Οι αθλητές της ομάδας αγωνίστηκαν για πρώτη φορά στο υψηλότερο επίπεδο της ελληνικής ερασιτεχνικής πυγμαχίας, καταφέρνοντας όλοι να ανέβουν στο βάθρο. Ο απολογισμός ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακός, με 3 ασημένια μετάλλια και 1 χάλκινο, επιβεβαιώνοντας τη συστηματική δουλειά που γίνεται στην ομάδα.

Όπως αναφέρει η TBT Tsibidis Boxing Team, η διοργάνωση αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία, καθώς οι αθλητές είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους απέναντι σε κορυφαίους αντιπάλους, αποκομίζοντας πολύτιμα μαθήματα τόσο μέσα όσο και έξω από το ρινγκ.

Με χαμόγελα, περηφάνια και ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο, η ομάδα επιστρέφει στην Ικαρία, συνεχίζοντας την προετοιμασία της με στόχο ακόμη καλύτερες εμφανίσεις στο μέλλον.

Η TBT Tsibidis Boxing Team συγχαίρει όλους τους αθλητές της για την προσπάθεια και ευχαριστεί θερμά τον κ. Ανδρέα Κεχαγιά και τον Πυγμαχικό Σύλλογο «Ευθύμαχος» Χίου για τη διαχρονική στήριξη και την ευκαιρία συμμετοχής σε επίσημους αγώνες.

The post TBT Tsibidis Boxing Team: 4 μετάλλια στην πρώτη συμμετοχή σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Χρόνο με τον χρόνο μοιάζει να χάνει κομμάτι του εαυτού της — κι αυτό δεν είναι ζήτημα συναισθήματος ή νοσταλγίας. Είναι το πιο πρακτικό ερώτημα που μπορεί να κάνει σήμερα ένας Ικαριώτης ή μια Ικαριώτισσα, γιατί από την απάντησή του κρίνεται αν τα επόμενα χρόνια θα έχουμε έναν τόπο ζωντανό ή ένα όμορφο σκηνικό που σιγά σιγά αδειάζει.

Κι όμως, η απάντηση δεν κρύβεται στο παρελθόν· κρύβεται στη νέα γενιά. Μιλάμε για τη λεγόμενη Gen Z — μια γενιά που, σε αντίθεση με όσες προηγήθηκαν, γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στην αστάθεια και την αβεβαιότητα. Οικονομικές κρίσεις και διαρκείς μεταβολές, πόλεμοι, μια πανδημία, ραγδαίες τεχνολογικές ανατροπές — ένας κόσμος που αλλάζει τους κανόνες του κάθε λίγα χρόνια. Αυτή η γενιά δεν γνώρισε τη βεβαιότητα της μιας σταθερής δουλειάς για μια ζωή ή του εγγυημένου μέλλοντος που θεωρούσαν δεδομένο οι παππούδες της. Έμαθε, αναγκαστικά, να ζει χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Όμως πάνω ακριβώς σε αυτή την αβεβαιότητα γεννιέται και κάτι πολύτιμο: η ανάγκη για ένα σταθερό πεδίο δημιουργίας. Όταν τα πάντα γύρω σου είναι ρευστά, ψάχνεις ένα έδαφος γερό για να πατήσεις και να χτίσεις. Και ποιο πιο στέρεο έδαφος υπάρχει από τη μητέρα πατρίδα — τον τόπο που τον ξέρουμε καλύτερα κι από την παλάμη μας;

Η Ικαρία δεν είναι απλώς η καταγωγή μας· είναι το πιο φυσικό πεδίο πάνω στο οποίο αυτή η γενιά μπορεί να δοκιμάσει, να επιτύχει και να δημιουργήσει κάτι δικό της. Εκεί που ο υπόλοιπος κόσμος προσφέρει μόνο αβεβαιότητα, ο τόπος μας μπορεί να προσφέρει ρίζες και σημείο εκκίνησης.

Και βλέπω νέους Ικαριώτες και νέες Ικαριώτισσες που ξυπνούν με μια δίψα διαφορετική: δίψα για εξωστρέφεια, για ατομική εξέλιξη, για δουλειά και αποτέλεσμα. Ανθρώπους που δεν περιμένουν να τους τα χαρίσει κάποιος, αλλά είναι έτοιμοι να μάθουν, να αποκτήσουν δεξιότητες και πιστοποιήσεις, να δουλέψουν σκληρά και να χτίσουν κάτι δικό τους. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι ήταν οι παππούδες και οι πατεράδες μας — και αυτό δεν είναι ασέβεια· είναι εξέλιξη, και είναι αναγκαία.

Για να χτίσει όμως αυτή η γενιά πάνω στον τόπο, πρέπει πρώτα να ξέρει τι ακριβώς κρατά στα χέρια της. Κι εδώ αρχίζει η συζήτηση για την ταυτότητα — γιατί η ικαριώτικη ταυτότητα δεν είναι αόριστη νοσταλγία· είναι κάτι συγκεκριμένο, και είναι περιουσία.

Έχουμε τα ξακουστά μας γλέντια, ζωντανή κοινοτική παράδοση και όχι τουριστικό θέαμα. Έχουμε τον Πράμνειο Οίνο, ένα κρασί που ύμνησε ο ίδιος ο Όμηρος — τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας μέσα σ’ ένα ποτήρι. Έχουμε τη μακροζωία: η Ικαρία είναι μία από τις ελάχιστες «Μπλε Ζώνες» του πλανήτη, ένα από τα σπάνια μέρη όπου οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και καλύτερα, κάτι που μελετούν ερευνητές απ’ όλο τον κόσμο. Κι έχουμε τον Μύθο του Ικάρου, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα ολόκληρης της ανθρωπότητας, που γεννήθηκε εδώ, στη δική μας θάλασσα.

Τέσσερις πυλώνες: γλέντι, κρασί, μακροζωία, μύθος. Άλλα μέρη θα έδιναν τα πάντα για να έχουν έστω έναν από αυτούς· εμείς τους έχουμε και τους τέσσερις και τους αφήνουμε να σκονίζονται.

Κι εδώ είναι το κρίσιμο σημείο, γιατί η ταυτότητα δεν είναι θέμα περηφάνιας μόνο — είναι θέμα επιβίωσης.

Ας το πούμε όπως είναι: όλοι παραπονιούνται ότι η Ικαρία δεν έχει χρήματα, δεν έχει πόρους, δεν έχει επενδύσεις. Σωστά, αλλά η έλλειψη χρηματοδότησης δεν είναι η αρρώστια· είναι το σύμπτωμα.

Πόρους τραβάει όποιος έχει στόχους — σχέδιο, κατεύθυνση, κάτι συγκεκριμένο να χτίσει. Κι εμείς δεν έχουμε στόχους, επειδή δεν έχουμε αποφασίσει ποια θέλουμε να είναι η ταυτότητά μας.

