Ικαριώτες Archives - Ικαριακή Ραδιοφωνία

Σπύρος Χαλβατζής: Μία απώλεια που αφήνει «ίχνη»

ikariaki.gr — Sun, 13 Sep 2026 13:09:09 +0000

Σπύρος Χαλβατζής … η «αναχώρηση» που σκόρπισε θλίψη σε όλους κι όλες που συνταξιδέψαμε μαζί του για να αλλάξουμε, όπως ονειρευτήκαμε τον κόσμο! Γραμματέας μας κάποτε της Κ.Ο.Π. (του ΚΚΕ) που μας καθοδηγούσε στην δεκαετία (νομίζω) του ’80, εκεί τον γνωρίσαμε από κοντά: πάντα αληθινός, σίγουρος και συνεπής, ευγενής προπάντων διαλεκτικός κι ενωτικός! αρετές που σπανίζουν και σπάνιζαν από ανέκαθεν

Ανεξάρτητα από τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές ή αποκλίσεις, πέρα από τις κομματικές επιλογές που πήρε ο κάθε Δημοκράτης στην πορεία της ζωής του, ο Σπύρος Χαλβατζής θα μείνει για όλους μας ο συνεπής αγωνιστής, με όλες εκείνες τις αξίες της Ανθρωπιάς ταυτισμένης με την ΑΡΙΣΤΕΡΑ που δοκιμάστηκαν τόσες φορές σε ταραγμένες εποχές και που τις φέρει ο ίδιος ατόφιες κι αναλλοίωτες στα πιστοποιητικά από τις φυλακές και τις εξορίες του.

Για τούτο αξίζει τον σεβασμό όλων μας…

Με την ΙΚΑΡΙΑ και τους Ικαριώτες είχε κερδίσει μία βαθιά φιλία, είχε επισκεφτεί το νησί μας μνημονεύοντας πολλές φορές με ιδιαίτερη συγκίνηση κι αγάπη τον συγκρατούμενο – σύντροφό του στο ίδιο κελί της φυλακής και στην εξορία στη Λέρο κατά τον αντιδικτατορικό αγώνα τον Κώστα Τσούνη από το Φραντάτο της Νικαριάς…

ΕΚΦΡΆΖΩ ΤΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΉ ΜΟΥ ΣΥΛΛΥΠΗΤΉΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΟΥ…

Χαρούλα Κ. Κοτσάνη

The post Σπύρος Χαλβατζής: Μία απώλεια που αφήνει «ίχνη» appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Ανδρέου – Σαφός (Μπάξος) | Την Τετάρτη το τελευταίο αντίο στο Καταφύγι

ikariaki.gr — Tue, 01 Sep 2026 13:36:59 +0000

ΓΙΏΡΓΟΣ ΑΝΔΡΈΟΥ – ΣΑΦΟΣ (Μπαξος)

Έφυγε προχθές από κοντά μας ο φίλος και σύντροφος Γιώργος Ανδρέου – Σαφος.

Έφυγε ήσυχα από ανακοπή στην Αθήνα σε ηλικία 74 ετών μετά από ταλαιπωρία πολλών μηνών με διάφορα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.

Η ενασχόληση του με την πολιτική και το Αριστερό κίνημα ήταν συνεχής και διαχρονική από νεαρή ηλικία μέχρι το τέλος της ζωής του.

Συμμετείχε ενεργά στις κοινές μας προσπάθειες, παρακολουθούσε τις εξελίξεις και συζητούσε για αυτές

μέχρι την τελευταία του βραδιά στο Κέντρο Αποκατάστασης στην Αθήνα.

Φίλος, συναγωνιστής και σύντροφος των περισσότερων από εμάς!!!

Θερμά συλλυπητήρια στα αδέλφια του και τα ανίψια του ….

Θα τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη…..

Θα τον αποχαιρετίσουμε στον Αγ.Δημητριο στο Καταφυγι την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου ώρα 16.30…..

Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ ΙΚΑΡΙΑΣ – ΦΟΥΡΝΩΝ

The post Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Ανδρέου – Σαφός (Μπάξος) | Την Τετάρτη το τελευταίο αντίο στο Καταφύγι appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Ο ανεμόμυλος του «παπά Κούσκου» ξαναφόρεσε τα πανιά του – Ένα τοπόσημο επιστρέφει στον Μάραθο Ικαρίας

ikariaki.gr — Thu, 27 Aug 2026 09:15:28 +0000

Ένα κομμάτι της ιστορίας του Μαράθου Ικαρίας ζωντανεύει ξανά.

Ο παλιός ανεμόμυλος του χωριού, γνωστός ως «ο ανεμόμυλος του παπά Κούσκου», αποκαταστάθηκε και, 68 χρόνια μετά, φόρεσε ξανά τα πανιά του, επιστρέφοντας στην εικόνα του Μαράθου ως ένα από τα χαρακτηριστικά σημεία αναφοράς του χωριού, δίπλα στην εκκλησία.

