνδυαζόμενα, από τη μία γιατί οι αυτοτελείς διοργανώσεις παρήγαγαν πολιτικά γεγονότα πχ αγώνες λόγω Πρωτομαγιάς, υπεράσπισης της ΕΣΣΔ, αντίθεση σε νομοσχέδια ειδικά στο χώρο της φυσικής αγωγής κλπ, αλλά από την άλλη οι αγώνες με αστικά σωματεία έδιναν τη δυνατότητα επαφής με αθλητές νεολαίους και εργάτες που φορούσαν άλλη φανέλα και σε πολλές περιπτώσεις είχαμε μεταπηδήσεις στο ρεύμα του εργατικού αθλητισμού. Εκτός από την επαρχία δεν ήταν τόσο πολλές οι ομάδες του εργατικού αθλητισμού ώστε να στηθούν αυτόνομες διοργανώσεις και απαιτούνταν πολύωρα και δαπανηρά ταξίδια σε άλλες πόλεις για αγώνες με ομάδες του ιδίου ρεύματος.

το χτύπημά του

Αν χτυπήθηκε με εισβολές σε γραφεία, συλλήψεις και εξορίες όχι μόνο στο αθλητικό του κομμάτι, αλλά συνολικά με το ιδιότυπο και τις διώξεις μελών του ΚΚΕ και συνδικαλιστών, άφησε πλούσια σπορά.

Οι πιτσιρικάδες του 1929-30 που σε μονόστηλα διαβάζουμε ότι τους εκφοβίζει η χωροφυλακή όταν πήγαιναν να δουν αγώνες του συγκεκριμένου ρεύματος, δεν εξορίστηκαν και δεν φυλακίστηκαν, έτσι όταν ήταν έφηβοι έβλεπαν τους αγώνες στίβου για προετοιμασία στη Λαϊκή Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης, ενώ όταν ήταν εικοσάρηδες ήταν η μαγιά που στελέχωσε τις ομάδες και τις διοργανώσεις της Ένωσης Ελλήνων Αθλητών και της ΕΠΟΝ στην κατοχή.

Αλλά ο σπόρος έμεινε ζωντανός και στο στίβο με αθλητές που προετοιμάζονταν για τη Λαϊκή Ολυμπιάδα στη Βαρκελώνη και καλούσαν σε μποϊκοτάζ της χιτλερικής Ολυμπιάδας. Χωρίς να σημαίνει ότι όσοι αθλητές πήγαν με τις επίσημες αποστολές των χωρών τους στη χιτλερική ολυμπιάδα ήταν ενεργούμενα αυτής της προπαγάνδας. Θυμίζω ότι συμμετείχε ο Γρηγόρης Λαμπράκης, μετέπειτα βασικό στέλεχος της Ένωσης Ελλήνων Αθλητών, αλλά και ο αφροαμερικανός Τζέσε Όουενς που ρεζίλεψε τη θεωρία της Αρίας φυλής με τα χρυσά που κατέκτησε.

το λάδωμα

Οι εθνικοπατριωτικοί κορώνες και τα κηρύγματα για αγνό αθλητισμό με μόνο τρόπαιο ένα στεφάνι από ελιά, έγιναν σκόνη και ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών όταν η ΕΠΟ το 1934 δέχτηκε δημοσίως να χρηματιστεί από τη φασιστική Ιταλία, ώστε να διευκολύνεται στο δρόμο μου για τα προκριματικά του. γίνονταν στην Ιταλία. Το κατέκτησε χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, ​​μέσα κι έξω από τα γήπεδα, το Μουσολινικό καθεστώς για να προβληθεί.

Οι Ιταλοί πρότειναν οι αγώνες μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας, να γίνουν μόνο εντός έδρας στην Ιταλία και να παραιτηθεί η Ελλάδα από τον αγώνα στην έδρα της για να μην καταπονηθεί η ιταλική ομάδα. Με τις 50.000 λιρέτες που ήταν το τίμημα, η ΕΠΟ απέκτησε ιδιόκτητα γραφήματα, ενώ στην Ιταλία οι ελληνικές αθλητικές εφημερίδες έγραφαν ότι δεν έστειλε την καλύτερη και πιο φορμαρισμένη εθνική Ελλάδος που θα μπορούσε, αλλά έκανε προβληματικές επιλογές, ώστε να σιγουρευτεί ότι έχει, όπως και έγινε. Κομπάρσοι λοιπόν στις φασιστικές φιέστες του Μουσολίνι οι εγχώριοι θαυμαστές του.