Η αλυσίδα είναι απλή και αμείλικτη: χωρίς ταυτότητα δεν υπάρχουν στόχοι, χωρίς στόχους δεν υπάρχει χρηματοδότηση και χωρίς χρηματοδότηση δεν υπάρχει μέλλον.

Οι τέσσερις πυλώνες είναι ακριβώς η πρώτη ύλη για στόχους — πάνω σ’ αυτούς χτίζεις σχέδιο και πάνω σ’ ένα σοβαρό σχέδιο έρχεται και η χρηματοδότηση.

Αν λοιπόν έχουμε και τη γενιά και την ταυτότητα, τι μας εμποδίζει; Δύο πράγματα — το ένα έρχεται απ’ έξω, το άλλο φωλιάζει μέσα μας.

Το πρώτο φτάνει κάθε καλοκαίρι μαζί με τα πλοία. Εδώ και χρόνια, πάνω στο πραγματικό πρόσωπο της Ικαρίας έχει κολλήσει μια εισαγόμενη κουλτούρα που δεν έχει καμία σχέση με εμάς: μια λογική του «όλα επιτρέπονται», όπου το πανηγύρι γίνεται πρόσχημα για ξενύχτι και ουσίες και το νησί αντιμετωπίζεται σαν μια φτηνή πίστα εκτόνωσης.

Αυτή η νοοτροπία δεν τιμά την Ικαρία· την ευτελίζει. Μας παρουσιάζει στον υπόλοιπο κόσμο ως τόπο χωρίς σοβαρότητα και χωρίς αξιοπρέπεια, ως κάτι ασήμαντο και άχαρο — και το χειρότερο, μας μετατρέπει σε θεατές και κομπάρσους μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Κι εδώ χρειάζεται μια καθαρή διάκριση: άλλο το ικαριώτικο γλέντι και άλλο η καρικατούρα του. Το αυθεντικό μας πανηγύρι γεννήθηκε ως γιορτή κοινότητας και πίστης, γύρω από τη μνήμη των αγίων μας· είναι μουσική, χορός μέχρι το πρωί, ντόπιο φαγητό και κρασί, φιλοξενία και ανθρώπινη σχέση. Δεν είναι ναρκοκουλτούρα.

Κι εδώ κρύβεται κι ένα ακόμη, πιο ύπουλο πλήγμα: ο μουσικός νεωτερισμός που, σιγά σιγά, εκτοπίζει τον αυθεντικό ήχο του πανηγυριού. Γιατί η καρδιά ενός γλεντιού δεν είναι μόνο ο τόπος ή η ώρα· είναι ο ήχος του — το βιολί, το λαούτο, ο ικαριώτικος σκοπός που κουβαλά μέσα του το πνεύμα του τόπου.

Ο ήχος και το πνεύμα είναι ένα και το αυτό· δεν χωρίζονται. Όταν λοιπόν αυτός ο ήχος παραχωρεί τη θέση του σε ηλεκτρονικά μπιτ και σε μια ομοιόμορφη, εισαγόμενη μουσική που θα μπορούσε να παίζει οπουδήποτε στον κόσμο, το πανηγύρι χάνει ακριβώς εκείνο που το κάνει δικό μας· δεν αλλάζει απλώς το πρόγραμμα, αλλοιώνεται η ίδια του η ψυχή.

Όταν αφήνουμε το ένα να περνιέται για το άλλο, δεν αποδεικνυόμαστε «ανοιχτόμυαλοι» — απλώς παραδίδουμε αμαχητί την ταυτότητά μας σε ανθρώπους που ούτε την καταλαβαίνουν ούτε τη σέβονται.

Το δεύτερο εμπόδιο είναι πιο επώδυνο, ακριβώς επειδή έρχεται από μέσα. Ένα μεγάλο μέρος της γενιάς των 60 και άνω παραμένει προσκολλημένο σε μια νοοτροπία του περασμένου αιώνα — στη λογική του «έτσι το βρήκαμε, έτσι θα το αφήσουμε» και του «έτσι ήταν πάντα».

Κι ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τη γενιά που σήμερα κρατά τα οικονομικά και κοινωνικά ηνία του νησιού. Όταν το τιμόνι το κρατά μια νοοτροπία στραμμένη στο χθες, τότε το χθες γίνεται και το αύριό μας.

Και το βαθύτερο πρόβλημα δεν είναι η ηλικία· είναι ο φόβος. Σέβομαι την εμπειρία και τους κόπους τους — κανείς δεν τους τα αφαιρεί — όμως η προσκόλληση στο παρελθόν τούς κάνει να αντιμετωπίζουν κάθε νέα ιδέα με καχυποψία και κάθε αλλαγή ως απειλή.

Κάθε πρόταση για κάτι διαφορετικό συναντά το ίδιο τείχος: «δεν θα πετύχει», «τι να ξέρει ο νεότερος». Το καινούριο δεν κρίνεται για το αν είναι σωστό ή λάθος· απορρίπτεται επειδή είναι, απλώς, καινούριο.

Κι όταν η αλλαγή τρομάζει περισσότερο από την ίδια τη στασιμότητα, ο φόβος γίνεται η πιο ισχυρή δύναμη του τόπου — μια δύναμη που δεν χτίζει τίποτα, μόνο εμποδίζει.

Έτσι εθελοτυφλούν μπροστά σε ζητήματα καθημερινότητας και απλής λογικής και ο τόπος δεν μπορεί ούτε σε κοινή κατεύθυνση να συμφωνήσει ούτε στόχους να βάλει — μένει στάσιμος.

Η Ικαρία, όμως, δεν έχει την πολυτέλεια της στασιμότητας.

Αυτά τα δύο εμπόδια, μαζί, αφήνουν ένα κενό — κενό ταυτότητας, κενό στόχων, κενό προοπτικής. Κι εδώ ισχύει ένας νόμος που δεν τον αναιρεί καμία αδράνεια: η φύση απεχθάνεται το κενό.

Όπου υπάρχει κενό, κάτι θα έρθει να το γεμίσει· το ερώτημα είναι μόνο τι. Αν δεν το γεμίσει η νέα γενιά με σχέδιο και δουλειά, θα συνεχίσει να το γεμίζει η εισαγόμενη ευτέλεια και η στασιμότητα.

Γι’ αυτό, για τους νέους αυτού του τόπου, το να αναλάβουν δράση δεν είναι απλώς ευκαιρία· είναι επιτακτική ανάγκη.

Γι’ αυτό το ερώτημα παραμένει, απλό και αμείλικτο: Ικαρία, με ή χωρίς μέλλον;

Η απάντηση δεν θα έρθει από τον ουρανό ούτε από κάποιον σωτήρα. Είναι επιλογή — δική μας επιλογή.