Ο ανεμόμυλος δεν αποτελούσε στο παρελθόν μόνο έναν χώρο εργασίας και βιοπορισμού. Όπως συνέβαινε με πολλά αντίστοιχα σημεία στα χωριά της Ικαρίας, ήταν παράλληλα τόπος συνάντησης, κουβέντας, καφενεδίσματος και γνωριμιών, συνδεδεμένος με την καθημερινότητα και τις αναμνήσεις των ανθρώπων της περιοχής.

Μια προσπάθεια που ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια

Η προσπάθεια για την αναπαλαίωση του ανεμόμυλου ξεκίνησε το 2006, με πρωτοβουλίες και οικονομική συνεισφορά Ικαριωτών της Αμερικής, ενώ στην πορεία είχε ενταχθεί και σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα του ΕΣΠΑ.

Οι σχετικές προσπάθειες συνεχίστηκαν μέχρι περίπου το 2009, χωρίς όμως το έργο να φτάσει τότε στην ολοκλήρωσή του. Ακολούθησε ένα μεγάλο διάστημα στασιμότητας.

Χρόνια αργότερα, καθοριστική για την ολοκλήρωση της αναπαλαίωσης υπήρξε η συμβολή του Λούη Καντούνη, ο οποίος προσφέρθηκε να καλύψει το απαιτούμενο ποσό για να ολοκληρωθεί το έργο.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες εκφράζονται προς την Δέσποινα Καντούνη και τον Λούη Καντούνη, καθώς χωρίς τη βοήθειά τους, όπως σημειώνουν οι άνθρωποι που συμμετείχαν στην προσπάθεια, ο ανεμόμυλος δεν θα μπορούσε σήμερα να έχει αυτή την εικόνα.

Παράλληλα, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στον Πέτρο Τσαντέ, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που, πριν από περίπου 20 χρόνια, ξεκίνησε και συνέβαλε στις διαδικασίες αναπαλαίωσης.

Με σεβασμό μνημονεύονται επίσης ο Νικόλαος Βατούγιος και ο Αντώνης Καϊάφας, οι οποίοι δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή, αλλά είχαν σημαντική συνεισφορά στην προσπάθεια για τη διάσωση και αποκατάσταση του ανεμόμυλου.

Οι ευχαριστίες απευθύνονται ακόμη σε όλους εκείνους που όλα αυτά τα χρόνια οραματίστηκαν, χρηματοδότησαν, βοήθησαν και εργάστηκαν για να μπορέσει ο ανεμόμυλος να σταθεί και πάλι ως σημείο αναφοράς του Μαράθου.

Τα φτερά του γυρίζουν ξανά

Η αποκατάσταση δεν περιορίστηκε μόνο στην εξωτερική εμφάνιση. Τα φτερά του ανεμόμυλου μπορούν να περιστρέφονται κανονικά με τη δύναμη του ανέμου. Για λόγους προστασίας της κατασκευής, ωστόσο, έχουν προς το παρόν ασφαλιστεί, ώστε να μην προκληθούν ζημιές από τους ισχυρούς ανέμους της Ικαρίας.

Τα πανιά προβλέπεται να αφαιρούνται κατά τους χειμερινούς μήνες και να τοποθετούνται ξανά το καλοκαίρι.

Η προσπάθεια δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως. Απομένουν ορισμένες πρόσθετες εργασίες στις αντένες του ανεμόμυλου, ενώ σχεδιάζεται και η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου, ώστε ολόκληρο το σημείο να αναδειχθεί.

Σήμερα, όμως, η εικόνα του παλιού ανεμόμυλου με τα πανιά του είναι ήδη αρκετή για να επαναφέρει στον Μάραθο ένα κομμάτι από την παλιά του φυσιογνωμία.

Εξήντα οκτώ χρόνια μετά, ο ανεμόμυλος του παπά Κούσκου στέκεται ξανά δίπλα στην εκκλησία του χωριού. Ένα παλιό σημείο δουλειάς και συνάντησης γίνεται και πάλι τοπόσημο του Μαράθου, κουβαλώντας μαζί του τις ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν και μόχθησαν σε αυτόν τον τόπο.

The post Ο ανεμόμυλος του «παπά Κούσκου» ξαναφόρεσε τα πανιά του – Ένα τοπόσημο επιστρέφει στον Μάραθο Ικαρίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Τρεις νέες Μαύρες Ζώνες για τον ΠΑΣ Ίκαρο – Επιτυχία για τις αθλήτριες του Ταεκβοντό

ikariaki.gr — Tue, 25 Aug 2026 18:23:02 +0000

Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εξετάσεις προαγωγής ζωνών στο Ταεκβοντό, με τρεις αθλήτριες του ΠΑΣ Ίκαρος να κατακτούν τη Μαύρη Ζώνη, επιβραβεύοντας την προσπάθεια, τη συνέπεια και την αφοσίωσή τους στο άθλημα.

Στις εξετάσεις συμμετείχαν οι αθλήτριες του συλλόγου Ευγενία Κυμινά, Μαρία Τσαχά και Ασπασία Μπρέλα, οι οποίες ολοκλήρωσαν με επιτυχία τη διαδικασία και προήχθησαν στη Μαύρη Ζώνη.