τα πέτρινα χρόνια

Ο αθλητισμός χρησιμοποιήθηκε απροκάλυπτα υπέρ του καθεστώτος, με κορυφαίο παράδειγμα την εθνική αθλητική παρέλαση του 1935 επί κυβερνήσεως Τσαλδάρη, όπου υποχρεώθηκαν να παρελάσουν αθλητικά σωματεία και όποιος δεν έκανε ότι έμπαινε αυτομάτως στα αριστερά της κυβέρνησης, άρα θα ήταν εχθρός της, όπως δήλωνε η ​​ίδια. ενώ όσοι παρήλασαν θεωρήθηκε ότι πήραν μέρος σε παρέλαση εθνικής μετανοίας. Στους συγκεντρωμένους αθλητές που παρήλασαν εκφωνήθηκαν λόγοι που περισσεύουν ο θαυμασμός για τα αθλητικά επιτεύγματα των Χίτλερ και Μουσολίνι. Στο βιβλίο θα διαβάσετε τα λογίδρια από τις εφημερίδες της εποχής. Λίγα χρόνια μετά επί δικτατορίας Μεταξά, ανάλογες αθλητικές φιέστες για λιβανιστήρια στο καθεστώς δεν ήταν παρά η φυσική συνέχεια που προανέφερα με την υποσημείωση ότι ξεκίνησαν από κοινοβουλευτικά καθεστώτα και συνεχίστηκαν από τα παράγωγα της σήψης τους που ήταν η δικτατορία. Στην μέχρι σήμερα ιστορία έχουν μείνει οι φιέστες του Μεταξά, αλλά είναι σχετικά άγνωστες οι διοργανώσεις του 1935 και τα λαδώματα του 1934. Τέρμα λοιπόν η πλάκα, οι σύγχρονοι θαυμαστές τέτοιων αντιλήψεων που τα λουστούν όλα τους τα πεπραγμένα στο διάβα της ιστορίας.

τα Δωδεκάνησα 

Μπορεί οι εγχώριοι φιλοφασίστες να θαύμαζαν τον Ντούτσε και τον Φύρερ και να έσταζε μέλι το στόμα τους γι αυτούς, αλλά τηρούσαν σιωπή ιχθύος όταν ο ιταλικός φασισμός που είχε υπό την κατοχή του τα Δωδεκάνησα (θυμίζω ότι ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος δύο χρόνια μετά τη λήξη του. ΒΠΠ), χτύπησε το ελληνικό στοιχείο, φυλάκιζε Δωδεκανήσιους που αντιδρούσαν στην καταπίεση, απαγόρευε τα σχολεία ή στην καλύτερη περίπτωση επέβαλλε τη διδασκαλία της ιταλικής γλώσσας, έκανε κατασχέσεις σε βιβλιοθήκες, αλλά και στον αθλητισμό απαγόρευσε τη λειτουργία των ελληνικών αθλητικών σωματείων για να μην αποτελούν πόλο. συσπείρωσης της νεολαίας. Ειδικά όταν επικεφαλής του ιταλικού φασισμού στα Δωδεκάνησα τοποθετήθηκε ο Μάριος Λάγκο, στενός συνεργάτης του Μουσολίνι, η κατάσταση δυσκόλεψε με δραματικό τρόπο.

Μάλιστα στην Αθήνα διαδηλώσεις Δωδεκανησίων χτυπήθηκαν από την αστυνομία, έγιναν συλλήψεις και παραπομπές σε δίκες, ενώ χουνέρι επιφύλαξαν στο δήμαρχο Αθηναίων Κοτζιά που έκανε φιλοφασιστική ομιλία, μπούκαραν Δωδεκανήσιοι φοιτητές και του είπαν να γίνει δήμαρχος στη Ρώμη για να ακολουθήσουν συμπλοκές με τη φασιστική οργάνωση ΕΕΕ που τον στήριξε και παρέμβαση της αστυνομίας.

Εργατικός Αστήρ Κοζάνης

τα ελληνοτουρκικά

Σειρά ελληνοτουρκικών αγώνων φιλίας λίγα μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, που μάλιστα οι πρώτοι ξεκίνησαν το 1928, δηλαδή πριν από το σύμφωνο φιλίας Βενιζέλου – Ινονού το 1930 και μάλιστα μεταξύ ομάδων που απαρτίζονταν από πρώην γείτονες και συμπαίκτες σε πολλές περιπτώσεις από τα μικρασιατικά παράλια, κυρίως οι συγκλονιστικές περιγραφές του αστικού τύπου της εποχής από τις τελετές υποδοχής, δείχνουν ότι οι λαοί δεν είχαν και δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και άλλα συμφέροντα τους στέλνουν να πεθαίνουν στα χαρακώματα. Θα διαβάσετε τις περιγραφές των εφημερίδων της εποχής που θυμίζουν ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Κρατήστε τα χρόνια που συνέβη αυτό. Ήταν ο Μεσοπόλεμος όταν ο φασισμός, ο ναζισμός και οι μιλιταριστικοί παροξυσμοί ήταν σε ανοδική τροχιά, λαοί που είχαν πολεμήσει λίγα χρόνια πριν αναζητούσαν δρόμους ειρηνικής συνύπαρξης. Γι αυτό και κάνω την αναφορά στο φαινόμενο αυτό που αν και δεν στελεχώθηκε από τις ομάδες του ρεύματος του εργατικού αθλητισμού οι οποίες είχαν ήδη διωχθεί, ως θεματική η ειρήνη και η φιλία των λαών ανήκει στους στόχους που αυτό υπηρετούσε.