Αν αφήσουμε την εισαγόμενη ευτέλεια να ορίζει την εικόνα μας και τον φόβο της αλλαγής να ορίζει τις αποφάσεις μας, το νησί θα συνεχίσει να χάνει κομμάτι κομμάτι τον εαυτό του.

Αν όμως μια γενιά που μεγάλωσε στην αβεβαιότητα διαλέξει να ριζώσει εδώ, να πατήσει πάνω στην αυθεντική μας ταυτότητα και να χτίσει, τότε η Ικαρία δεν έχει απλώς μέλλον — έχει λαμπρό μέλλον.

Το νησί μάς το παρέδωσαν με όνομα και ψυχή. Από εμάς, και μόνο από εμάς, εξαρτάται αν θα το παραδώσουμε το ίδιο ζωντανό σε όσους έρχονται.

Καλό Καλοκαίρι Καλή σεζόν στους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες

Ηλίας Ν.Σταμούλος

Μέλος Πανικαριακής Ενότητας Αλλαγής

The post ΙΚΑΡΙΑ, ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τη Σταματούλα Βαρδαρού – Μαυρογιώργη, μια γυναίκα που άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα στην κοινωνία της Ικαρίας.

Δραστήρια, ευγενική και ζεστή, με έντονη παρουσία, ορθό λόγο και οξύ πνεύμα, παρέμεινε ενεργή μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της, παρά τις δυσκολίες που έφερε η επιβάρυνση της υγείας της.

Στα 102 χρόνια της ζωής της είδε, έζησε και συμμετείχε ενεργά σε σημαντικές στιγμές που σημάδεψαν τη χώρα μας, τη γενιά της και το νησί της, την Ικαρία.

Εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια και την αγάπη μας στα παιδιά της, Τάκη και Γιάννη, στα εγγόνια και στα δισέγγονά της.

Καλό της ταξίδι.

Συλλυπητήριο μήνυμα της Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ Ικαρίας.

The post Συλλυπητήριο μήνυμα για τη Σταματούλα Βαρδαρού – Μαυρογιώργη appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΣΤΟΡΑ ΝΙΑΠΑ

   Στις 27.6.26 πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Νέστορα Νιαπά, μαχητή του ΔΣΕ Ικαρίας ,πρωτομάρτυρα του αγώνα ,στην θέση Κάμπα του χωριού Ξυλοσύρτη. Εκεί δολοφονήθηκε στις 16 Ιούνη του 1948, σε ηλικία 28 ετών ,από την χωροφυλακή και ένστολους ΜΑΥδες. Μεσανατολίτης, είχε πάρει μέρος στο αντιφασιστικό κίνημα του ναυτικού, κλείστηκε στα σύρματα με χιλιάδες άλλους αγωνιστές. 

   Εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Ικαρίας – Φούρνων και με αφορμή τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, μίλησε η Σοφία Μελεσανάκη-Τσαντέ, όπου αναφέρθηκε στη βιογραφία του Ν.Νιαπά ,το ιστορικό και τη δημιουργία του ΔΣΕ Ικαρίας .Τις μάχες που έγιναν στο νησί μεταξύ των ετών 1946-1949 μεταξύ του ΔΣΕ Ικαρίας και των δυνάμεων της χωροφυλακής .

   Στη συνέχεια εκ μέρους των Κ.Ο. Ικαρίας -Φούρνων του ΚΚΕ, ο Μάριος Τσαντίρης συνέδεσε το χτες με το σήμερα και τις εξελίξεις ,γιατί η ιστορία του λαού μας είναι ζωντανή και έρχεται με διάφορες αφορμές στην επιφάνεια (όπως αυτή των 200 της Καισαριανής)και προσκαλεί τις νεότερες γενιές να την ανακαλύψουν και να εμπνευστούν από αυτή.

   Γιατί οι δύο κόσμοι που υπήρχαν και συγκρούστηκαν εκείνη τη σκληρή αλλά συναρπαστική και επαναστατική δεκαετία του 1940 υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα. Από τη μια ο κόσμος της εκμετάλλευσης ,των πολέμων ,των σκανδάλων και της σαπίλας που υπηρετεί η κυβέρνηση της Ν.Δ και των άλλων κομμάτων που υπηρετούν αυτή την πολιτική και από την άλλη ο κόσμος του αγώνα ,της εντιμότητας και της συνέπειας. Ο κόσμος που παλεύει καθημερινά, συλλογικά για ένα καλύτερο αύριο για όλους, για εμάς και τα παιδιά μας .

    Με αυτό τον κόσμο της δουλειάς και της αξιοπρέπειας, δίνει, καταθέτει σταθερά όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ. Αυτός είναι και ο πραγματικός αντίπαλος κάθε αντιλαϊκής κυβέρνησης .Και γι αυτό το ΚΚΕ πρέπει και μπορεί να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα ,στους αγώνες ,στις βουλευτικές εκλογές, παντού.

The post Από την Πολιτική Εκδήλωση στη Κάμπα Ικαρίας για τον Νέστορα Νιαπά appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Του Γιώργου Δ. Καλλιβρούση

Πρόσφατα δημοσιεύματα, βασισμένα στις απόψεις του ερευνητή Saul Justin Newman, επανέφεραν στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της ικαριώτικης μακροζωίας. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι οι καταγραφές ακραίων ηλικιών ενδέχεται να περιέχουν σφάλματα, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η εικόνα της Ικαρίας ως ενός από τους γνωστότερους τόπους μακροζωίας στον κόσμο.

Η συζήτηση αυτή είναι θεμιτή. Η επιστήμη προοδεύει μέσα από τον έλεγχο, την αμφισβήτηση και τη συνεχή επανεξέταση των δεδομένων. Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην αμφισβήτηση ορισμένων ληξιαρχικών καταγραφών και στην αμφισβήτηση ενός πραγματικού πληθυσμιακού, ιατρικού και κοινωνικού φαινομένου.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το πρόβλημα πολλών πρόσφατων δημοσιευμάτων.

Το λάθος ερώτημα

Η συζήτηση έχει εγκλωβιστεί σε ένα ερώτημα που δεν είναι το σημαντικότερο.

Ήταν κάποιος Ικαριώτης 102 ετών ή 99; Ήταν 105 ή 101;

Η απάντηση μπορεί να έχει ενδιαφέρον για τον δημογράφο. Δεν αρκεί όμως για να εξηγήσει την πραγματικότητα της Ικαρίας.

Ας υποθέσουμε, χάριν συζήτησης, ότι ένας καταγεγραμμένος εκατοντάχρονος αποδεικνύεται τελικά ότι ήταν 99 ετών. Τι ακριβώς αλλάζει; Παύει να είναι άνθρωπος εξαιρετικά προχωρημένης ηλικίας; Εξαφανίζονται οι υπόλοιποι ηλικιωμένοι του νησιού; Ακυρώνονται οι κλινικές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν επί δεκαετίες; Αναιρούνται οι επιτόπιες παρατηρήσεις των ερευνητών;

Προφανώς όχι.