Ο ΠΑΣ Ίκαρος συνεχάρη τις τρεις αθλήτριες για την επιτυχία τους, ευχόμενος να συνεχίσουν με την ίδια δύναμη, συνέπεια και αγάπη για το Ταεκβοντό, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:

«Η Μαύρη Ζώνη δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής· είναι η αρχή μιας νέας!»

Μια σημαντική στιγμή τόσο για τις ίδιες τις αθλήτριες όσο και για τον σύλλογο, που συνεχίζει τη δραστηριότητά του και την παρουσία του στο Ταεκβοντό της Ικαρίας.

The post Τρεις νέες Μαύρες Ζώνες για τον ΠΑΣ Ίκαρο – Επιτυχία για τις αθλήτριες του Ταεκβοντό appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Σκάκι στη μνήμη του Νίκου Ξενάκη – Διήμερο εκδηλώσεων στον Άγιο Κήρυκο

ikariaki.gr — Wed, 19 Aug 2026 16:52:53 +0000

Σκακιστικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στη μνήμη του σκακιστικού δασκάλου Νίκου Ξενάκη διοργανώνονται την Παρασκευή 21 και το Σάββατο 22 Αυγούστου, στον Άγιο Κήρυκο, με ώρα έναρξης τις 19:00.

Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στην Πλατεία Νίκου Ξενάκη, στον χώρο της γνωστής «Σκακιέρας», και περιλαμβάνουν αγώνες σιμουλτανέ –ταυτόχρονο παιχνίδι ενός σκακιστή απέναντι σε πολλούς αντιπάλους–, μπλάιντ (τυφλό σκάκι), μπλιτς (πολύ γρήγορο σκάκι), φιλικές παρτίδες και άλλες σκακιστικές δράσεις.

Το διήμερο πραγματοποιείται στο πλαίσιο των Διεθνών Σκακιστικών Εκδηλώσεων «Ίκαρος 2006», με τη συμπαράσταση του Δήμου Ικαρίας και χορηγό τη Dodekanisos Seaways.

Ο Νίκος Ξενάκης και η μεγάλη προσφορά του στο σκάκι της Ικαρίας

Ο Νίκος Ξενάκης υπήρξε κορυφαίος Ικάριος σκακιστής και σκακιστικός δάσκαλος για πολλές δεκαετίες. Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1943 στο Κάιρο της Αιγύπτου και σε ηλικία δύο ετών ήρθε στην Ικαρία.

Σπούδασε μαθηματικός και διακρίθηκε σε απαιτητικό διαγωνισμό της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας. Υπηρέτησε ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στον Εύδηλο και στον Άγιο Κήρυκο και αργότερα ως λυκειάρχης.

Το μεγάλο σκακιστικό του ταλέντο φάνηκε από μικρή ηλικία. Διακρίθηκε σε τοπικούς και διεθνείς αγώνες, ενώ το 1984 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στο Σκάκι Δι’ Αλληλογραφίας.

Για πολλά χρόνια ήταν ο ισχυρότερος Ικάριος σκακιστής και αγωνιζόταν στην πρώτη σκακιέρα του Σκακιστικού Ομίλου Ικαρίας, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος. Συνέβαλε σημαντικά στην κατάκτηση Ομαδικών Πρωταθλημάτων Αιγαίου και στη συμμετοχή της ομάδας της Ικαρίας στην Α΄ Εθνική Κατηγορία.

Ξεχώρισε επίσης στο τυφλό σκάκι (μπλάιντ) και στη λύση σκακιστικών προβλημάτων, έχοντας ιδιαίτερη αγάπη και ικανότητα στην επίλυση κάθε μορφής γρίφων.

Η μεγαλύτερη, όμως, παρακαταθήκη του βρίσκεται στη σκακιστική εκπαίδευση των παιδιών της Ικαρίας. Από το 1978 έως και λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, στις 19 Αυγούστου 2023, επί 45 ολόκληρα χρόνια, παρέδιδε εντελώς δωρεάν μαθήματα σκακιού σε πολλές εκατοντάδες αγόρια και κορίτσια.

Παράλληλα με τη σκακιστική του δράση, συμμετείχε ενεργά στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή του νησιού. Υπήρξε ενεργό μέλος του Πανικάριου Αθλητικού Συλλόγου «Ο Ίκαρος» και του Πολιτιστικού Συλλόγου «Ιωάννης Μελάς», όπου επίσης δίδασκε σκάκι.

Στο πλευρό του βρισκόταν η σύζυγός του Μαρία, με την οποία μοιράστηκε τα ενδιαφέροντα και τις πρωτοβουλίες του, ενώ έβλεπε με ιδιαίτερη χαρά τους γιους του, Κώστα και Γιώργο, να μεγαλώνουν, να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες και να διακρίνονται και εκείνοι στο σκάκι.

Ως αναγνώριση της πολυετούς προσφοράς του, το Σάββατο 17 Αυγούστου 2024, ο δήμαρχος Ικαρίας Φανούρης Καρούτσος, υλοποιώντας ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, έδωσε στον χώρο της «Σκακιέρας» το όνομα «Πλατεία Νίκου Ξενάκη».

Τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, η σκακιστική κοινότητα της Ικαρίας επιστρέφει στον χώρο που φέρει πλέον το όνομά του, τιμώντας έναν άνθρωπο που αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στη διάδοση του σκακιού και, κυρίως, στη νέα γενιά του νησιού.

The post Σκάκι στη μνήμη του Νίκου Ξενάκη – Διήμερο εκδηλώσεων στον Άγιο Κήρυκο appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Από την Ικαρία ξεκίνησε το DYNAMARIS ONE – Το θαλάσσιο drone που «ψαρεύει» πλαστικά

ikariaki.gr — Mon, 17 Aug 2026 13:41:38 +0000

DYNAMARIS ONE: Στον Άγιο Κήρυκο η πρώτη δοκιμή του θαλάσσιου drone που συλλέγει πλαστικά από τη θάλασσα

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι του Αγίου Κηρύκου Ικαρίας η πρώτη δοκιμαστική επίδειξη του DYNAMARIS ONE, ενός πρωτότυπου θαλάσσιου ρομπότ (drone) που αναπτύσσει η ECO WAVE DYNAMIS με στόχο τη συλλογή επιπλεόντων απορριμμάτων από τη θάλασσα.

Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, το πρωτότυπο κινήθηκε εντός του λιμανιού και πραγματοποίησε επίδειξη συλλογής πλαστικών μπουκαλιών από την επιφάνεια της θάλασσας.

Παράλληλα, δοκιμάστηκε η διαδικασία αφαίρεσης του σάκου περισυλλογής και η επανατοποθέτηση άδειου σάκου. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε με επιτυχία, αποτελώντας ένα ακόμη πρακτικό τεστ για τη δυνατότητα γρήγορης και εύκολης λειτουργίας του συστήματος.

Ένα ηλεκτρικό σύστημα με αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας

Το DYNAMARIS ONE έχει σχεδιαστεί ως ένα μικρό ηλεκτρικό θαλάσσιο σύστημα, με στόχο την ενεργειακή αυτονομία και την αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Στην παρούσα έκδοση χρησιμοποιείται ηλιακή ενέργεια, ενώ σε επόμενα στάδια ανάπτυξης σχεδιάζεται να διερευνηθεί η συμπληρωματική αξιοποίηση αιολικής και κυματικής ενέργειας.

Βασική φιλοσοφία του εγχειρήματος είναι η απομάκρυνση των πλαστικών απορριμμάτων όσο αυτά εξακολουθούν να βρίσκονται στην επιφάνεια της θάλασσας και πριν αρχίσουν να διασπώνται σε μικρότερα κομμάτια.

Με την πάροδο του χρόνου, την επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας και τη μηχανική καταπόνηση από τα κύματα, μεγαλύτερα πλαστικά αντικείμενα μπορούν να κατακερματιστούν και να μετατραπούν σε μικροπλαστικά.

Τα μικροπλαστικά είναι πολύ δυσκολότερο να εντοπιστούν και να απομακρυνθούν, μπορούν να παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο θαλάσσιο περιβάλλον και να εισέλθουν στην τροφική αλυσίδα.

Για τον λόγο αυτό, το DYNAMARIS ONE δίνει έμφαση στην πρόληψη, επιχειρώντας να συλλέγει τα επιπλέοντα πλαστικά όσο αυτά βρίσκονται ακόμη σε μέγεθος που επιτρέπει την αποτελεσματική περισυλλογή και ανακύκλωσή τους.

Το επόμενο βήμα: κάμερα και Τεχνητή Νοημοσύνη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η επόμενη φάση ανάπτυξης του συστήματος, η οποία προβλέπει την εγκατάσταση κάμερας με αξιοποίηση Τεχνητής Νοημοσύνης.

Στόχος είναι το θαλάσσιο ρομπότ να αποκτήσει σταδιακά τη δυνατότητα να εντοπίζει και να αναγνωρίζει διαφορετικές κατηγορίες επιπλεόντων απορριμμάτων, να υποστηρίζει αποτελεσματικότερες διαδρομές συλλογής και παράλληλα να καταγράφει χρήσιμα δεδομένα σχετικά με τις πηγές και τη συγκέντρωση της θαλάσσιας ρύπανσης.

Σε επόμενο στάδιο, τα δεδομένα αυτά θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από λιμάνια, δήμους και τοπικούς φορείς για τον σχεδιασμό πιο στοχευμένων δράσεων πρόληψης, συλλογής και ανακύκλωσης.

Η πρώτη δοκιμή έγινε στην Ικαρία

Η δοκιμή στο λιμάνι του Αγίου Κηρύκου αποτελεί το πρώτο σημαντικό πρακτικό βήμα στην εξέλιξη του πρωτοτύπου.

Η ομάδα της ECO WAVE DYNAMIS σχεδιάζει να συνεχίσει τις δοκιμές και τις τεχνικές βελτιώσεις, με τελικό στόχο τη δημιουργία μιας αξιόπιστης και επεκτάσιμης λύσης που θα μπορεί να αξιοποιηθεί σε λιμάνια, μαρίνες και άλλες παράκτιες περιοχές.