η κατοχή

Αρκετοί αθλητές χάνουν τη ζωή τους στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας, στο βιβλίο που θα διαβάσετε αρκετά ονόματα. Άλλοι πέφτουν θύματα στα πολυάριθμα μπλόκα και τις πραγματοποιήσεις της κατοχής.

Ορισμένα από τα διαλυμένα αθλητικά σωματεία στα Δωδεκάνησα, επανέρχονται στη δράση με τους τσαμπουκά τους ακόμα και πριν να συνθηκολογήσουν η Ιταλία, παίρνουν μέρος σε αγώνες. Η ΕΕΑ από το 1942 και η ΕΠΟΝ από το 1943 με οργανωμένες αθλητικές δραστηριότητες διοργανώνουν συσσίτια αρχικά για σωματικούς αθλητές, στη συνέχεια γενικά για τον πληθυσμό, ανυψώνουν το λαϊκό φρόνημα, σε πολλές περιπτώσεις κερδίζουν ομάδες κατακτητών που επιχείρησαν μέσω του αθλητισμού να δείξουν την ανωτερότητά τους ή ακόμα και να δείξουν ότι επικρατούσε κάποια «κανονικότητα» στη ζωή. Αγωνίζονται χωρίς καν να έχουν επαρκή σίτιση για αθλητική δραστηριότητα με πάμπολλα παραδείγματα η εξάντληση να αλλάζει τη ροή των αγώνων.

Δημιουργούνται αθλητικοί σύλλογοι μέσα στην κατοχή όπως ο Τρίτωνας το 1942 και ο Έσπερος το 1943 και όχι μόνο στην Αθήνα που είχε δοκιμαστεί από το φονικό λιμό, αλλά και στην επαρχία. Τέτοια ήταν η δίψα για αθλητισμό.

Δεν παίζουν όμως όλοι όσοι ήταν στον αθλητισμό πριν την κατοχή, αρκετοί έχουν πάει στο βουνό και δίνουν τον αγώνα με το όπλο στο χέρι ο Αλεξάς του Παναιτωλικού, ο Πολυκράτης του Ολυμπιακού Πατρών, ο Λιάρος του Απόλλωνα Καλαμαριάς, κ.λπ.

Άλλοι το κάνουν μέσα στις πόλεις, ο Γόδας του Ολυμπιακού και ο Μουράτης (Προοδευτική και μετά Ολυμπιακός) μάχονται με τον ΕΛΑΣ στη μάχη της ηλεκτρικής ενέργειας στο Κερατσίνι και εμποδίζουν την ανατίναξη της από τους υποχωρούντες Γερμανούς κλπ.

Και όσοι παίζουν δεν παίζουν πάντα μόνοι τους, αλλά μερικές φορές εντάσσονται έστω και σε λίγες μεμονωμένες περιπτώσεις αντιφασίστες Ιταλοί, ενώ εκτός γηπέδων αθλητές όπως ο κομμουνιστής Γερμανός Χανς Στάγιερ ποδοσφαιριστής (μέλος των ταγμάτων 999 – οι ανεπιθύμητοι για τον Χίτλερ) βοηθάει τον ΕΛΑΣ στην Ηλεία με παροχή πληροφοριών, τον καρφώνουν Έλληνες δοσίλογοι και εκτελέστηκε από τους ναζί. Στην πρώην ανατολική Γερμανία στάδιο πήρε τιμητικά το όνομά του.

Και άλλα πολλά θα μπορούσα να πω αλλά η εμπειρία μου από τα προηγούμενα πέντε βιβλία που έβγαλα, με κάνει να κρατήσω την προτροπή των προηγούμενων εκδοτών που μου έλεγαν μην τα πεις όλα στην εκδήλωση γιατί μετά ποιος θα πάρει το βιβλίο. Οπότε σταματάω εδώ και σας αφήνω να ανακαλύψετε τα υπόλοιπα.