Η διόρθωση μιας ηλικίας δεν συνεπάγεται την ανατροπή ενός ολόκληρου φαινομένου.

Η Ικαρία δεν έγινε γνωστή λόγω των υπεραιωνόβιων

Η διεθνής φήμη της Ικαρίας δεν βασίστηκε ποτέ αποκλειστικά στην ύπαρξη λίγων υπεραιωνόβιων.

Η επιστημονική κοινότητα στράφηκε προς το νησί επειδή παρατήρησε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που φθάνουν σε προχωρημένες ηλικίες διατηρώντας υγεία, λειτουργικότητα, αυτονομία και κοινωνική συμμετοχή.

Δεν ήταν κυρίως οι άνθρωποι των 110 ετών που προκάλεσαν το ενδιαφέρον των ερευνητών. Ήταν οι άνθρωποι των 80, των 85, των 90 και των 95 ετών. Οι ηλικιωμένοι που συνέχιζαν να περπατούν καθημερινά, να καλλιεργούν, να φροντίζουν ζώα και μελίσσια, να συμμετέχουν στα πανηγύρια, να συναντώνται στα καφενεία, να έχουν ρόλο μέσα στην οικογένεια και την κοινότητα.

Αυτό είναι το πραγματικό φαινόμενο.

Και αυτό δεν δημιουργείται από μια ληξιαρχική εγγραφή.

Οι ερευνητές δεν μελέτησαν χαρτιά. Μελέτησαν ανθρώπους.

Η γνωστή μελέτη IKARIA της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και οι μεταγενέστερες δημοσιεύσεις που ακολούθησαν δεν στηρίχθηκαν απλώς σε ληξιαρχικά δεδομένα.

Κατά το 2009 εντάχθηκαν στη μελέτη 1.420 κάτοικοι της Ικαρίας ηλικίας 30 ετών και άνω. Από αυτούς, 187 άτομα ήταν άνω των 80 ετών, δηλαδή περίπου το 13% του δείγματος. Στη συγκεκριμένη εργασία καταγράφηκαν κοινωνικοδημογραφικά, κλινικά, ψυχολογικά και τρόπου ζωής δεδομένα με τυποποιημένες μεθόδους.

Οι ερευνητές δεν αρκέστηκαν να ρωτήσουν «πόσων ετών είστε;». Κατέγραψαν φυσική δραστηριότητα, διατροφικές συνήθειες, κάπνισμα, κοινωνική ζωή, μεσημβρινή ανάπαυση, ψυχολογική κατάσταση και άλλα χαρακτηριστικά. Το συμπέρασμα ήταν ότι μεγάλο μέρος των πολύ ηλικιωμένων κατοίκων διατηρούσε καθημερινή δραστηριότητα, κοινωνικότητα, υγιείς διατροφικές συνήθειες και χαμηλά επίπεδα καταθλιπτικής συμπτωματολογίας.

Αυτά δεν είναι απλές ληξιαρχικές καταχωρίσεις. Είναι παρατηρήσεις και μετρήσεις ανθρώπων που ζουν στο νησί.

Αριθμοί που δεν μπορούν να αγνοηθούν

Στη μελέτη των πολύ ηλικιωμένων Ικαριωτών άνω των 80 ετών, σχεδόν 9 στους 10 άνδρες και 7 στις 10 γυναίκες ανέφεραν καθημερινές δραστηριότητες, κυρίως επαγγελματικές ή αγροτικές. Ακόμη και στους άνω των 90 ετών, σχεδόν 6 στους 10 παρέμεναν σωματικά δραστήριοι. Πρόκειται για εύρημα που δύσκολα συμβιβάζεται με την εικόνα μιας μακροζωίας που δήθεν υπάρχει μόνο στα χαρτιά.

Μεταγενέστερη πληθυσμιακή μελέτη σε κατοίκους 90 ετών και άνω, στις περιοχές Ευδήλου και Ραχών, κατέγραψε επίσης εντυπωσιακά στοιχεία. Σε 71 άτομα ηλικίας 90 και άνω, το 77,9% είχε καθημερινές κοινωνικές επαφές, το 81,4% συμμετείχε σε θρησκευτικές εκδηλώσεις, το 62% συμμετείχε σε πανηγύρια, ενώ το 71,8% είχε μέτρια ή υψηλή φυσική δραστηριότητα. Μάλιστα, στους άνδρες το ποσοστό μέτριας ή υψηλής φυσικής δραστηριότητας έφθανε το 85,3%.

Αυτά τα στοιχεία δεν αφορούν ανθρώπους αμφίβολης ύπαρξης. Αφορούν ανθρώπους που εντοπίστηκαν, ερωτήθηκαν και μελετήθηκαν επιτόπου.

Μια παλιά αδυναμία παρουσιάζεται ως νέα αποκάλυψη

Η πιθανότητα λανθασμένων καταγραφών γεννήσεων ή θανάτων δεν αποτελεί νέα ανακάλυψη.

Οι δημογράφοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι σε πολλές αγροτικές κοινωνίες του κόσμου υπήρξαν καθυστερημένες δηλώσεις γεννήσεων, ατελή ληξιαρχικά μητρώα, λανθασμένες ημερομηνίες, μη δηλωμένοι θάνατοι και προβλήματα ασφαλιστικών καταγραφών.

Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Δεν είναι αποκλειστικά ικαριώτικο. Δεν είναι καν σπάνιο.

Αποτελεί γνωστό περιορισμό της ιστορικής δημογραφίας. Από μόνο του όμως δεν αποδεικνύει ότι η μακροζωία αποτελεί μύθο. Αποδεικνύει μόνο ότι οι ακραίες ηλικίες πρέπει να εξετάζονται με προσοχή.

Η μακροζωία είναι μόνο η μισή αλήθεια

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη σημαντικότερο.

Η Ικαρία δεν έγινε γνωστή μόνο για τη μακροζωία. Έγινε γνωστή για αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε καλοζωία.

Η σύγχρονη ιατρική δεν ενδιαφέρεται μόνο για το πόσα χρόνια ζει κάποιος. Ενδιαφέρεται για το πόσα από αυτά τα χρόνια είναι χρόνια υγείας, αυτονομίας, αξιοπρέπειας και συμμετοχής.

Η Ικαρία προσέλκυσε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας επειδή πολλοί κάτοικοί της δεν ζουν απλώς περισσότερο. Ζουν διαφορετικά. Διατηρούν κοινωνικές σχέσεις. Παραμένουν ενεργοί. Συνεχίζουν να προσφέρουν. Συνεχίζουν να συμμετέχουν.