Στην ανάπτυξη και την πρώτη παρουσίαση του εγχειρήματος συμμετείχαν οι Δημήτριος Λυγέρης, Αλέξιος Ξενίας, Αθανασία Γλαρού και Γεώργιος Λυγερής, στο πλαίσιο της ECO WAVE DYNAMIS.

Η επιτυχημένη πρώτη δοκιμή στον Άγιο Κήρυκο δείχνει στην πράξη πως μια ιδέα για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος μπορεί να ξεκινήσει τοπικά, να δοκιμαστεί στις πραγματικές συνθήκες ενός νησιωτικού λιμανιού και, μέσα από την περαιτέρω εξέλιξή της, να αποκτήσει ευρύτερη περιβαλλοντική και κοινωνική αξία.

The post Από την Ικαρία ξεκίνησε το DYNAMARIS ONE – Το θαλάσσιο drone που «ψαρεύει» πλαστικά appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Αύγουστος από παλιά… (γράφει ο Πέτρος Λυγίζος)

ikariaki.gr — Mon, 17 Aug 2026 09:46:02 +0000

Είναι αλήθεια ότι οι αναμνήσεις φέρνουν συγκίνηση. Δεν ξέρω τι απόγιναν τα καλοκαιρινά απογεύματα που δεν τελείωναν ποτέ. Ικαρία, δεκαετία του 70.

Από το χωριό μέχρι την παραλία ένα τέταρτο με τα πόδια. Στο δρόμο κλέβαμε σύκα. Όλο και κάποιο κλωνάρι έβγαινε έξω από τις αυλές. Ο Κώστας, πιο ψηλός κι ευκίνητος, τέντωνε τα μακριά του χέρια κι έπιανε ό,τι μπορούσε. Μου έδινε κι εμένα. Τα τρώγαμε καθισμένοι σε έναν βράχο που έμοιαζε κι ίσως να ήταν- νεολιθικός. Συνεχίζαμε. Ξύναμε τα δάχτυλα που μας έτρωγαν από το γάλα του σύκου. ”Ρε σύ, μην τα κόβεις άγουρα”. Μιλιά ο Κώστας. Μας έπαιρνε η κατηφόρα. Οι σαγιονάρες μπερδεύονταν στο πέτρινο καλντερίμι. Τις βγάζαμε μα οι πέτρες έκαιγαν. Τρέχαμε. Ποιος θα φτάσει πρώτος στην παραλία. Ο νικητής κέρδιζε και το δικαίωμα να μιλήσει πρώτος σε κορίτσι. Κέρδιζε ο Κώστας. Η θάλασσα, περήφανη, απέραντη και παγωμένη. Μετά από πολλά χρόνια έμαθα για την τάφρο της Ικαρίας. Πού να ξέραμε τότε ότι κολυμπούσαμε σε μιαν άβυσσο. Μα ούτε τώρα που το ξέρω, με νοιάζει. Καθόμασταν πολλή ώρα μέσα. Ιδιαίτερα όταν δεν είχαμε κανένα φαγητό της προκοπής, γυρνούσαμε σπίτι το απόγευμα. Θα μας έδερναν, το ξέραμε, μα δεν μας πείραζε. Το ξύλο, δεμένο με τα παιδικά μας χρόνια. Κάναμε μακροβούτια. Ποιος θα περάσει κάτω από δυο βάρκες. Μάσκα κίτρινη, δίχως βατραχοπέδιλα, ανάσα ατέλειωτη. Όταν βγαίναμε στην επιφάνεια, κοιτάζαμε μήπως μας είχε θαυμάσει κάποιο κορίτσι για τον άθλο μας. Τίποτα. Ύστερα πιάναμε τις απόχες. Τις πιο πολλές φορές αιχμαλωτίζαμε τσούχτρες. Τις πετάγαμε στην ακτή και παρατηρούσαμε τον αργό τους θάνατο. Απαίσιο παιχνίδι. Το σκέπτομαι τώρα και ντρέπομαι. Μα το κάναμε. Μια φορά μονάχα, από απέραντη τύχη, μπερδεύτηκε στην απόχη μου ένα χταπόδι. Τρόμαξα τόσο που πέταξα την απόχη μακριά. Φυσικά, το χταπόδι εξαφανίστηκε. Βγήκα έντρομος στην ακτή. Ένας κύριος που είδε το σκηνικό, βούτηξε μπας και το πιάσει. Με ψαροντούφεκο. Σε πέντε λεπτά έβγαινε με το χταπόδι καρφωμένο. ‘Αρχισε να το χτυπά με μανία. ”Έτσι γίνεται με τα χταπόδια…΄΄ μας είπε. Μόλις τέλειωσε η ιεροτελεστία, μας το χάρισε. ΄΄Να το πάτε στη μάνα σας… εσείς το πιάσατε…” Δεν περίμενα τόση γενναιοδωρία. Ενθουσιαστήκαμε. Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό. ΄΄Να πούμε ότι το πιάσαμε εμείς, ρε Κώστα…΄΄ ΄΄Ποιος θα μας πιστέψει ρε… ξέρουνε πόσο μπουνταλάδες είμαστε…όλοι το ξέρουν”.