…ευχαριστούμε όσους-ες βοήθησαν στην προβολή του βιβλίου και όσους-ες έδωσαν το παρόν στη βιβλιοπαρουσίαση. Το επόμενο ραντεβού μας στην εκδήλωση βιβλιοπαρουσίασης στην Πάτρα την Πέμπτη 27 Ιουνίου…

VIDEO

19/06/24 Βιβλιοπαρουσίαση «Από τον Εργατικό Αστέρα έως την Πανεργατική» / Ομιλία Νάσου Μπράτσου

Παρουσιάζοντας το βιβλίο του, ο Νάσος Μπράτσος ξεκίνησε κάνοντας ιστορική αναδρομή από τη λήξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι  την περίοδο του Μεσοπολέμου. Εστίασε στο γεγονός ότι συνειδητά η αστική τάξη σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη, είτε είχαν κοινοβουλευτική δημοκρατία είτε δικτατορία (ναζιστική Γερμανία, φασιστική Ιταλία, Ελλάδα κ.α.), «επιχείρησαν μέσω του αθλητισμού να αποκαταστήσουν την επικοινωνία τους με στρώματα νεολαίας και να περάσουν εθνικιστικές φιλοπόλεμες αντιλήψεις, αλλά και, όπως κυνικά έλεγαν, να έχουν στον πόλεμο που θα έρθει και ήρθε, ήταν ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, καλογυμνασμένους στρατιώτες. Έβλεπαν τα αθλητικά σωματεία σαν κέντρα νεοσύλλεκτων.»

Η εργατική τάξη προσπάθησε να οργανωθεί κι εκείνη με βάση τις δικές της ανάγκες στον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο ειδικότερα. Μέσα από την ταξική πάλη ξεπηδούν ομάδες του εργατικού αθλητισμού. Καθοριστική είναι η συμβολή του ΚΚΕ και η αυξανόμενη επιρροή και λάμψη του πρώτου εργατικού κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας, της ΕΣΣΔ.

Μέσα από τα ντοκουμέντα που ανακάλυψε και παρουσιάζει στο βιβλίο, προκύπτουν πολλά στοιχεία που αναδεικνύουν τις σκέψεις, τις αντιθέσεις, τις συγκρούσεις για την κατεύθυνση του εργατικού αθλητισμού.

Μεγάλο ενδιαφέρον είχαν οι αναφορές του συγγραφέα στο πώς η άρχουσα τάξη χτύπησε τα εργατικά αθλητικά σωματεία, πολλές φορές με τη βία, άλλες φορές με το «λάδωμα», πώς αξιοποίησε τον αθλητισμό για να προσαρτήσει τη νεολαία στα εθνικιστικά και φασιστικά ιδεώδη με σκοπό να την σύρει κάτω από τη σημαία της αστικής τάξης.

Τέλος, στάθηκε στο παράδειγμα των Δωδεκανήσων όπου οι αθλητές αντιστάθηκαν στο φασιστικό καθεστώς της  Ιταλίας και στο αντιδραστικό της Ελλάδας, στο πώς τα εργατικά σωματεία Ελλάδας και Τουρκίας πρόταξαν τη φιλία και την αλληλεγγύη κόντρα στη μισαλλοδοξία και στις οικονομικές αντιθέσεις των αστικών τάξεων των δύο κρατών και πώς πολλοί αθλητές εντάχτηκαν στην ΕΑΜική Αντίσταση, δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους ενάντια στους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες, αλλά και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

19/6/24 Βιβλιοπαρουσίαση «Από τον Εργατικό Αστέρα έως την Πανεργατική» / Ομιλία του Κ. Χαραλαμπίδη

Ο Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης αναφέρθηκε στο σωματείο του Απόλλωνα, στις λαϊκές του καταβολές από τότε που δημιουργήθηκε στη Μικρά Ασία και στο πώς συνέβαλλε στη σύσφιξη των σχέσεων της εργατικής τάξης της Ελλάδας και της Τουρκίας, συμμετέχοντας σε αγώνες με αντίστοιχα εργατικά σωματεία στην Τουρκία.

Συγκίνηση προκάλεσε η μνεία του στον ποδοσφαιρικό αγώνα που έδωσε η ομάδα του Απόλλωνα  στη Μακρόνησο το 1948 με τους Μακρονησιώτες εξόριστους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και δύο πρώην παίκτες του Απόλλωνα.

