Αγαπητοί συνάδελφοι, καλησπέρα σας.
Ονομάζομαι Τσόμπανος Α. Χρήστος και υπηρετώ ως δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο. Είμαι 62 ετών και έχω συνολικά 31 χρόνια προϋπηρεσίας στην εκπαίδευση, εκ των οποίων 8 χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο και 23 χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας έναν προβληματισμό που προέκυψε από ένα πρόσφατο περιστατικό στην υπηρεσιακή μου καθημερινότητα.
Πιστεύω ότι το σχολείο οφείλει να αποτελεί χώρο ασφάλειας, σεβασμού και παιδαγωγικής καθοδήγησης για τα παιδιά. Η σωματική βία ή οποιαδήποτε μορφή προσβλητικής συμπεριφοράς απέναντι στους μαθητές είναι προφανώς εκτός κάθε παιδαγωγικής και προσωπικής μου αντίληψης.
Παράλληλα όμως, θεωρώ ότι ο εκπαιδευτικός καλείται καθημερινά να διαχειρίζεται συμπεριφορές, να θέτει όρια και να καθοδηγεί τους μαθητές με παιδαγωγικό τρόπο, ώστε να διασφαλίζεται η εύρυθμη λειτουργία της τάξης και η δυνατότητα όλων των παιδιών να συμμετέχουν στο μάθημα.
Γι αυτό και δεν απεμπολώ το δικαίωμα μου να επιπλήξω ένα παιδί που λειτουργεί εκτός ορίων.
Στον “δικαιωματικό φασισμό” παιδιών και γονέων που έρχονται να επιβληθούν στη σχολική λειτουργία χωρίς ευγένεια, χωρίς ηθική καλιέργεια, χωρίς αξίες – αρχές, χωρίς σεβασμό στο δάσκαλο και χωρίς όρια από την οικογένεια απαντώ!
Δεν μείνω βουβός και άπραγος!
Ο δάσκαλος πρέπει να έχει τον πρώτο λόγο στην τάξη.
Επίσης για κανένα λόγο δεν πρέπει να χάνει την αξιοπρέπεια του.
Η σχολική πραγματικότητα συχνά περιλαμβάνει προκλήσεις που απαιτούν ισορροπία, υπομονή και συνεχή παιδαγωγική διαχείριση. Σε αρκετές περιπτώσεις, σημαντικό μέρος του διδακτικού χρόνου αφιερώνεται στη ρύθμιση συμπεριφορών και στην προσπάθεια διατήρησης ενός ήρεμου και λειτουργικού κλίματος στην τάξη.
Πρόσφατα συνέβη ένα περιστατικό με μαθητή της Α΄ τάξης, ο οποίος κατά τη διάρκεια του μαθήματος δεν ανταποκρινόταν στις επανειλημμένες συστάσεις για τη συμπεριφορά του.
Στο τέλος της σχολικής ημέρας, κατά την παράδοση του παιδιού στη μητέρα του, μάλλον εκφράστηκε κάποιο παράπονο γιατί κατόπιν δικής μου προτροπής… (θα έπρεπε ο ίδιος ο μαθητής να εξηγήσει της μητέρας, τι είχε συμβεί στη διάρκεια του μαθήματος.)
Το περιστατικό αυτό, – χωρίς να μου δοθεί το περιθώριο για εξηγήσεις,– οδήγησε την μητέρα του μαθητή σε καταγγελία εις βάρος μου την ίδια ημέρα.
Αυτό οδήγησε στην έναρξη διαδικασίας Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (Ε.Δ.Ε.).
Η εξέλιξη αυτή με έχει αιφνιδιάσει και με έχει φέρει σε μια κατάσταση έντονου προβληματισμού.
Δεν ανήκω ενεργά σε συνδικαλιστικό χώρο και για τον λόγο αυτό απευθύνομαι κυρίως στη συναδελφική εμπειρία και γνώση. Εάν κάποιος συνάδελφος έχει αντιμετωπίσει παρόμοια διαδικασία ή μπορεί να προσφέρει κάποια χρήσιμη συμβουλή σχετικά με τη διαχείριση μιας Ε.Δ.Ε., θα του ήμουν ιδιαίτερα ευγνώμων.
Σας ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο και την προσοχή σας.
Τσόμπανος Α. Χρήστος