Στο δρόμο μαλώναμε για το θέμα αυτό. Στο τέλος, κατάφερα να τον πείσω. ΄΄Εσύ θα μιλήσεις, να το ξέρεις Πέτρο…΄΄ Φτάσαμε. ”Μαμά, μαμά, κοίτα τι πιάσαμε …με την απόχη. Τρομερό;΄΄ Μα άκουσε ο πατέρας μου κι έφτασε ξαφνικά. ”Ποιος σας το έδωσε αυτό;΄΄΄Έχασα τη φωνή μου. Κι ο Κώστας το ίδιο. ΄΄Μπερδεύτηκε στην απόχη και μετά το πέταξα και ήλθε ένας κύριος και…΄΄”Φιλιώ, έγινε ψαράς ο γιός σου. Δεν με πίστευαν. Ρώτησαν τον Κώστα που τον θεωρούσαν πιο σοβαρό. Όταν με επιβεβαίωσε, ηρέμησαν. Το χταπόδι μπήκε στη σχάρα και συνόδευσε μια πελώρια μακαρονάδα με ντομάτα φρέσκια και βασιλικό που φύτευε η γιαγιά μου. ‘Ενιωθα περήφανος. Είχα συμβάλει στο μεσημεριανό της οικογένειάς μου. Ήμουν έντεκα ετών.

Από τότε, δεν έπιασα ξανά χταπόδι. Μα θυμάμαι με λεπτομέρειες εκείνο το γεύμα. Ήταν η μόνη φορά που ανεβήκαμε την ανηφόρα από την παραλία σε είκοσι λεπτά. Θυμάμαι ακόμη τον απόκοσμο κρότο που έκανε το κορμί του άμοιρου χταποδιού πάνω στον καυτό βράχο. Οι βεντούζες του κινούνταν με έναν σοφά κανονισμένο ρυθμό, τόσο που μου έφερνε λύπηση. Βέβαια, όχι τόση ώστε να μην το καταπιώ εκείνο το αλησμόνητο μεσημέρι. Φρόντισα να διαδώσω και στα κορίτσια το φοβερό νέο, ότι έξαφνα είχα γίνει δεινός ψαράς και έπιανα χταπόδια ακόμη και με απόχες. Κάποιες το πίστεψαν. Μα ο Κώστας, γρήγορα αποκατέστησε την αλήθεια. Έγινα ρεζίλι. Είχα κάνει μέρες να βγω έξω. Τις νύχτες που η παρέα μου κατέβαινε στο λιμάνι για βόλτα, εγώ καθόμουν στο μικρό μπαλκόνι και χάζευα το ολοφώτεινο ανάγλυφο στον απέραντο ουρανό. Άπειρα αστέρια μου γεννούσαν επίσης άπειρα ερωτήματα για τον κόσμο, τη ζωή και το νόημά της, για τους εξωγήινους που μας παρακολουθούσαν κρυμμένοι πίσω από απίστευτους πλανήτες και μετεωρίτες, για το θάνατο και το μάταιο της ζωής, για τον χρόνο… Τα πρωινά ξυπνούσα νωρίς. Αν αργούσα, η μάνα μου θύμωνε. ‘’Εγώ κάνω δουλειές κι εσείς κοιμάστε…΄΄ Από τότε έχω ενοχές για τον ύπνο. Έβγαινα στις συκιές, έπιανα μια χρυσόμυγα, την έδενα με κλωστή μακριά και έτρεχα σαν τρελός υποχρεώνοντας το καημένο έντομο σε μια παράλογα γρήγορη πτήση. Μετά έρχονταν συνήθως τα ξαδέλφια μου. Ο Νίκος, ο Βασίλης και πάντα, ο Κώστας. Ο Βασίλης πολύ ζωηρός. Μια φορά είχε ρίξει τη γυάλα μου και πάτησε το αγαπημένο μου χρυσόψαρο. Πολύ κακός, σκέφτηκα. Το σκέπτομαι ακόμη. Πηγαίναμε στο διπλανό ρέμα και κυνηγούσαμε τα βατράχια. Παίζαμε κρυφτό. Έρχονταν από κάτω κι ο Σάββας … Αλλάζαμε χωριό… Πού να μας βρούνε οι άλλοι! ΄΄Πού είχατε πάει, ρε;΄΄ Μιλιά εμείς. Ο Βαγγέλης ερχόταν σπάνια. Δεν του έπαιρνες κουβέντα εύκολα. Καλό παιδί κι έξυπνο. Ζωγράφιζε ό,τι έβλεπε, αρκεί να του άρεσε, έστω και λίγο. Είχε ζωγραφίσει έναν σιδερένιο μύλο της μάνας μου και μια πετσέτα που σερνόταν τσαλακωμένη. Την έχω ακόμη τη ζωγραφιά εκείνη. Τον συγκινεί αυτό, όποτε του το θυμίζω. Αυτό είμαστε, οι μνήμες. Άλλες ατόφιες, άλλες ξεθωριασμένες. Πολλά μεσημέρια τρώγαμε με τα ξαδέλφια μου, όλοι μαζί. ΄΄Νερό να πίνετε, κάνει καλό…΄΄ μάλωνε πάντα η γιαγιά. Μετά έπρεπε να κοιμηθούμε… υποχρεωτικά. Δεν νύσταζα ποτέ. Έξω τα τζιτζίκια έσκαγαν από την κάψα. Για πολλά χρόνια νόμιζα ότι τραγουδούσαν. Πριν λίγο καιρό διάβασα ότι το περίφημο κι ανιαρό τερέτισμά τους δεν είναι παρά μια κραυγή αγανάκτησης για την αμείλικτη ζέστη. Τα αγάπησα πιο πολύ… Πάσχιζα να δω αν κοιμόντουσαν οι άλλοι. Δεν κοιμόταν κανένας. Ο πατέρας μου ροχάλιζε. Τον ακούγαμε και πνίγαμε το γέλιο μας, μην τυχόν και τον ξυπνήσουμε. Η μάνα μου έκανε περιπολίες, αν είμασταν ήσυχοι. Κάναμε ότι μας είχε πάρει ο ύπνος. Σκεπάζαμε το πρόσωπό μας με το σεντόνι και ακούγαμε το αργό της βάδισμα στο παλιό, ξύλινο πάτωμα. Όταν έφευγε, βάζαμε πάλι τα γέλια. Ήμασταν χαρούμενοι, ευτυχισμένοι. Δεν ζητούσαμε πολλά, σχεδόν τίποτα. Χαρτζιλίκι, όποτε έκρινε ο πατέρας. Στα κέφια του, πενήντα δραχμές κάθε Σάββατο. Αμέσως τρέχαμε για παγωτό πύραυλο. Πέντε δραχμές ο μικρός, δέκα ο μεγάλος, με αμύγδαλο, σοκολάτα κι ένα τεράστιο φουντούκι στην κορυφή, σαν καφέ παγόβουνο. Το τρώγαμε αργά, απολαυστικά, γιατί ξέραμε πως θα αργούσε πάλι τούτη η περιττή πολυτέλεια. Έτσι όμως μάθαμε ότι η χαρά κρύβεται στα απλά, μάθαμε να εκτιμάμε κι ακόμη ότι όλα έχουν κάποια κρυμμένη αξία που σε καλεί να την αποκαλύψεις. Σηκωνόμασταν κρυφά. Ανοίγαμε το πορτάκι του πηγαδιού, δέναμε στον κουβά το καρπούζι και το βυθίζαμε στο βάθος εκείνου του άγνωστου, μυστικού κόσμου, με τα ξωτικά και τις κρυμμένες νεράιδες που έβγαιναν μόνο τις νύχτες για να χορέψουν με τον πρίγκηπα. Το αφήναμε για ώρα. Κι όταν πια το βγάζαμε, νιώθαμε πως δαγκώναμε κρύσταλλο. Ακόμη κι όταν κυκλοφόρησαν τα ψυγεία, τούτη η εξαίσια συνήθεια άργησε να πάψει.