Το βιβλίο του Νάσου Μπράτσου, όπως είπε, αναδεικνύει τη σχέση του Αθλητισμού, ως μέρος του εποικοδομήματος, με αυτήν της οικονομικής βάσης του συστήματος. Αντανακλά τις κοινωνικές ανισότητες και την ταξική πάλη, τα οποία ο συγγραφέας προσεγγίζει μέσα από τα εργατικά αθλητικά σωματεία.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του, είπε πως ο Νάσος Μπράτσος μέσα από τα ντοκουμέντα που παρουσιάζει και αναλύει, δείχνει με κατανοητό τρόπο τί σημαίνει λαϊκός, ερασιτεχνικός, εργατικός αθλητισμός και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι το βιβλίο θα αγκαλιαστεί, ειδικά από τη νεολαία.

Βιβλιοπαρουσίαση «Από τον Εργατικό Αστέρα έως την Πανεργατική» / Ομιλία του Νίκου Σοφιανού

Μιλώντας για το βιβλίο, ο Νίκος Σοφιανός τόνισε ότι μέσα από την έκδοση «δίνεται η δυνατότητα στον αναγνώστη να γνωρίσει μια σημαντική, αλλά άγνωστη πτυχή της ιστορίας του εργατικού – λαϊκού κινήματος της χώρας μας και της δράσης του ΚΚΕ στα δύσκολα χρόνια του Μεσοπόλεμου και της Κατοχής.»

Στην περίοδο του Μεσοπολέμου, που είναι το χρονικό διάστημα αναφοράς στο έργο του Νάσου Μπράτσου, έχει ιδιαίτερο βάρος και σημασία η πρωτοπόρα δράση που ανέπτυξε το ΚΚΕ και η ΟΚΝΕ στο μέτωπο του Αθλητισμού. Εκείνες είναι που οργάνωσαν τη διεκδίκηση, αλλά και τη δραστηριότητα αυτήν καθαυτή, την ψυχαγωγία του λαού. Δραστηριότητα που έπαιξε βασικό ρόλο στην ψυχική και ηθική ανάσταση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Όπως σημείωσε, «παράλληλα αποτέλεσε την οργάνωση ραχοκοκαλιών για τη συγκρότηση μαζικών αθλητικών σωματείων, που προσελκύουν νέο κόσμο και τον έφερναν σε επαφή με τις θέσεις και την ιδέα του Κόμματος σε δύσκολες συνθήκες παρανομίας.» 

Κλείνοντας την παρέμβασή του, επισήμανε ότι το αποτέλεσμα της δουλειάς του Νάσου Μπράτσου είναι μοναδικό, γιατί φωτίζει αυτήν την πλευρά της ιστορίας του λαού μας και στηρίζει την προσπάθειά μας να έρθει σε επαφή η νέα γενιά με την ιστορία του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας, με την Ιστορία, την προσφορά και την πολύχρονη πείρα του ΚΚΕ.

Πηγή: https://nasosbratsos.blogspot.com

The post Bιβλιοπαρουσίαση «Από τον Εργατικό Αστέρα έως την Πανεργατική» του Νάσου Μπράτσου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Χώρα που στέγασε γενιές Ελλήνων μεταναστών, αλλά και προσφύγων πολέμου η Αιθιοπία είχε πάντα στενή σχέση με την Ελλάδα και στα χώματά της αναδείχθηκαν σημαντικές φυσιογνωμίες της ελληνικής παροικίας, που πρόσφεραν και στη χώρα μας με την παλινόστησή τους.

Από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Αιθιοπίας, τις γειτονιές των Ελλήνων μεταναστών και προσφύγων (η πιο διάσημη ήταν η Casa Popolare) και τα ελληνικά σχολεία, αναδείχθηκε και ο Δαφνομήλης Κουτσουφλάκης.

Στον αγωνιστικό χώρο τόσο με τη φανέλα του Ολυμπιακού Αντίς Αμπέμπα (με χρώματα γαλανόλευκα), όσο και με ομάδες επιλέκτων, ένα νέο παιδί αγωνίζεται στη δύσκολη θέση του τερματοφύλακα και αποσπά διθυραμβικές κριτικές για την απόδοσή του.

Το 1951 πηγαίνει για αγώνες στην Αιθιοπία ο Πανιώνιος και οι κριτικές για την απόδοση του νεαρού «περνούν» και στις ελληνικές αθλητικές εφημερίδες, που μιλούν με κολακευτικά λόγια για τον τότε 15χρονο αίλουρο Δαφνομήλη Κουτσουφλάκη.

Η εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» στις 4-5-1951 με αφορμή περιοδεία του Πανιώνιου στην αφρικανική χώρα τον χαρακτηρίζει «από τους καλύτερους τερματοφύλακες της Αιθιοπίας».

To «Έθνος» αναφέρει στις 15 Μάη 1951: «Πάντως από την ηττηθείσαν διεκρίθη ο νεαρός της τερματοφύλαξ Κουτσουφλάκης, ο οποίος απέκρουσε δύσκολα σουτ».