Μελέτη για την υγιή γήρανση και την πολυνοσηρότητα στην Ικαρία κατέληξε ότι οι Ικαριώτες εμφανίζουν ικανοποιητικό επίπεδο υγιούς γήρανσης, ακόμη και όταν συνυπάρχουν χρόνιες παθήσεις. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι οι μεγαλύτεροι Ικαριώτες παραμένουν πόρος για τις οικογένειες, τις κοινότητες και την τοπική οικονομία μέχρι πολύ προχωρημένη ηλικία.

Αυτό ακριβώς είναι η καλοζωία.

Οι άνθρωποι προηγούνται των στατιστικών

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση που συχνά διαφεύγει από τις αμιγώς δημογραφικές προσεγγίσεις.

Οι αριθμοί είναι απαραίτητοι στην επιστήμη. Δεν είναι όμως ολόκληρη η πραγματικότητα.

Πίσω από κάθε στατιστικό πίνακα βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι.

Όσοι γνώρισαν την Ικαρία, έζησαν στον τόπο ή μελέτησαν τους κατοίκους της από κοντά γνωρίζουν ότι το ενδιαφέρον των ερευνητών δεν γεννήθηκε από κάποια ληξιαρχική καταγραφή. Γεννήθηκε από μια καθημερινή εμπειρία: από τη διαπίστωση ότι στο νησί υπήρχε μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων ανθρώπων που παρέμεναν δραστήριοι, κοινωνικοί, δημιουργικοί και λειτουργικά ανεξάρτητοι.

Η πραγματικότητα αυτή προηγήθηκε των στατιστικών.

Οι στατιστικές ήρθαν αργότερα για να την περιγράψουν.

Και ακόμη κι αν ορισμένοι αριθμοί χρειάζονται διόρθωση, η πραγματικότητα που τους γέννησε εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί.

Τι πράγματι αμφισβητείται και τι όχι

Η κριτική του Newman αφορά κυρίως την αξιοπιστία των δεδομένων ακραίας μακροζωίας: δηλαδή τις ηλικίες 100, 105 ή 110 ετών και άνω, ιδίως όταν αυτές προέρχονται από παλαιά ή ελλιπή μητρώα.

Αυτό είναι ένα θεμιτό επιστημονικό ερώτημα.

Δεν είναι όμως το ίδιο με το να ισχυρίζεται κανείς ότι η Ικαρία δεν παρουσιάζει αυξημένη επιβίωση, καλύτερους δείκτες υγιούς γήρανσης ή ιδιαίτερη ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων της.

Για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να απαντηθούν τα ευρήματα των επιτόπιων μελετών. Θα έπρεπε να εξηγηθεί γιατί οι ερευνητές κατέγραψαν τόσο υψηλή κοινωνική συμμετοχή, τόσο σημαντική φυσική δραστηριότητα, τόσο χαμηλή κατάθλιψη και τόσο αξιοσημείωτη λειτουργικότητα σε ανθρώπους πολύ προχωρημένης ηλικίας.

Αυτό δεν γίνεται με την απλή επίκληση ληξιαρχικών λαθών.

Επίλογος

Η επιστήμη οφείλει να ελέγχει τα δεδομένα της. Οφείλει να διορθώνει τα λάθη της. Οφείλει να επανεξετάζει τις βεβαιότητές της.

Η συζήτηση για την ακρίβεια των ακραίων ηλικιών είναι επομένως απολύτως θεμιτή.

Δεν αρκεί όμως για να ανατρέψει όσα έχουν καταγραφεί επί δεκαετίες από γιατρούς, επιδημιολόγους, γεροντολόγους και κοινωνικούς επιστήμονες.

Η Ικαρία δεν χρειάζεται μύθους για να είναι ξεχωριστή.

Δεν χρειάζεται υπερβολές.

Δεν χρειάζεται αθάνατους ανθρώπους.

Αρκεί αυτό που πραγματικά είναι: ένας τόπος όπου πολλοί άνθρωποι φθάνουν σε προχωρημένη ηλικία διατηρώντας κάτι που στις σύγχρονες κοινωνίες γίνεται ολοένα πιο σπάνιο — υγεία, αυτονομία, συμμετοχή και χαρά της ζωής.

Και όσο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει, η ουσιαστική συζήτηση δεν είναι αν κάποιος Ικαριώτης ήταν 99 ή 102 ετών.

Η ουσιαστική συζήτηση είναι γιατί τόσοι πολλοί Ικαριώτες φθάνουν στα 90 και πλέον χρόνια εξακολουθώντας να ζουν μια ζωή που πολλοί άλλοι θα ζήλευαν.

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.

Και αυτό παραμένει ανοιχτό.

Βιβλιογραφία

Stefanadis, C. I. (2011). Unveiling the Secrets of Longevity: The Ikaria Study. Hellenic Journal of Cardiology, 52, 479–480.

Panagiotakos, D. B., Chrysohoou, C., Siasos, G., Zisimos, K., Skoumas, J., Pitsavos, C., & Stefanadis, C. (2011). Sociodemographic and Lifestyle Statistics of Oldest Old People (>80 Years) Living in Ikaria Island: The Ikaria Study. Cardiology Research and Practice, 2011, 679187.

Chrysohoou, C., Pitsavos, C., Lazaros, G., Skoumas, J., Tousoulis, D., & Stefanadis, C. (2016). Determinants of All-Cause Mortality and Incidence of Cardiovascular Disease (2009 to 2013) in Older Adults: The Ikaria Study of the Blue Zones. Angiology, 67(6), 541–548.

Legrand, R., Manckoundia, P., Nuemi, G., & Poulain, M. (2019). Assessment of the Health Status of the Oldest Olds Living on the Greek Island of Ikaria: A Population-Based Study in a Blue Zone. Experimental Gerontology, 124.

Legrand, R., Manckoundia, P., Nuemi, G., Poulain, M. et al. (2021). Description of Lifestyle, Including Social Life, Diet and Physical Activity, of People ≥90 Years Living in Ikaria, a Longevity Blue Zone. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(12), 6602.

Foscolou, A., Tyrovolas, S., Soulis, G., et al. (2021). The Association of Healthy Aging with Multimorbidity: IKARIA Study. Nutrients, 13(4), 1386.

Buettner, D. (2008). The Blue Zones: Lessons for Living Longer from the People Who’ve Lived the Longest. National Geographic.

Newman, S. J. (2024). The Data on Extreme Human Ageing Are Rotten from the Inside Out. UCL.

Καλλιβρούσης, Γ. Δ. Το Θεραπευτήριο του Αιγαίου. 7η έκδοση. Ιστορική, ιατρική και κοινωνική προσέγγιση της Ικαρίας, με ιδιαίτερη αναφορά στη μακροζωία, την υγιή γήρανση και την καλοζωία των κατοίκων της.