Μα οι γονείς ξυπνούσαν. Μας μάλωναν που δεν είχαμε κοιμηθεί και πάντα απορούσα πώς το καταλάβαιναν. ‘’Είναι μεγάλοι ρε, όλα τα ξέρουν…΄με διόρθωνε πάντα ο Κώστας. Σειρά έπαιρνε το απογευματινό κολατσιό. Ψωμί, νερό και ζάχαρη. Τόση ζάχαρη που μετά πίναμε ένα μπουκάλι νερό ο καθένας. Αργότερα, αφού είχαμε παίξει λίγο κυνηγητό να πάει κάτω το ψωμί, η μάνα μου μας κερνούσε υποβρύχιο. Μπόλικη βανίλια τυλιγμένη σε παλιό, μεγάλο κουτάλι, έτοιμη πάντα να καταλήξει στο λαίμαργο, εφηβικό στόμα και να κολλήσει στο σαγόνι ή κάτω από τη μύτη. Πάλι γέλια. ΄΄Πώς έγινες έτσι ρε;΄΄ Κι ύστερα, πάλι παιχνίδι. Ούτε κινητά, ούτε καν τηλεόραση. Μονάχα γέλιο, ερωτικές προσδοκίες κι απογοητεύσεις, τσακωμοί, όνειρα τις νύχτες κάτω από τον ατέλειωτο ουρανό, αναφιλητά κάτω από το τριμμένο σεντόνι, η ροδοδάφνη να σκαρφαλώνει αδιάφορη στο μικρό μπαλκόνι, το γιασεμί να μοσκοβολά κι ο κρυφός κόσμος του πηγαδιού να στοιχειώνει πάντα τις σκέψεις μου.