Τρία χρόνια μετά, το Πάσχα του 1954 ο Πανιώνιος επισκέπτεται και πάλι την Αιθιοπία και δίνει αγώνες, με τον Δαφνομήλη Κουτσουφλάκη να είναι ο μόνος Έλληνας που αγωνίστηκε στη Μικτή των Ευρωπαίων της Αιθιοπίας, που έχασε από τους Νεοσμυρνιώτες με 4-3.

Κάνουμε μία παρένθεση και λέμε ότι το επίθετο έχει ποδοσφαιρικό dna καθώς από ένα άλλο μεταναστευτικό ρεύμα Ικαριωτών προς την Εύβοια υπάρχουν αρκετοί με το επίθετο αυτό που σε διάφορες γενιές στελέχωσαν την ποδοσφαιρική ομάδα Δόξα Προκοπίου (κοντά στο Μαντούδι), ενώ έχει γίνει ονοματοδοσία του γηπέδου της περιοχής σε «Ηλίας Κουτσουφλάκης».

Ας γυρίσουμε όμως στο Δαφνομήλη και την Αιθιοπία.

Ο πατέρας του, ο Ιωάννης Κουτσουφλάκης, γνωστός στην Ικαρία με το προσωνύμιο «Κάπελας», ήταν πρώτης γραμμής κομμουνιστικό στέλεχος και διώχτηκε επανειλημμένα, τόσο από τη δικτατορία Μεταξά, όσο και από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Σε δύο διαφορετικές περιόδους η οικογένειά του μετανάστευσε τμηματικά στην Αιθιοπία. Mάλιστα για ένα διάστημα φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Ανδρέα Λεντάκη.

Στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου ήταν δάσκαλος και σχολάρχης στο σχολείο για προσφυγόπουλα από την Ελλάδα που βρέθηκαν κυρίως από τη νησιωτική Ελλάδα σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Παράλληλα εργάζονταν και σε φούρνο.

Η Στέλλα Πασβάνη – Φουρτούνη, πρόσφυγας από την Ικαρία στην Αιθιοπία, σε παλιότερη συνέντευξή της μας είχε πει μεταξύ άλλων: «Εκεί πήγα σχολείο στο δημοτικό, ενώ θυμάμαι ότι η μία μου αδελφή είχε στο γυμνάσιο τον Κουτσουφλάκη (παρατσούκλι Κάπελας) κυνηγημένο ήδη από τη δικτατορία του Μεταξά.

Με τους μαύρους είχαμε καλές σχέσεις, παίζαμε και με τα μαυράκια και εκεί έγινε άλλη μία ανατροπή στις αντιλήψεις μου, αφού διαπίστωσα πως οι μαύροι δεν τρώνε τα παιδιά, όπως μας έλεγαν για να μας φοβερίσουν πριν τον πόλεμο».

Ομοίως και ο Δρ Θεμιστοκλής Σπέης προσφυγόπουλο από την Ικαρία θυμάται: «Σχολείο πήγαινα όπου σταθμεύαμε, πάντα με πρόσφυγες δασκάλους, στην Αιθιοπία πήγα δύο χρόνια σχολείο, είχα και δάσκαλο τον λεγόμενο “Κάπελα”, που ήταν το παρατσούκλι του Κουτσουφλάκη από την Ικαρία, που ήταν καταδιωκόμενος από το καθεστώς Μεταξά. Βεβαίως λείπανε μαθήματα από το σχολικό πρόγραμμα, όπως χημεία, φυσική και άλλα».

Ο παλαίμαχος παίκτης και παράγοντας του Ολυμπιακού Αντίς Αμπέμπα, Δημήτρης (Τζίμης) Καλογερόπουλος θυμάται: «Ο πατέρας του Δαφνομήλη Κουτσουφλάκη ήταν κομμουνιστής και αρκετοί Έλληνες δεν ψώνιζαν από το φούρνο, λες κι επειδή ήταν αριστερός θα χάλαγε η ζύμη. Οι περισσότεροι Έλληνες μετανάστες ειδικά η πρώτη φουρνιά ήταν αμόρφωτοι βασιλόφρονες και έπεφτε πολύ κουτσομπολιό, μια μικρογραφία ενός χωριού στην Ελλάδα». Τον φούρνο θυμάται και ο Γιάννης Ιωάννου καλαθοσφαιριστής του Ολυμπιακού Αντίς Αμπέμπα, που είχε γνωρίσει το Δαφνομήλη Κουτσουφλάκη.