Ικαρία, μακροζωία και η αμφισβήτηση του Saul Justin Newman

Η Ικαρία έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια παγκόσμια φήμη ως ένας από τους τόπους όπου οι άνθρωποι ζουν περισσότερο και καλύτερα. Η ένταξή της στις λεγόμενες «Blue Zones» την κατέστησε αντικείμενο διεθνούς επιστημονικού και δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Πρόσφατα, όμως, η συζήτηση αναζωπυρώθηκε έπειτα από δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, μεταξύ των οποίων και άρθρο του Πρώτου Θέματος, που παρουσίασαν τις απόψεις του Αυστραλού βιοστατιστικού και δημογράφου Saul Justin Newman.

Σύμφωνα με την παρουσίαση του θέματος, ο Newman αμφισβητεί την αξιοπιστία των στοιχείων πάνω στα οποία στηρίχθηκε η φήμη περιοχών όπως η Ικαρία, η Σαρδηνία και η Οκινάουα ως περιοχών εξαιρετικής μακροζωίας. Η θέση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί εξέλαβαν τα συμπεράσματά του ως οριστική διάψευση της ικαριακής μακροζωίας.

Ωστόσο, μια προσεκτικότερη ανάγνωση των εργασιών του δείχνει ότι το αντικείμενο της έρευνάς του είναι διαφορετικό.

Ο Newman δεν εξετάζει πρωτίστως αν οι κάτοικοι της Ικαρίας ζουν περισσότερο ή λιγότερο από άλλους πληθυσμούς. Εξετάζει την αξιοπιστία των δημογραφικών δεδομένων. Μελετά τη διαδικασία καταγραφής ηλικιών, τη δυνατότητα ύπαρξης λαθών στα ληξιαρχικά στοιχεία, τις αδυναμίες παλαιότερων μητρώων και τη στατιστική πιθανότητα ορισμένες ακραίες ηλικίες να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Πρόκειται για ένα θεμιτό και επιστημονικά αναγκαίο ερώτημα. Η δημογραφία οφείλει να ελέγχει τα δεδομένα της με την αυστηρότερη δυνατή μεθοδολογία.

Το γεγονός όμως ότι κάποιος ελέγχει την αξιοπιστία των στοιχείων δεν σημαίνει αυτομάτως ότι καταρρίπτει το σύνολο των παρατηρήσεων που έχουν γίνει επί δεκαετίες για την υγεία και τη μακροζωία των Ικαριωτών.

Στο βιβλίο μου Το Θεραπευτήριο του Αιγαίου είχα ασχοληθεί εκτενώς με τους παράγοντες που έχουν συνδεθεί με την ιδιαίτερη υγεία των κατοίκων της Ικαρίας. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται το φυσικό περιβάλλον, η παραδοσιακή διατροφή, η καθημερινή σωματική δραστηριότητα, οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί, η διατήρηση νοήματος και ενεργού ρόλου των ηλικιωμένων μέσα στην κοινότητα, καθώς και οι ιδιαίτερες συνθήκες ζωής που χαρακτήρισαν το νησί επί πολλές γενιές.

Οι παράγοντες αυτοί δεν αποδεικνύουν από μόνοι τους την ύπαρξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπεραιωνόβιων. Αποτελούν όμως εύλογες εξηγήσεις για την παρατηρούμενη καλή υγεία και τη μειωμένη θνησιμότητα που έχουν καταγραφεί σε διάφορες μελέτες.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το σημείο όπου συχνά δημιουργείται σύγχυση στη δημόσια συζήτηση.

Άλλο πράγμα είναι η ακρίβεια των ληξιαρχικών καταγραφών.

Άλλο πράγμα είναι η ύπαρξη ευνοϊκών συνθηκών υγείας.

Άλλο πράγμα είναι η στατιστική ανάλυση.

Και άλλο η κλινική και κοινωνική πραγματικότητα.

Ο Newman εστιάζει στο πρώτο από αυτά τα ζητήματα. Οι ερευνητές της Ικαρίας ασχολήθηκαν κυρίως με τα υπόλοιπα.

Κατά συνέπεια, οι δύο πλευρές δεν απαντούν πάντοτε στο ίδιο ερώτημα.

Η αμφισβήτηση ορισμένων ηλικιακών καταγραφών δεν αρκεί για να ακυρώσει όσα γνωρίζουμε για τον τρόπο ζωής των Ικαριωτών. Αντίστοιχα, η ύπαρξη ευνοϊκών παραγόντων υγείας δεν αποτελεί απόδειξη ότι κάθε καταγεγραμμένη ηλικία είναι απολύτως ακριβής.

Η επιστημονική αλήθεια βρίσκεται πιθανότατα κάπου ανάμεσα στις δύο αυτές διαπιστώσεις.

Γι’ αυτό και η ουσιαστική συμβολή της συζήτησης που άνοιξε ο Saul Justin Newman δεν είναι ότι «γκρέμισε» ή «δικαίωσε» την Ικαρία. Είναι ότι μας υπενθύμισε την ανάγκη να εξετάζουμε με κριτικό πνεύμα τόσο τα δεδομένα όσο και τις ερμηνείες τους.

Η Ικαρία εξακολουθεί να αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο μελέτης για την υγεία, τη γήρανση και τη μακροζωία. Η συζήτηση όμως που προκάλεσε ο Newman δείχνει ότι ακόμη και τα πιο γνωστά επιστημονικά αφηγήματα πρέπει να παραμένουν ανοιχτά στον έλεγχο και την επανεξέταση. Αυτή άλλωστε είναι η ουσία της επιστήμης.

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης

Ο γράφων έχει ασχοληθεί με το θέμα της υγείας και της μακροζωίας στην Ικαρία στο βιβλίο «Το Θεραπευτήριο του Αιγαίου» και θεωρεί ότι η συζήτηση που άνοιξε ο Saul Justin Newman είναι χρήσιμη, αρκεί να μην συγχέονται τα ερωτήματα της δημογραφίας με εκείνα της ιατρικής, της επιδημιολογίας και της κοινωνιολογίας.

The post Ικαρία όταν η αμφισβήτηση των αριθμών δεν αρκεί για να αμφισβητήσει την πραγματικότητα appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 12:00 το μεσημέρι, στην περιοχή Κάμπα Ξυλοσύρτη Ικαρίας.

Η φετινή εκδήλωση εντάσσεται στις δράσεις για τη συμπλήρωση 80 χρόνων από την ίδρυση και τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

The post Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Νέστορα Νιαπά στον Ξυλοσύρτη Ικαρίας appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Τις βραβεύσεις απένειμαν ο Δήμαρχος Ικαρίας κ. Φανούρης Καρούτσος και η κ. Μαρία Ξενάκη, σύζυγος του σπουδαίου Ικαριώτη μαθηματικού και σκακιστή Νίκου Ξενάκη.