Τα χρόνια πέρασαν πια. Ο Κώστας είναι τώρα παππούς, ο Βαγγέλης σπουδαίος ζωγράφος και πατέρας, ο Νίκος χαρούμενος όπως τότε… Ο Βασίλης έφυγε από τη ζωή αυτή. Όποτε βρισκόμαστε στο νησί, πίνουμε στην υγειά του ένα ποτήρι μπύρα, μπορεί και περισσότερα. Ο πατέρας μου δεν μας μαλώνει πια, αφού κι εκείνος δεν είναι στον κόσμο αυτόν. Κι εγώ, πενήντα σχεδόν χρόνια μετά, κάθομαι στο ίδιο, μικρό μπαλκόνι κι αφηρημένος -όπως συνήθως- παρατηρώ την αγωνιώδη προσπάθεια της αιωνόβιας ροδοδάφνης να σκαρφαλώσει στο άπειρο, εκεί που κάποτε θα σκαρφαλώσουμε όλοι. Συγχρόνως, σηκώνω το μελαγχολικό βλέμμα μου στον ουρανό, ψάχνοντας, όπως τότε στις νύχτες της εφηβείας, τους κρυμμένους πλανήτες και τους μυστήριους αστερισμούς ενός αλλόκοτου, ανερμήνευτου κόσμου. Και τα πρωινά, ακόμη και τώρα, πιάνω τον εαυτό μου να ανοίγει σιγανά κι αθόρυβα το σκουριασμένο πορτάκι του πηγαδιού, ελπίζοντας πως -επιτέλους- τα ξωτικά κι οι όμορφες νεράιδες της νιότης μου θα έλθουν στο φως, μόνο και μόνο για να μου θυμίσουν πως ό,τι έζησα και ό,τι θυμάμαι, είναι η αλήθεια, η μόνη αλήθεια μιας εφήμερης ζωής…

Πέτρος Λυγίζος

*(Η εικόνα που συνοδεύει το αρθρο δημιουργήθηκε με ΤΝ)

The post Αύγουστος από παλιά… (γράφει ο Πέτρος Λυγίζος) appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Θλίψη – Έφυγε από τη ζωή ο Δήμαρχος Φούρνων Δημήτρης Καρύδης

ikariaki.gr — Sun, 16 Aug 2026 04:13:45 +0000

Σε βαρύ πένθος έχουν βυθιστεί τα νησιά των Φούρνων και της Ικαρίας μετά τον θάνατο του Δήμαρχου Φούρνων Δημήτρη Καρύδη.

Ο Δημήτρης υπόδειγμα εργατικότητας και ήθους είχε ξεχωρίσει στον αυτοδιοικητικό χάρτη για την αποτελεσματικότητα του και την αγάπη που έδειχνε για τον τόπο του, όλοι μας θα θυμόμαστε την αφοσίωση και το ενδιαφέρον που έδειχνε και για τα ζητήματα της Ικαρίας, αλληλένδετα με αυτά των Φούρνων Κορσεών.

Τα πιο βαθειά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

Ικαριακή Ραδιοφωνία 92,8FM – ikariaki.gr

The post Θλίψη – Έφυγε από τη ζωή ο Δήμαρχος Φούρνων Δημήτρης Καρύδης appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Έφυγε από τη ζωή ο Λευτέρης Καλογερής – Συλλυπητήριο μήνυμα της ΤΕ Ικαρίας και Φούρνων του ΚΚΕ

ikariaki.gr — Thu, 13 Aug 2026 16:20:10 +0000

Η Τομεακή Επιτροπή Ικαρίας και Φούρνων του ΚΚΕ εκφράζει τη θλίψη της για την απώλεια του Λευτέρη Καλογερή, που έφυγε από τη ζωή, καθώς και τα θερμότερα συλλυπητήριά της στην οικογένεια και τους οικείους του.

Η κηδεία του θα είναι πολιτική και θα τελεστεί την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026, στις 17:00, στο Αυλάκι Ικαρίας, στον προαύλιο χώρο της αίθουσας.

The post Έφυγε από τη ζωή ο Λευτέρης Καλογερής – Συλλυπητήριο μήνυμα της ΤΕ Ικαρίας και Φούρνων του ΚΚΕ appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΙΜΑ – Έκκληση για συμπατριώτισσά μας

ikariaki.gr — Tue, 11 Aug 2026 11:30:55 +0000

Άμεση ανάγκη για αίμα υπάρχει για τη συμπατριώτισσά μας Παπαπαναγιώτου Τελεσίλα, σύζυγο του Φάκαρου Ναπολέοντα, η οποία νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ΝΙΜΤΣ.

Όσοι μπορούν να βοηθήσουν, μπορούν να προσέλθουν σε οποιοδήποτε νοσοκομείο διαθέτει Τμήμα Αιμοδοσίας και να δώσουν αίμα αναφέροντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα ασθενούς: Παπαπαναγιώτου Τελεσίλα
Νοσοκομείο: ΝΙΜΤΣ
Σύζυγος: Φάκαρου Ναπολέων

Τηλέφωνα επικοινωνίας:
697 895 3698
213 028 0990

Η ανάγκη είναι άμεση.

Παρακαλούμε όσους έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν, αλλά και όλους μας να κοινοποιήσουμε την έκκληση, ώστε να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους αιμοδότες.

Μια αιμοδοσία μπορεί να κάνει τη διαφορά.

The post ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΙΜΑ – Έκκληση για συμπατριώτισσά μας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.