Συμπληρώνει επίσης πως: «Ο Δαφνομήλης Κουτσουφλάκης ήταν τερματοφύλακας του Ολυμπιακού μας και λόγω του μεγάλου του ταλέντου αγωνίστηκε στην ομάδα της αστυνομίας Omedla από τις ισχυρότερες ομάδες της Αντίς Αμπέμπα, αγωνίστηκε επίσης και στην μικτή Αντίς Αμπέμπα.

Ήταν φίλος μου παρόλο 4-5 χρόνια μεγαλύτερος και με έπαιρνε νεαρό να παρακολουθώ τους αγώνες του. Όταν τελείωσε το γυμνάσιο ο Δαφνομήλης πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε γιατρός».

Πράγματι ο Δαφνομήλης, που δυστυχώς δεν βρίσκεται πια στη ζωή, σπούδασε γιατρός και από τερματοφύλακας που έπρεπε να αποκρούει τις απειλές για την εστία του, αφιερώθηκε στο να αποκρούει τις απειλές για την υγεία των πολιτών που χρειάστηκαν τις υπηρεσίες του. To 1967 λόγω της δικτατορίας και του κινδύνου να τεθεί σε διαθεσιμότητα (υπηρετούσε ως αγροτικός γιατρός στο Γύθειο) αν και δεν είχε πολιτική δράση, αλλά ήταν γνωστή η δράση του πατέρα του και του φίλου του Ανδρέα Λεντάκη, έφυγε για την Αγγλία εργαζόμενος εκεί σε νοσοκομεία της χώρας και επέστρεψε το 1977 στην Ελλάδα. Ήταν γιατρός παθολόγος αρχικά στο ΚΑΤ και μετέπειτα στο Τζάνειο νοσοκομείο στον Πειραιά.

Έρευνα: Νάσος Μπράτσος

Υ.Γ. Ευχαριστούμε θερμά για τη συνεργασία και την παροχή στοιχείων τη Νάσσια Κουτσουφλάκη και τον Ιούλιο Συναδινό.

Πηγή: ertnews

The post Δαφνομήλης Κουτσουφλάκης: Ο Ικαριώτης τερματοφύλακας των αιθιοπικών γηπέδων και έπειτα γιατρός appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στους Έλληνες της διασποράς, αλλά και στο μεγάλο προσφυγικό ρεύμα στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, σε χώρες της Αφρικής (μεταξύ αυτών και η Αιθιοπία), αλλά και της Μέσης Ανατολής.

Αναζητώντας τελείως διαφορετικά πράγματα, σε αρχεία εφημερίδων βρήκαμε σε φωτο του 1954 τον τερματοφύλακα με το γνωστό ικαριώτικο επίθετο Κουτσουφλάκης, να ίπταται σε μία επέμβασή του.

Αν κάποιοι φίλοι από την Ικαρία ξέρουν περισσότερα για την εγκατάστασή του εκεί, με χαρά να τα καταγράψουμε. Η φωτο είναι της 6-10-1954 από την Aθλητική Ηχώ και ο Ολυμπιακός Αντίς Αμπέμπα σωματείο Ελλήνων της διασποράς. Όπως αναφέρει η εφημερίδα υπερασπίστηκε και τη στρατιωτική ομάδα της χώρας, οπότε πιθανολογούμε ότι είχε πολιτογραφηθεί Αιθίοπας.

Πηγή: https://nasosbratsos.blogspot.com/2024/04/blog-post_71.html

The post Έλληνες της διασποράς: Ένας Ικαριώτης(;) στον Ολυμπιακό της Αντίς Αμπέμπα το 1954 appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

57 χρόνια μετά, τότε που λίγες ώρες μετά το πραξικόπημα της 21/4/1967 χιλιάδες συλληφθέντες στοιβάζονταν στο γήπεδο της ΑΕΚ, στον ιππόδρομο, στα κελιά αστυνομικών τμημάτων και στρατοπέδων και στις προβλήτες που τους περίμεναν τα πλοία για τα νησιά της εξορίας, θα θυμηθούμε και θα τιμήσουμε την ιστορική μνήμη.

Συγκεκριμένα θα παρουσιαστεί το νέο βιβλίο «Εργατικές Ιστορίες» Β’ μέρος ISBN: 978-618-87027-1-4 (συγγραφέας ο δημοσιογράφος Νάσος Μπράτσος) που περιλαμβάνει αρκετές συνεντεύξεις συνδικαλιστών και δημοκρατικών πολιτών που αντιστάθηκαν στα σχέδια της εκτροπής, τόσο στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, αλλά και στα δίσεκτα χρόνια της δικτατορίας, ενώ στήριξαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όσοι δεν ήταν στις εξορίες.