Μετά την απονομή των βραβείων ακολούθησαν αγώνες γρήγορου σκακιού στη μνήμη του Νίκου Ξενάκη, ο οποίος, εκτός από διακεκριμένος μαθηματικός, υπήρξε και εξαιρετικός σκακιστής.
Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους και, ύστερα από πέντε γύρους αγώνων, διαμορφώθηκαν οι ακόλουθες τελικές κατατάξεις:

Γκρουπ Α
1η θέση: Χιώτης Γιώργος
2η θέση: Χαλαλιανής Βίκτωρας
3η θέση: Πάγκαλος Παντελής
1ο κορίτσι: Νταντζέ Ζωή

Γκρουπ Β
1η θέση: Τζουάνος Γιώργος
2η θέση: Αχιλλέας Αγγελόπουλος και Κέφαλος Ιωάννης
3η θέση: Γιδόπουλος Βασίλης
1ο κορίτσι: Μυτιληνού Χαρά

Γκρουπ Γ
1η θέση: Ζαφειρούδης Νίκος
2η θέση: Πούλος Στέλιος και Ροκοπάνος Νίκος
3η θέση: Χατζηπαναγιώτου Γιώργος και Όυστοκαν Ανδρέας
1ο κορίτσι: Σχίζα Ειρήνη

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα, με μικρούς και μεγάλους φίλους των Μαθηματικών και του Σκακιού να ανανεώνουν το ραντεβού τους για την επόμενη χρονιά, συνεχίζοντας μια όμορφη συνάντηση γνώσης, σκέψης και δημιουργικής άμιλλας.

The post Βράβευση μαθητών από την ΕΜΕ Σάμου και σκακιστικοί αγώνες στη μνήμη του Νίκου Ξενάκη στον Άγιο Κήρυκο appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Πέμπτη 25 Ιουνίου

Πεδία εξειδίκευσης (fellowships στις ΗΠΑ, Ελβετία, Γερμανία):
-ελάχιστα-επεμβατικά χειρουργεία με χρήση μίνι κάμερας: αρθροσκόπηση ισχίου, αρθροσκόπηση ώμου, αρθροσκόπηση γόνατος, αρθροσκόπηση ποδοκνημικής
-αθλητικές κακώσεις: ρήξη τένοντα ώμου, ρήξη χιαστού, ρήξη μηνίσκου, ρήξη επιχείλιου χόνδρου ισχίου/ώμου, σύνδρομο πρόσκρουσης ισχίου/ώμου/ποδοκνημικής, χόνδρινη βλάβη ισχίου/γόνατος/αστραγάλου, κ.α.
-παθήσεις ώμου: ρήξη τένοντα ώμου, παγωμένος ώμος, αρθρίτιδα ώμου, εξάρθρημα ώμου, τενοντίτιδα ώμου, κ.α.
– ανώδυνη ρομποτική ολική αρθροπλαστική γόνατος, με περιεγχειρητικό cryoablation: σε αρθρίτιδα γόνατος
-αναίμακτη πρόσθια ALMIS ολική αρθροπλαστική ισχίου με navigation: σε αρθρίτιδα ισχίου
-ρομποτική μερική (μονοδιαμερισματική) αρθροπλαστική γόνατος
-υψηλή οστεοτομία κνήμης για διατήρηση της φυσικής άρθρωσης: σε νέους/μεσήλικες ασθενείς με αρθρίτιδα γόνατος
-διαδερμική διάνοιξη εκτινασσόμενου δακτύλου χωρίς ράμματα (χωρίς τομή), υπό συνεχή καθοδήγηση υπερήχου
-κότσι ποδιού με μίνι τομή (modified Scarf osteotomy) & γαμψοδακτυλία/σφυροδακτυλία
-σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα: νευρόλυση υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση
-χειρουργική & συντηρητική θεραπεία καταγμάτων
– υπερηχογράφημα μυοσκελετικού
-βιολογικές θεραπείες.

The post Μιχαήλ-Αλέξανδρος Μαλαχίας: Δωρεάν Ιατρείο Ορθοπαιδικής την Πέμπτη 25/6 – Στη μνήμη του πατέρα μου appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

Το τελευταίο διάστημα δημοσιεύματα που βασίζονται στο βιβλίο Morbid του πρωτοεμφανιζόμενου Βρετανού ερευνητή Saul Justin Newman επιχειρούν να αμφισβητήσουν τη φήμη της Ικαρίας ως τόπου μακροζωίας. Η κριτική στην έρευνα γύρω από τις λεγόμενες «Blue Zones» είναι θεμιτή. Η επιστήμη οφείλει να εξετάζει, να αμφισβητεί και να επανελέγχει τα δεδομένα της.

Όμως άλλο πράγμα η αμφισβήτηση και άλλο η δημιουργία εντυπώσεων.

Ο άνθρωπος που αμφισβητεί τη μακροζωΐα στην Ικαρία: Λάθη στα ληξιαρχεία ή απάτη για συντάξεις

Στο συγκεκριμένο αφήγημα γίνεται συχνά αναφορά σε περιπτώσεις λανθασμένων μητρώων, ανθρώπων που παρέμεναν καταγεγραμμένοι μετά τον θάνατό τους και περιπτώσεων παράνομης είσπραξης συντάξεων. Πρόκειται για πραγματικά περιστατικά που καταγράφηκαν στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες, όπως η Ιαπωνία. Το ερώτημα όμως είναι απλό:

Υπάρχει έστω μία τεκμηριωμένη περίπτωση στην Ικαρία που να αποδεικνύει ότι η φήμη της μακροζωίας του νησιού βασίστηκε σε ανθρώπους που είχαν πεθάνει αλλά εμφανίζονταν ως ζωντανοί για να εισπράττονται συντάξεις;

Μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί κάποιο τέτοιο στοιχείο.

Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ένα γενικό πρόβλημα διοικητικών μητρώων χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει έναν συνειρμό στον αναγνώστη: αφού υπήρξαν νεκροί που εμφανίζονταν ως ζωντανοί σε ορισμένες περιπτώσεις, τότε ίσως κάτι αντίστοιχο να εξηγεί και τη μακροζωία της Ικαρίας.

Όμως οι συνειρμοί δεν είναι αποδείξεις.

Η Ικαρία δεν έγινε γνωστή διεθνώς επειδή κάποια ληξιαρχεία έγραφαν λάθος ηλικίες. Έγινε γνωστή επειδή οι άνθρωποι που καταγράφονταν ως υπερήλικες υπήρχαν πραγματικά. Ζούσαν στα χωριά, συμμετείχαν στην καθημερινή ζωή, έδιναν συνεντεύξεις, ήταν γνωστοί στους συγχωριανούς τους και στις τοπικές κοινωνίες. Πολλοί από εκείνους που εμφανίστηκαν στα ντοκιμαντέρ και στις έρευνες των προηγούμενων δεκαετιών έφυγαν από τη ζωή λίγα χρόνια αργότερα, γεγονός που από μόνο του καταρρίπτει το αφήγημα περί «ανθρώπων που υπήρχαν μόνο στα χαρτιά».