Οι συνεντευξιαζόμενοι περιγράφουν τις δυσκολίες στον εργασιακό στίβο, τις συνθήκες εργασίας και τους σκληρούς εργατικούς αγώνες των χρόνων τους, που ήταν σε περιόδους γεμάτες διώξεις, φυλακίσεις, απολύσεις, εξορίες, κλπ παράλληλα όμως και περίοδος γεμάτη συλλογικότητα και αλληλεγγύη, καθώς ολόκληρες πόλεις στήριζαν τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων σε βασικές παραγωγικές μονάδες που λειτουργούσαν στην περιοχή τους.

Ταυτόχρονα με τις μαρτυρίες τους δείχνουν πώς μέσα σε ζοφερές συνθήκες κατορθώνει να βρίσκει «χαραμάδες» η ελπίδα και να αναγεννάται το εργατικό κίνημα από τις στάχτες του.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές είναι οι συνεντεύξεις που δείχνουν πώς μέσα στην περίοδο της δικτατορίας 1967-1974 επινοήθηκαν τρόποι αντίστασης στους πραξικοπηματίες, που σήμερα φαντάζουν «κινηματογραφικό» σενάριο ταινιών δράσης.

Αναφορά γίνεται και στους τόπους εξορίας όπου αρκετοί από τους συνεντευξιαζόμενους οδηγήθηκαν μετά το πραξικόπημα.

Τρία χρονικά ορόσημα «σημαδεύουν» το βιβλίο, το πραξικόπημα, η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η πτώση της δικτατορίας, καθώς η πλειοψηφία των συνεντευξιαζόμενων είχε σημαντική δράση μέσα σε αυτά τα χρονικά πλαίσια.

Εκτός από το πεδίο των εργασιακών χώρων στις σελίδες του βιβλίου βρίσκουμε και την ανταρσία στο αντιτορπιλικό «Βέλος» που ήταν ηχηρό ράπισμα στους δικτάτορες.

Επίσης περιέχονται στοιχεία από τις εφημερίδες «Η ΑΥΓΗ» της προδικτατορικής περιόδου, «Ελεύθερη Ελλάδα» (παράνομος Τύπος επί δικτατορίας), «Ελεύθερα Συνδικάτα» της προδικτατορικής περιόδου.

The post Κυκλοφόρησαν οι “Εργατικές ιστορίες – Μέρος Β'” του Νάσου Μπράτσου – Βιβλιοπαρουσίαση στις 22 Απριλίου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Ο Δήμος Χαλανδρίου και η πρωτοβουλία φιλάθλων «Επίσκυρον» διοργανώνει την εκδήλωση «Αθλητισμός και Αντίσταση», τη Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2024, στις 19.00, στο Κέντρο Νεότητας του Δήμου Χαλανδρίου (Δαναΐδων & Αντιγόνης), με στόχο να φωτιστεί ο ρόλος και η συμμετοχή των Ελλήνων αθλητών στο μέτωπο της Αλβανίας αλλά και στις πράξεις αντίστασης, αλληλεγγύης και στήριξης του δοκιμαζόμενου λαού, κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Αν και κοινός τόπος ότι η αντίσταση ενάντια στους κατακτητές, κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε αγκαλιαστεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, είναι ελάχιστα δημοσιοποιημένες οι αθλητικές δράσεις που στόχευαν
στην ανύψωση του ηθικού, στη συγκέντρωση υλικής βοήθειας για φυματικούς αθλητές, στη διοργάνωση συσσιτίων, αλλά και την υποβοήθηση δράσεων των αντιστασιακών οργανώσεων. Και όλα αυτά παρά τις συνθήκες λιμού, τρομοκρατίας και εκτελέσεων. Αυτές τις δράσεις, στοχεύει να φέρει στο φως η εκδήλωση «Αθλητισμός και Αντίσταση».

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή την ίδρυση της ΕΠΟΝ στις 23 Φλεβάρη 1943, στα πλαίσια της οποίας ανέπτυξαν την αντιστασιακή τους δράση πολλοί αθλητές.

Ομιλητές

Γιάννης Γεωργάκης, αθλητικογράφος – συγγραφέας
Νάσος Μπράτσος, δημοσιογράφος – συγγραφέας
Γρηγόρης Λαμπράκης, πρόεδρος του ιδρύματος «Γρηγόρης Λαμπράκης»

Συντονίζει ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρόεδρος του «Επίσκυρον» Νίκος Μάλλιαρης.

The post «Αθλητισμός και Αντίσταση» – Μια εκδήλωση μνήμης και τιμής στον Δήμο Χαλανδρίου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

The post Γυναικείο Ποδόσφαιρο: Παμπαιανικός – Διαγόρας Ικαρίας: 4-3 appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.