Βεβαίως, σε παλαιότερες εποχές δεν ήταν σπάνιο να υπάρχουν αποκλίσεις στην ακριβή καταγραφή της ημερομηνίας γέννησης, ιδιαίτερα στην ελληνική ύπαιθρο των αρχών του 20ού αιώνα. Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από τον ισχυρισμό περί οργανωμένης ή εκτεταμένης απάτης.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η Ικαρία δεν κατασκεύασε η ίδια τον μύθο των Blue Zones. Δεν ήταν οι Ικαριώτες που ξεκίνησαν μια παγκόσμια καμπάνια προώθησης της μακροζωίας τους. Η ένταξη του νησιού στις Blue Zones προήλθε από εξωτερικούς ερευνητές, δημοσιογράφους και παραγωγές ντοκιμαντέρ. Μάλιστα, αν κρίνει κανείς από το πόσο περιορισμένα αξιοποιήθηκε εμπορικά αυτή η δημοσιότητα, θα μπορούσε να πει ότι η Ικαρία μάλλον δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ τη φήμη της στον βαθμό που θα έκανε οποιοσδήποτε άλλος τουριστικός προορισμός.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν κάθε αναφορά ηλικίας 100 ή 105 ετών ήταν απολύτως ακριβής. Το ερώτημα είναι αν η Ικαρία παρουσίαζε και παρουσιάζει χαρακτηριστικά που συνδέονται με καλύτερη υγεία και αυξημένο προσδόκιμο ζωής. Η καθημερινή φυσική δραστηριότητα, η μεσογειακή διατροφή, οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί, η περιορισμένη αστικοποίηση και ο διαφορετικός ρυθμός ζωής αποτελούν στοιχεία που έχουν καταγραφεί επανειλημμένα και δεν μπορούν να διαγραφούν με μια γενίκευση περί «λαθών στα ληξιαρχεία».

Η συζήτηση για τη μακροζωία αξίζει να γίνεται με επιστημονική σοβαρότητα. Αλλά αν κάποιος θέλει να αμφισβητήσει την ιδιαίτερη θέση της Ικαρίας, οφείλει να το κάνει με στοιχεία που αφορούν την Ικαρία και όχι με ιστορίες από άλλες χώρες ή με γενικεύσεις που αφήνουν υπονοούμενα χωρίς αποδείξεις.

Η επιστήμη χρειάζεται αμφισβήτηση. Χρειάζεται όμως και τεκμηρίωση. Και μέχρι να παρουσιαστούν πραγματικά στοιχεία που να αποδεικνύουν το αντίθετο, η μακροζωία που χαρακτήρισε γενιές Ικαριωτών παραμένει μια πραγματικότητα που έζησαν, είδαν και θυμούνται οι ίδιοι οι κάτοικοι του νησιού.

The post Η Μακροζωία της Ικαρίας δεν είναι ένας μύθος που καταρρίπτεται με γενικεύσεις appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΥΡΟΥΔΗΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΔΣΕ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ

«Έφυγε» σήμερα από κοντά μας, πλήρης ημερών, σε ηλικία 106 ετών, ο τελευταίος αντάρτης του ΔΣΕ στην Ικαρία και μέλος του ΚΚΕ, ο σύντροφος Ζαχαρίας Γ. Πυρούδης. Αταλάντευτος κομμουνιστής, πιστός μέχρι το τέλος του στα ιδανικά και τις αρχές του ΚΚΕ. Ποτέ δεν λύγισε, παρά τις δυσκολίες, και η στάση του ήταν πάντα υπέρ του κόμματος στις εξορίες, στην διάσπαση και αλλού.

Γεννήθηκε το 1920 στην Ικαρία. Μεγαλώνοντας στη Δάφνη και στην Πλαγιά Ικαρίας, γνώρισε τον κομμουνισμό από μικρή ηλικία, γεγονός που οδήγησε στην αποβολή του από το Γυμνάσιο Ευδήλου. Ξεκίνησε στη συνέχεια να ταξιδεύει σε αναζήτηση εργασίας, όπως έκαναν πολλοί νέοι και νέες από το νησί. Άλλες φορές στα καμίνια σε επαρχιακές περιοχές και άλλες φορές στην Αθήνα σερβιτόρος, πάντα περιμένοντας πότε θα ξαναγυρίσει στο χωριό του. Στα 20 του ξεσπά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος που τον βρίσκει στο νησί, μη στρατεύσιμο ακόμη, αφού δεν έχει κληθεί να υπηρετήσει. Στα 26 του καλείται να υπηρετήσει τη θητεία του εν μέσω Εμφυλίου Πολέμου, οπότε και μεταβαίνει στη Λάρισα. Μια νάρκη στον θεσσαλικό κάμπο όμως τον στέλνει πίσω στην Ικαρία με άδεια, μετά από μια μακρά περίοδο νοσηλείας, από όπου αρνείται να ξαναφύγει, και βγαίνει στο βουνό ως μαχητής του ΔΣΕ, έχοντας πλέον κηρυχθεί λιποτάκτης από το αστικό κράτος και καταδικασμένος σε θάνατο από το στρατοδικείο Λάρισας. Μετά από δυο χρόνια τον πιάνουν και περνάει σε νέα δίκη στη Λάρισα, όπου η ποινή του πια κατεβαίνει σε ισόβια. Αμέσως μετά τον στέλνουν εξορία, στη Μακρόνησο, όπου έκατσε δυο χρόνια.

Ο Ζαχαρίας Πυρούδης δεν έλειψε ποτέ από τους  αγώνες του λαού μας. Χαρακτηριστική η ανελλιπής εμφάνισή του στα εκλογικά τμήματα για να στηρίξει και με την ψήφο του, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, το Κόμμα του, το ΚΚΕ και την Λαϊκή Συσπείρωση.

Η Τομεακή Επιτροπή Ικαρίας-Φούρνων του ΚΚΕ καθώς και οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Ικαρίας εκφράζουν τα θερμότερα και ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια και όλους τους οικείους του.

Ο αποχαιρετισμός του θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 21 Ιούνη, στην εκκλησία της Πλαγιάς στη 1 το μεσημέρι.

Ικαρία 18.6.26

The post Έφυγε ο Ζαχαρίας Πυρούδης – Ο τελευταίος αντάρτης του ΔΣΕ στην Ικαρία appeared first on Ικαριακή Ραδιοφωνία.